ก็เลยเดินจากที่จอดรถเซนทรัลเวิลด์ไปพันทิพย์ ไกลใช้ได้เรย แต่ก่อนถึงเดินโฉบแพลตตินั่ม การ์ดเรยขอแวะเข้าไปซะหน่อย ซื้อไปชั่วโมงนึง ใช้ไป 6000 กว่าบาท ห่าพนักงานก็เชียร์อยู่ได้ เมื่อมาก ซื้อเยอะมากกกกกกกกกกกกก หนัก……

ต่อมาก็เดินไปพันทิพย์ ดูเครื่องปริน ดูไป ยิ่งสุงยิ่งถูก สรุปซื้อ canon all in one เครื่องละ 2700 เอง ร้านอยู่ชั้น 4 มีแถมแทงค์ให้ด้วย มีหมึกให้ เวลาใช้งานต้องเปิดจุกไว้ ไรไม่รุ็ งงๆหวะ แม่งใช้ยากเหลือเกิน แต่ก็ช่างมัน ของการ์ด ไม่ใช่ของกรู เลยแอบถามราคา เครื่องปรินต์ a3 เด๋วนี้เครื่องละ 10000 เองถูกกว่าเมื่อก่อนเยอะมากกกกกกก มีหมึกเป็นแทงค์ๆให้เลยอีกตังหาก

ก็เลยยกกันกลับมา หนักมากกกกก กล่องก็ยกไม่ได้ ต้องผูกเชือก บาดมือสุดๆ ผ่านมาหน้าพันทิพย์ เหนเค้าขาย soft case ใส่ notebook สวยดี เหมือนของมูจิเรย 150 เอง cutting ก็ถ่อยๆหน่อย ก็สมราคา ไม่เปนไร ซื้อมา สวยดี ใส่ได้พอดี

กลับเซนทรัลเวิล คุณนายขอเอาคอมไปซ่อมอีก ก็ดั้นด้นขึ้นไป แล้วกูก็ไปธุระของกู คือเอาเช็คเงินเดือนไปขึ้น ตอนรอการ์ดเค้าเคลมคอม ขึ้นไป ห่า แม่งบอกขึ้นไม่ได้ หาว่ากูเปลี่ยนวันที่ เปลี่ยนตัวเลข พี่อานนท์แม่งเขียนผิด กูก็ไม่รุ้ทำไมไม่โอนเงิน แล้วทำซะเป็นเรื่องใหญ่มาก ธนาคารไทยพาณิชย์ ให้กูโทรหา เหอๆๆ เหนื่อยจิตจริงๆ ทั้งหมดใช้เวลาประมาณ 15 นาที เสร็จแล้ว สิ่งที่ต้องทำในวันนี้….

กลับลงมา การ์ดยังไม่เสร็จ……

แถมซื้อหูฟังเลโกมาอันนึง สีชมพู เสียงก็งั้นๆ เหอๆๆ ไม่ขอวิจารณ์ดีกว่า เผื่อมันมาอ่าน 555+

ดูซาร่าต่ออีก…..

อ่อ แล้วเมื่อตอนกลางวันพี่จัง พี่ที่เปิดบูทข้างๆ พี่อานนท์ตอนงาน big ก็โทรมาชวนไปขี่จักรยาน เลยชวนการ์ดไปด้วย แต่ก่อนหน้านั้นก็ไปกินส้มตำ พอดีเรย แถวๆบ้านพี่จัง คือตรงราชเทวี นี่เอง

แล้วก็ไปกินส้มตำกัน ร้านเจ๊ก้อย รีบกินมาก เพราะนัดไว้ 1 ทุ่ม กว่าจาไปถึงร้านกินก็ 6.30 แล้ว กินตำไทยใส่ปู ตำไทยไข่เค็ม ต้มแซบเป็ด คอหมูย่าง ฯลฯ เต็มไปหมด แล้วก็เข้าไปหาพี่จังที่บ้าน พี่จังก็นึกว่าการ์ดเป็นผู้ชาย การ์ดก็นึกว่าพี่จังเป็นผู้ชาย งงเรย 555+ สรุป พี่จังมีจักรยานสูงมากกกกก กูยังขี่ไม่ได้เรย ขาสั้นไปหน่อย การ์ดเรยไม่ได้ไปขึ่ด้วย เพราะท่าทางอันตรายเกิน ก็เลยไม่ได้ไปขี่กัน เราเรยไปกันกับพี่จังแค่สองคน เนื่องจากกูไม่เคยขี่กลางถนนเลย พี่จังเลยให้จักรยานเค้ามาขี่ แล้วพี่จังก็ขี่จักรยานของพี่วิแทน เปอโยต์ สีแดงแรงฤทธิ์

ยกจักรยานลงมาข้างล่าง แล้วก็ขี่วนเล่นสองรอบ น่ากัวมาก ขาแตะไม่ถึงพื้น เหอๆๆ

แล้วการ์ดก็จากลาไป แล้วก็ขี่จักรยานออกมาถนน ห่า ทางเลี้ยวแบบผ่านตลอด ไม่มีใครหยุดให้เลย พี่จังก็ขับเลยไปไกลแล้ว ถ้ากูแม่งขับไปเลย โดนรถเมล์โซ็ยลากไป 10 เมตรนี่ คงอนาถน่ากัวยิ่งนัก น่ากัวมาก แต่ก็ผ่านมาได้ สรุปก็เลยไปขี่กันผ่านสยาม มาบุญครอง เข้าจุฬา ขับวนเล่น สองสามรอบ แล้วพี่จังก็บอกว่าต้องไปหาหมอ เพราะนิ้วซด แต่ก็นะ โทรไปบอกแม่เค้าว่า จะกลับ 4 ทุ่ม เสร็จจากจุฬา วนรอบพอขับได้แล้วก็ไปราชดำเนินต่อเรย น่ากัวมาก รถเยอะสุดๆ ตอนแรกว่าจาไปดูไฟที่แปะตามต้นไม้ แล้วพี่จังจะไปหาพี่วิ ที่พาพ่อแม่มาดูไฟ มาถึงแล้วก็ปิดถนนพอดี เลยสบายหน่อย คนเยอะมากก รอซักพักก็จุดพลุพอดี ได้ดูพลุด้วย แต่อยู่ใต้พลุเลย ดูไม่รุ้เรื่อง เหอๆๆ กล้องก็ไม่ได้เอามา เลยไม่ได้ถ่ายไรไว้เลย เสียดายมาก แล้วก็ปั่นมาดู 4d ในหลวง ตรงพระที่นั่งอนันตสมาคม เหนบอกว่าพี่วิอยู่นี่ มาถึงก็หายไปแล้ว คนเยอะมาก อุตส่ายืนดู เพราะเห็นเขียนป้ายว่าวันนี้วันสุดท้าย แต่แม่พี่จังโทรตามแล้ว เลยต้องกลับ ขากลับก็น่ากัวมาก ทางแยกเยอะสุดๆ ขับฝ่ากลับไป แต่แล้วก็กลับอย่างสงบ ปวดขี้มาก รีบวางจักรยานแล้วก็รีบกลับบ้าน เหอๆๆ

หมดแล้ว วันหยุดยาวกู……

อ่านะ ไหนๆก็ไหนๆ ช่วยป้าเค้าโปรโมตหน่อยนะครับ

Le Mont, resort and spa
275 หมู่ 5 ถ.เวียงใต้-น้ำฮู ต.เวียงใต้ อ.ปาย แม่ฮ่องสอน 58130
โทร. 086-576-9677, 087-5167778, 053-698085
www.lemontresort.com

แล้วก็ข้ามถนนมาถ่ายทุ่งนาตามประสาคนกรุงเทพ ไม่เคยเหนไรแบบนี้ ก็สวยดี คุณมีนชอบควายมาก ไม่รุ้เป็นเหี้ยไร ต้องเดินเข้าไปใกล้ๆให้ได้ เข้าไปถึงก็กลัวมันวิ่งมาขวิดเหมือนในการ์ตูนอีก เหอๆๆๆ

แล้วก็กลับมากินข้าวเช้าในรีสอร์ตป้า เค้าทำข้าวต้มไว้ให้ มีปาท่องโก๋ทำเองด้วย อร่อยดี กินหมดถาดเรย 555+ แล้วก็มีชุด american breakfast เช่น ไส้กรอก ไข่ดาว หนมปังให้อีกชุด แล้วก็กินกล้วยยังไม่สุกเท่าไหร่ แล้วก็ขนมท้องถิ่นนิดหน่อย ก็อร่อยดี…

กลับไปเก็บของเตรียมจากลาจากรีสอร์ตนี้ ตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่เจอป้าเลย ไม่รุ้ไปไหน แต่ไม่เปนไร เหอๆๆ ก็ขับมอไซด์ ขนของเข้าเมือง ของเยอะมาก หนักมาก ดีนะไม่ล้ม คุณมินก็ไปอีกคันไป กะลูกเจ้าของ เค้าขับมาส่ง

มาถึงก็ฝากกระเป๋าไว้ที่ AYA services แล้วก็ขับไปนั่งกินกาแฟ วาวีกันต่อซักพัก ว่าจาจ่ายตังค่าโหลดกระเป๋าขึ้นเครื่อง ของแอร์เอเซีย แต่แม่งไม่มีเนต บอกว่าเพิ่งเปิดมา 6 วัน ยังไม่ต่อเนต เรยนั่งชิลๆ ถ่ายรุปไปก่อน ซักพักก็ขับมอไซด์ไปคืน เตรียมขึ้นรถ

ด้วยความอยากได้ที่นั่งดีๆ ก็ไปยืนจองตากแดดรอคนแรก รอนานมาก รถแม่งมาช้า ต่างๆนานา

พอรถมาครับด้วยความอยากนั่งหน้าก็เรยจะขึ้นไปก่อน แต่มี

ผู้หญิงห่าราก หีแบะที่ไหนไม่รู้โยนหมวกโยนของเข้าไป บอกว่าจองแล้ว สองที่ อีดอกกกกทอง ห่า พ่อแม่ไม่สั่งสอน ครวยชาติมาก กูเลยจะไปเอาแถวสอง ก็มีเกย์ควยดำมาวางหมวกไว้ บอกว่าจองแล้ว แถวสามนี่เค้าจองมานานแล้วกูไม่ทันอยู่แล้ว เนื่องจากสู้รบปรบมือกับสองแถวแรก สรุป นั่งหลังสุด นรกมาก นั่งข้างๆกระเป๋า มนุษย์เรานี่มันเหี้ยวรนุชจริงๆ เหอๆๆๆ

นั่งมา จะอ้วกมาก นรกสุดๆ ทางแม่งเหี้ยมาก กระเป๋าก็มาเบียดอีก แดกกาแฟไปนอนก็ไม่หลับ เซงงงงง นอยมากกกกกกกกกก

ลงจากรถตู้แล้วก็นั่งสองแถวเข้าเมืองอีก ลำบากยากเข็ญมาก เรยต้องไปรอเครื่องบินอยู่ที่โรงแรมที่เพื่อนอยู่ นอนๆเล่นๆ ซักพัก แดกส้มไปลูกนึง อร่อยมากเรย แล้วก็ถึงเวลาไป ก็เลยไปข้างล่าง ว่าจาเรียกแทกซี่ แต่เค้าบอกว่าไม่มี เมืองห่าไรไม่มีแทกซี่ กันดารมาก ไม่ไหวๆ เค้าบอกให้นั่งรถแดงแทน หรือรถกระป๊อ กูงงมาก นั่งรถแบบนั่นไปสนามบิน เหอๆ เค้าเลยบอกว่าให้นั่งรถโรงแรมไป กูก็กลัว นึกว่าแพงมาก แบบ 500-1000  แต่บอกราคามา บอกว่า 150 เหี้ย ถุกมาก ไม่น่าเมืองแม่งไม่มีแทกซี่ เหอๆๆ แต่สรุปได้นั่งฟรี เพราะห้องที่เพื่อนอยู่คง vip มาก แล้วก็บอกเค้าว่าส้มอร่อย ดีซื้อที่ไหน เค้าก็บอกว่าเด็วแวะให้ซื้อ

รอสักพัก เค้าก็เรียกไปขึ้นรถ ขับรถไปสนามบิน รถติดมากกกกกกก ใช้เวลาประมาณ 20 กว่านาที คือจริงๆแล้วสนามบินใกล้มาก เหมือนนั่งจากบ้านกูไปมหาลัย แต่ไม่รุ้บิวท์ราคากันยังงัยตั้ง 150 แพงแสรด แล้วเค้าก็แวะร้านส้มข้างทางให้ซื้อส้มกิน ห่า แม่งเขียน 4 โล 100 เดินลงไป บอกว่ากล่องละ 320 แพงมาก แต่ก็ไม่ได้ไร รีบๆ เรยลืมต่อ ซื้อไป เรย ก็สวยดี ชิมแล้วก็อร่อยดี (พอถึงบ้านแกะออกมา ในกล่องมีสองชั้น ชั้นล่างแม่ง ไม่สวยเรย เหี้ยมาก คนขาย เหอๆๆ) แล้วก็ไปลงสนามบิน

ก็โหลดของลงเครื่อง ของเยอะมาก ว่าจาเอาขึ้นเครื่อง บอกเค้า เรยโดนด่าเรย 555+ สรุปเสียค่าโหลดลงใต้เครื่อง 200 แล้วก็กลับมาถึงสุวรรณภูมิ ตอนลงก็ปวดหูมาก แม่งเพิ่งลงจากเขาไม่เท่าไหร่ ลงจากเครื่องบินอีก ลงมาไปลงกลางรันเวย์ ไรไม่รู้ ลงจากบันได มีรถมารับ วันรอบสนามบิน นานมาก 10 กว่านาทีแหนะ แล้วไปรอของแล้วก็นั่งรถแทกซี่กลับบ้าน 250 แพงมากกกก แต่ก็ถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ เหนื่อยสุดริด วันนี้ เหอๆๆ

ตีสามแล้ว ไม่มีใครตื่นเรย เรยนอนต่อ หนาวมาก ขี้เกียจอาบน้ำ

ตี 3 ครึ่ง เค้ายังไม่โทรมาปลุก สงสัยโดนเบี้ยวแล้ว ไม่ได้ไปแหงเรย เรยนอนต่อ

ตี 3.50 เค้าโทรมาบอกว่าถึงข้างหน้าแล้ว ออกมาเรย กูยังใส่ชุดนอนอยู่เรย ไม่ไหวแล้ว หนาวสัดๆ มินเรยบอกเค้าไปว่ารอไปก่อน 15 นาที ห่า แต่งตัว เก็บของกันประมาณครึ่งชั่วโมง วิ่งออกไปเร็วมาก มารับคนแรกเรย โชคดีไป ประมาณ 4.20 555+ ช้าได้อีก

เลยออกไปวนรับทุกคน ก็อารมณ์ช้าๆกันหมด สรุปออกจากปายประมาณตี 5 กว่าๆ กูใชเวลานานสุด 5555+

ขับรถไกลมาก นรกมาก หมุนไปหมุนมา ดีนะง่วงนอนมาก เรยนอนหลับไป ตื่นมาอีกที ปวดฉี่มาก แวะจุดพัก แต่ไม่มีห้องน้ำ งงมาก เค้าก็ลงไปสูบบุหรี่กัน ต้นไม้เยอะมาก เหมือนบ้านร้างในกรุงเทพหลายๆหลังต่อๆกันเยอะๆ สวยดี ภูเขาเยอะมาก ทางคดเคี้ยวงงงวยสุดๆ ปวดหัวมาก

ขับไปเรื่อยๆ ไปถึงปางอุ๋งแล้ว สูงมาก ปวดหูสุดๆ หูอื้อตลอดทางเรย ถึงแถวๆนั้น เป็นหมู่บ้านชาวจีน ต้องเสียตังค่ารถกะบะไปคนละ 50 บาท ก็ขึ้นกันไป ขับรถๆๆ ทางโคตรเหี้ย ขับช้ามาก ประมาณ 20-40 ได้ น่ากัวจะตกภูเขามาก ขึ้นไปถึงบนสุด เป็นที่จอดรถ รถกะบะเยอะมาก ก็เลยพากันเดินเข้าไปที่ๆคนเค้าเที่ยวกัน เป็นหมู่บ้านชาวจีน ขายของราคาเท่าทองหล่อ ขายกันแพงมาก อาหารเหนแล้วไม่อยากกินเรย เรยไม่ได้กินไรเรย มีขายเฟรนฟรายกันเยอะมาก ท่าทางลุงที่ปายน่าจะอพยพมาจากที่นี่ เหอๆ

แร้วก็เข้าไปฉี่ในห้องน้ำ ก็ไม่มีไร ต่ำกว่ามาตรฐานตามความกันดารของพื้นที่ แล้วก็ไปเดินเล่นต่อ ก็เจอฝายหรืออ่างเก็บน้ำไรซักอย่าง สวยดี ภูเขาสวย เต็มไปด้วยทิวทัศน์ธรรมชาติ ปกติเหนแต่ใน discovery channel วันนี้ได้เหนของจริง หุหุหุ คนเต็มเรย คนท้องถิ่นก็เยอะ ไม่เหนมีอาชิพที่สร้าง productivity ให้เห็นเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ทำการค้าขายอย่างเดียว เหอๆๆ

เดินเข้าไปลึกหน่อย มีซุ้มขายชาด้วย มีให้ชิมฟรี แดกกันได้ยุ่งยากมาก แต่ก็อร่อยดี ชื่อชาอูหลง ยอดน้ำค้าง ชื่อไม่ค่อยสัมพันธ์กับรสชาดเรย ไม่สื่อสุดๆ ก็กินเดินเล่นต่อ วิวสวยมาก ตอนแรกจะลงแพ แต่กูกัวจมน้ำ กล้องแม่งก็แพง เด๋วตกน้ำแล้วเซง แล้วค่านั่งแพไม่ทัน เพราะถ่ายรุปเพลิน เรยช่างมัน ไปอ่ายรูปกันต่อ มีกางเต๊นท์ด้วย สวยดี อยากนอนซักคืน….

แต่ดูไปดูมาก็ไม่ค่อยน่านอน แม่ง ปลั๊กก็ไม่มี เนตก็ไม่มี ทนอยู่ไปได้งัย เปิดเพลงดังๆก็ไม่ได้ ชีวิตคงต้องโสด และไม่ค่อยมีเพื่อน อาจจะมานอนนะเนี่ย

แล้วคุณมินก็ปวดขี้ ก็เลยเข้าไปขี้ ขี้นานมากกกกกกกกกก ไม่รุ้แดกไรเข้าไป ขากลับเลยต้องวิ่งกลับ ในที่สุดก็ได้ทำตามความตั้งใจที่กะจะทำมาตั้งนาน เพิ่งได้มาทำวันนี้ ที่ปางอุ๋ง เหอๆๆ เหนื่อยเรย ไปไม่ทัน ช้าไป สามนาที รถวิ่งออกไปแล้ว ต้องรอประมาณ 15 นาที รถคันต่อไปถึงออก เซงมากมาย คนขับก็พูดไทยไม่ค่อยได้ คนที่ขึ้นรถมาด้วยก็เป็นคนจีน นั่งนินทากูป่าวก็ไม่รู้ เหอๆๆ

ลงมาถึงฐานภูเขาแล้ว ช้ามาก ทั้งทัวร์รออยู่ คงเซงกันสุดริด ก็เรยกระวีกระวาดรีบวิ่งไปขึ้นรถ เดินทางไปต่อ

ขึ้นรถในที่สุดก็หาความสัมพันธ์ใหม่ๆได้กะเค้าบ้าง คู่ข้างๆ เป็นคู่รักมาทำไรกันไม่รู้ที่ปาย หุหุหุหุ คุยไปคุยมาก็รู้ว่าเรียนอยู่วิศวะ ธรรมศาสตร์ เป็นเพื่อนน้องแม๊ก น้องไอ้มินนี่เอง ก็คุยกันเรื่อยๆ ถามโน่นนี่ ตามประสา ก็ไม่มีไร

ต่อไปก็ไปกินที่หมู่บ้านยูนนาน ได้ยินว่าเมื่อก่อนแม่กูมาหมู่บ้านนี้ มาเที่ยวแล้วได้คนใช้กลับไป…….

ก็มานั่งกินข้าวกัน คนเสิร์ฟพูดไทยได้ ก็นึกว่าคงพูดได้ สั่งอาหารไป เค้าบอกว่าขาหมูอร่อย แต่สั่งขาหมูต้มยำไป กับผัดฟักแม้ว ไรไม่รุ้ สรุปอาหารมา แทบกินหมูไม่ได้เรย มีแต่กระดูก แม่งเลี้ยงด้วยไรวะเนี่ย ไม่มีเนื้อเรย มีแต่ข้อ ก็เลยกินแต่ซุปกะต้นหอม กะมะเขือเทศ เผ็ดๆ ก็อร่อยดี แถวนี้อาชีพหลักน่าจะเป็นการขายชา แต่ไม่รุ้ไปปลูกที่ไหน ขายชายี่ห้อเดียวกันหมด ตั้งแต่ปายยันปางอุ๋ง แล้วก็ฟังเพลงในร้าน ตอนแรกก็นึกว่าคงเป็นเพลงจีนตอนใต้ จังหวะคุ้นๆ เพราะดีจัง ห่าราก ฟังไปฟังมาเป็น fur elise ของ beethoven กูฟังกทม ก็ได้ แต่ก็ดีกว่าเพลงลูกทุ่ง ฟังแล้วคงรำคาญมากกว่านี้ เหอๆๆ มองวิวออกไปก็เหนภูเขามีบ้านน่าอยู่ดี แต่ท่าทางลำบากน่าดู แต่วันนี้อากาศดี เรยรู้สึกชั่ววูบว่าอยากอยู่แถวนี้

ต่อมาก็ไปดูน้ำตก ชื่อไรไม่รู้ เข้าไปก็สวยๆ เหมือนในหนังสือ แต่แบตหมดแล้วเลยถ่ายมาน้อยมาก เซงเจรงๆ เสือกมาหมดวันนี้ หนักชิบหาย กล้อง

แล้วก็ย้ายสถานที่ไปที่ต่อไป ก็เป็นที่พอกโคลน ไปนอนพอกโคลนอยู่ในบ่อโคลน คนละ 20-30 บาท แต่ราคาซื้อกลับก็พอๆกะ body shop แต่ตอนนอนนี่ก็คล้ายๆสปาของ elizabeth arden นะ แต่แม่งบรรยากาศไม่ได้หวะ ท่าทางสกปรกยังงัยไม่รู้ เลยไม่ได้พอก แล้วก็ไปหาน้ำกิน อยากกินน้ำเสาวรส ก็เป็นยี่ห้อเดิม สงสัยขายกันทั้งภาค ตอนจะจ่ายตังเหลือบไปเห็น ผลิตมาหลายเดือนแล้ว ไม่ค่อยอยากซื้อ แต่อยู่หน้าเคาท์เตอร์แล้ว เลยต้องจ่ายๆไป กินเข้าไปเรยรู้สึกแปลกๆ ไม่น่าเรย

แล้วก็ไปออกจากที่นั่น ไปอีกที่นึก เป็นกระเหรี่ยงคอยาว อยากดูมานานแล้ว นึกว่ายาวเหมือนในภาพนิมิต ยาวประมาณ 60 เซนไรเงี้ย ไปถึง เป็นหมู่บ้านโทรมๆเหมือนชาวประมงภาคใต้ แต่นี่ไม่มีทะเล แม่น้ำก็แห้งๆ ขายของไรก็ไม่รุ้ เหมือนกันทุกร้านเรย งงๆ แล้วก็เดินเข้าไป ร้อนมาก แดดแรง แต่ก็โอเค ถือเป็นของแปลก นานๆได้ดูทีต้องลุยๆหน่อย เหอๆๆ ก็เข้าไป เจอกระเหรี่ยงคอยาวสองคน คนนึ่งหน้าไม่ค่อยเหมือนกระเหรี่ยงเท่าไหร่ แต่ก็พอไปวัดไปวาได้ ห่า ใส่ปลอกคอ มีขายด้วย เอามาใส่เอาถ่ายรููป เหอๆๆ สับสนเรย หน้าคล้ายๆกันกรุณาอย่าลองนะครับ เด๋วมีคนมาขอถ่ายรูปแล้วจะไปตบเค้า ก็เดินๆไป ไม่กล้าขอเค้าถ่าย กลัวไปรบกวนสิทธิส่วนบุคคล แต่ห่าราก มีแต่คนถ่าย กูเรยเอามั่ง กระเหรี่ยงก็อารมณ์ดาราเหลือเกิน ให้ถ่ายได้ไม่มีเขิน แอคกันเอาจริง หน้าเศร้าปั้นกันสุดริด แล้วก็มีกล่องบริจาค เรยบริจาคไปซะหน่อยค่าถ่ายรูป มาเจอร้านนึง ท่าทางตัวแม่ เรยถ่ายเก็บไว้ คอยาวสุดเรย ถ่ายเสร็จ เอา บอกให้ซื้อของ อือ ซื้อก็ซื้อ สร้อยข้อมือ หนังไรไม่รุ้ เหม็นมาก ยักกะตกถังขี้แล้วมาถลกหนัง ก็ซื้อมา

แล้วก็เดินไป่ถ่ายกับ landscape แถวนั้น ไม่มีไรเท่าไหร่ แต่ก็โอเค บ้านๆ ชีวิตเรียบง่ายมั้ง ออกมา เค้าขึ้นไปรอบนรถกันหมดแล้ว กูช้าสุดตามฟอร์ม

แล้วต่อมาก็ไปกินก๋วยเตี๋ยวในแม่ฮ่องสอน อร่อยดี ท่าทางมีร้านเดียวมั้ง แถวนั้น กล้องแบตหมด เรยไม่ได้ถ่ายรุปมาฝาก แดกกันตะกละตะกรามมาก แดกไปสอง ทำก็ช้า กว่าจะได้ขึ้นรถ เค้าขึ้นกันหมดแล้ว ช้าสุดอีกแล้ว 5555+

แล้วก็ไปแวะวัด วัดไรไม่รุ้ อยู่ในอำเภอเมือง ก็ไม่ค่อยมีไร ที่นี่เค้าทำ ลายตามหลังคาวัด จากสังกะสีหรืออลูมินเนียมมั้ง แล้วก็ปั๊มฉลุลายลงไปให้เหมือนลายไทย ก็ดูเป็นเทคนีคไม่คุ้นตาดี เหอๆๆ วัดก็ไม่ค่อยมีไร พอดีไม่ค่อยอินกับไรอย่างงี้ เรยเฉยๆ มีต้นไม้ทองอยู่ต้นนึง ตั้งอยู่หน้าเจดีย์ เท่ดีหวะ แล้วคุณมินก็เคารพอย่างเต็มสตรีม เวียนเทียน 3 รอบ กราบครบทุกศาลา ฯลฯ ก็ว่ากันไปตามความศรัทธา

รอบนี้ขึ้นรถเร็วสุดเรย……..

ต่อมาก็แวะถ้ำปลา ทำดี สวยดี มีการจัด landscape ด้วย designer ต้นไม้ใหญ่ดีมาก แถวนี้ ก็สวยๆ ไม่มีไร ไปดูปลา ปลาตัวใหญ่น่ากินมา ว่าไปจุกกันอยู่ในถ้ำ ไม่รุ้มีไร ว่ายมาทำไม ไม่แปลกหรอกที่โดนจับกิน…..

รอบนี้ก็ตามฟอร์ม กลับถึงรถช้าสุด 5555+

หมดเวลาแล้ว เค้าก็พาไปดูวิวพระอาทิตย์ตก ที่ทิวกิ่วลม สวยดีครับ แต่แบตหมด ถ่ายมาได้ไม่กี่รูปก็อดถ่ายซะแล้ว ระหว่างทางก็เหี้ยมาก ทางเลี้ยวเยอะมาก แดกมาอิ่มๆ จะอ้วกสุดๆๆ เหนื่อยๆๆ

แล้วก็วางแผนว่าวันนี้จะไปแช่บ่อน้ำร้อนกัน

แล้วเค้าก็พากลับที่พักอย่างสวัสดิภาพกันทุกคน

ถึงที่พักประมาณ ทุ่มครึ่ง ห้องป้าทำความสะอาดให้ใหม่ สะอาดมากกกก เปลี่ยนผ้าเช็ดตัวให้ด้วย

สรุปไม่ต้องไปช่งแช่เหี้ยไรแร้ว ขับไปก็รถโช้ยชนไปตกภูเขาแล้ว ตอนแรกนึกว่ากลับ 6 โมง เหอๆๆๆ สงสัยช้าเพราะกู 5555+

แล้วตอนลงเค้าก้ไม่เก็บตังค่าเที่ยว งงๆ จริงๆ เรยต้องนั่งรถเข้าเมืองมาจ่ายเอง แล้วก็เดินๆ หาไรกิน วันนี้กินร้านอาหารไทย ไรซักอย่าง เล็งไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว คนเยอะมาก มีแต่ฝรั่ง เลยกะแดะ อยากกินด้วย

ไปถึงอาหารถูกมาก จานละ 30-40 บาทเอง ก็เลยสั่งกันเยอะมาก ประมาณ 4-5 จาน ปลาอีกตัว แล้วก็กล้วยปั่น มะนาวปั่น กล้วยปั่นไม่อร่อยเรย ท่าทางใส่กล้วยไปนิ้วนึง แล้วผสมน้ำกระด้างมาปั่น แดกไม่ลงจริงๆ เหอๆๆ วันนี้วันพ่อ แต่อยากกินเบียร์ เรยสั่งเบียร์มากิน ห่าแม่งเอาเบียร์มา ใส่กาน้ำชายากมาค่อยๆเทใส่แก้วเซรามิค……

อ่อ วันพ่อ นี่เอง เพิ่งนึกได้ เหอๆๆๆ กูก็ว่า นึกว่าร้านนี้มีแต่คนอังกิดมากิน โต๊ะข้างๆ แม่งแดกชากันทั้งโต๊ะ เหอๆๆ แดกเบียร์กันนี้เอง หึหึหึ

สรุปเชคบิลมา คนละ 250 แดกร้านแพงหรือถูกก็ผลรวมเท่ากัน…..

แล้วก็เดินต่อเรื่อยๆ แปปนึง วันนี้คนเยอะมากกกกกกกก เยอะกว่าเมื่อวานซะอีก

แต่ก็ไม่มีไร ไม่ได้ถ่ายรุปมาฝาก กลับรีสอร์ทแดกไวน์แล้วนอนดีกว่า ก่อนกลับเห็นร้านเหล้าใหญ่มาก เรยแวะเข้าไป มีขายไวน์ด้วย แค้นมาก ดูดีกว่าร้านที่ซื้อไปวันก่อนอีก เหอๆๆๆ

กลับไปแกะไวน์ แกะยากมาก ห่า ข้างนอกเป็นจุกคอร์ก ข้างในเป็นพลาสติก หลอกลวงมาก รสชาดกินเข้าไปแล้วแย่มาก ไม่รู้แย่ยยังงัย เหอๆๆ กินไปแก้วเดียว ก็กินไม่ไหว เลยแช่เอาไว้ เพลียมาก เรยขอนอนก่อนดีกว่า เหอๆๆ

ว่าแล้ว เนื่องจากไม่มีที่ไปจริงจัง เลยต้องไปเที่ยวสะพานสงครามโลก ไรซักอย่าง เลยบิดไปเรย ระหว่างนั้น ผ่าน coffee in love อีกแล้ว สวยดี เช้าๆ เลยแวะถ่ายรูปซะหน่อย แปปเดียวมากๆ แล้วไปต่อเลย ตรงสะพาน ถ่ายรูปไปสักพัก รุปกูน้อยมาก แล้วคุณมินดันมาปวดขี้อีก เลยเข้าไปขี้ ตรงรีสอร์ทแถวนั้น สวยดี ชื่อ ปายมารีน่ามั้ง มองเข้าไปเห็นถังสีขาวใหญ่มาก ตอนแรกนึกว่าทำไมเด๋วนี้เค้าเพ้นถังขี้กันสวยจัง เป้นลายนกยูง ไฮโซจิงๆ คนแถวนี้ ถังขี้เอามาเพ้นแล้ววางหน้าร้านให้คนถ่ายรูป ช่างกล้า อ่อ แต่พอเข้าไปใกล้ๆ เป้นปิ้นโตนี่เอง แล้วมันก็เข้าไปขี้ปล่อยกูนั่งภ่ายอยู่คนเดียว เบื่อมาก พอออกมาก ก็กลับเรย ถ่ายรุปกูไปสองรูป เซงเจรงๆ เหอๆๆ กาแฟก็แพงมาก ราคายังกะสตาร์บัค สงสัยคนแถวนี้รวยกันจริงๆ สินค้าราคาทองหล่อมาก เหอๆๆ

ต่อมาก็แวะกันกลางทาง กูอยากถ่ายรูปมั่ง อยากถ่ายกะมอไซด์ ที่ซ้อนท้ายเค้าตลอด เลยว่าจะแอ็คทำเป็นขับเอง 555+ แล้วก็ถ่าย ถ่ายกลางถนนต่ออีก โดดไปๆมาๆ ถ่ายกะแท่นบอกกิโล ฯลฯ ก็เสร็จสรรพ ถ่ายรุปกันสนองจิตเรียบร้อย ก็นั่งรถกลับ หนาวมากกกกกก คือจริงๆหนาวตั้งแต่ขามาแล้ว พอดีกูนั่งหลัง เรยรู้สึกช้าไปหน่อย หนาวมากกกกกก สุดๆๆๆ แล้วนั่งมอไซด์ฝ่ามาอีก เหอๆๆๆ

ขากลับ แวะ coffee in love อีกรอบ ถ่ายรุปรอบนี้เยอะเหมือนกัน ไม่รุ้แวะทำไมบ่อยๆ เหอๆๆ

9 โมงแล้ว ก่อนกลับ ว่าจะกินกาแฟซะหน่อย เลยแวะวาวีอีกรอบ แต่เสียดาย ไฟดับทั้งเมืองเลย

กลับที่พักแล้ว หมอกยังหายไม่หมดเรย เฮี้ยนจริงๆ วันนี้กินข้าวของรีสอร์ท กินแบบ outdoor ท่ามกลางธรรมชาติ อากาศหนาวมาก ต้องใส่เสื้อหนาวกินข้าวด้วย กินข้าวต้มของที่ที่พักจัดให้กินฟรีกินเสร็จแล้ว ก้นอนต่อ เหนื่อยมาก ง่วงสุดๆ เช้านี้ตื่นเร็วเกินไป

11 โมง ตื่น ต้องรีบอาบน้ำย้ายของออกไปที่ใหม่แล้ว เลยเร่งๆ แล้วลืมมือถือไว้อีก ย้ายเข้าที่พักใหม่ สวยดี ป้าเค้าจัดไว้อย่างดีมาก ห้องใหญ่กว่าที่เก่าเยอะ ดีจริงๆ มีทีวีด้วย แต่ก็ท่าทางจะไม่ได้ใช้ มีปลั๊กให้ตั้งหลายที่ ที่เก่าแม่งมีที่เดียว แถมต่อเป้นปลั๊กสามตา ต่อมาไม่ถึงเตียงอีก เส้าจิงๆ

แล้วพอวางของ ไรเสร็จเรียบร้อย ก็ขับกลับเข้าเมือง ไปเอามือถือจากรีสอร์ทเก่า พอดีเค้าเก็บไว้ให้ คนดีจริงๆ กรุงเทพแม่งคงปิดเอาซิมออก ขายมาบุญครองเรียบร้อย ก็ไปหาไรกิน กลางวันนี้กินอาหารเวียดนาม พอดีไม่ได้เก็บภาพมาฝากกัน อร่อยดี สลัดเวียดนาม ปอเปี๊ยะสด ก๋วยเตี๋ยวญวน ไรเงี้ย คนละประมาณ 200 ร้านอยู่ข้างๆ black canyon ตรงแถวสี่แยกปลายหนาว แต่รู้สึกราคาก็ยังแพงไปสำหรับปายอยู่ดี

แล้วก็หยิบหนังสือมานั่งอ่านชิลๆ ร้าน all about coffee ต่อ กาแฟอร่อยดี แต่กูกินน้ำกล้วยปั่น เพราะเด๋วนอนไม่หลับ แดด แรงมาก ส่องหน้าดำตลอด ร้านเค้าก็บรรยากาศชิลๆ ดี มีขายรูปวาดในร้านด้วย คลาสสิคดี ดูเป็นความฝันชนชั้นกลางดี เปิดร้านกาแฟ และ gallery ในปาย ไรเงี้ย ชิลๆ สวยๆๆ ชอบๆ ถ่ายรุปมาหลายรูปอยู่ เพราะอยู่นาน แต่อ่านหนังสือไม่ค่อยรุ็เรื่องเรย เพราะร้อนๆ มึนๆ

อ่านนานมาก อ่านจนเย็นเลย แล้วก็ออกมา ไปต่ออายุการเช่ามอไซ เค้าบอกว่าไม่ค้องต่อ ตอนคืนค่อยจ่ายทีเดียวเรย แล้วก็เนื่องจากไวน์หมดแล้ว เลยไปหาซื้อไวน์มากินกัน เนื่องจาก bin2 shiraz ห่วยมาก วันนี้ลเยว่าจะซื้อดีๆหน่อย แต่เนื่องจากหลายๆปัจจัยที่จำกัด ไวน์ที่มีชายจึงมีราคาประมาณ 200-300 เท่านั้นตอนแรกก็ไปดูตรงข้างๆร้านขายเบเกอรี่ ชื่อ อ้อย….. แต่ไวน์หน้าตาดูเก่าเก็บมาก มีหลายปัจจัยให้ไม่อยากซื้อ เลยเปลี่ยนไปอีกร้าน ก็ดูดีขึ้นมาหน่อย มีแท่นขายไวน์ เจ้าของเดียวกะสปาย แต่จำชื่อไม่ได้ มี description เสร็จสรรพ อ่านแล้วก็ซื้อมาขวดนึงหวัว่าจะดี แล้วก็ขับกลับที่พัก 5.45 น.

กลับมาถึงที่พักแล้ว วันนี้แพลนว่าจะไปอาบน้ำทีบ่อน้ำร้อน แถวๆ coffee in love เลยไปหน่อย ก็ขับไป หนาวอีกแล้ว แต่งตัวก็สั่วๆ นึกว่าจะไม่หนาว หนาวมากกกกกมายอีกแล้ว ไปถึง เส้นทางคดเคี้ยวซ่อนเงื่อนบัดซบมาก ไฟก็ไม่มี ไปถึงเขียนว่าปิด 6 โมง ถึงนั่น 6.30 ยังเข้าไปได้เลย ก็เข้าไป น่ากัวมาก มีคนท้องถิ่นผิวคล้ำอาบน้ำอยู่ แต่เฮียมินสู้ เดินเข้าไปอาบกะเค้าเรย ไม่ยำเกรง เค้าเลยลุกหนีไป อาจเพราะมันคงมืดแล้ว ไม่มีใครเอาอาบกัน

น้ำร้อนมากกกกกกกกกกกก แต่รวมกันกับน้ำเย็นที่ไหลลงมาอีกทางแล้ว อุ่นสบายกำลังดี อาบน้ำอุ่นกลางป่านี่ช่างสุดยอดจริงๆแล้วเจอฝรั่ง ก็อาบอยู่ แต่อาบไปแปปเดียว แม่งดึกน่ากัวมาก เลยกลับก่อน ดึกสุดๆ ไม่มีไฟเลย ต้องใช้ไฟจากมือถือทั้งหลายส่องๆนำทางเอา ผ่าแม่งก็มืด ทางก็มืด เหอๆๆ แล้วในที่สุดก็มาถึงรถ ขี่รถกลับ น่ากลัวมาก ทางเปลี่ยวสุดๆ แต่ทำไมรู้สึกใกล้กว่าขามาก็ไม่รู็ ดีแล้ว ชิลๆ

กลับไปรีสอร์ท มินแม่งก็อาบน้ำเปลี่ยนชุด แต่กูออกไปเรย ก็สบายดีชิลๆ ไม่รุ้มันเปนไร เหอๆๆ

เข้าเมืองไปอีกที ร้านทัวร์บอกว่าได้ไปชัวร์ ปางอุ๋งเพราะมีคนมาคอนเฟิร์มเพิ่มอีก สองสามคนแล้ว แล้วก็เดินๆเล่นในเมือง คนเยอะขึ้นยอะเลย วันนี้ไปกินแฮมเบอร์เกอร์ ร้านชื่อไรไม่รุ้อ่า จำไม่ได้ รอนานมากกกกกกกกกก ก็อร่อยดี แต่ก็ไม่เท่าไหร่ hashbrown เศร้ามาก ไม่น่าสั่งมาเลย รู้สึกแปลกๆ แต่ก็ไม่เปนไร กินๆไปเหอะ เหอๆๆ แล้วคุณมินอยากกินร้านอื่น แต่ร้านนี้รอนานเกิน เลยสั่งมากินร้านนี้กัน สรุป สิริรวมแล้วคนละ 200 ได้ ทำไมอยุ่ปายกินแพงจังเรย เหอๆๆ

แล้วก็เดินเล่นต่อนิดหน่อย แล้วก็ไปซื้อน้ำ มาม่า และว่าจะเติมน้ำมัน แต่ทุ่มกว่าแล้ว ปั๊มปิด ไม่รู้มีให้เติมเลย ก็เลยกลับไป นั่งดูรูปซักพัก อ่านหนังสือ แล้วก็นอนเร้วมาก วันนี้ เพราะพุ่งนี้ต้องตื่นตี 3 ครึ่ง เด๋วตกรถ เหอๆๆ

ส้วมหนาวมาก ขี้ไม่ออกเรย ออกมาเป็นเม็ดๆเหมือนขี้หมาชิวาว่า เซง แฮงอีก เบื่อสุดๆ

วันนี้จะโดนไล่ที่แล้ว คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่จะได้นอนที่เดิม วันนี้เลยต้องไปตะเวณหาที่พักใหม่ ไม่รู้เอางัยดี เลยไปหาแถวๆนั้นก่อน หน้าตาเหมือนกระท่อมต่างจังหวัด ที่ถ่ายหนังโป๊ไทยในเนต แต่ก็นะ เต็มหมด อดพักหาไม่ได้เลย เลยไปหาไรกินต่อ ไปกินส้มตำดีกว่า reference เดิม จากร้านให้เช่ามอไซด์ที่พูดไทยไม่ค่อยได้ ส้มตำ หน้าอำเภอ ไปถึงต้องแลกคูปอง แล้วจ่ายตอนเสิร์ฟอาหาร งงมั้ยหละ ยังกะผับทองหล่อ เรยไม่เปนไร ท่าทางอร่อยจริง มีระบบ management แบบเอาจริงเอาจังขนาดนี้ เลยสั่งไปหลายอยู่

ส้มตำเย็นมากกกกกกกกกกกกกกก ยังกะแช่ตู้เย็นมา อาจจะเป็นเพราะอากาศเย็น อันอื่นก็งั้นๆ รสชาดเบๆ ราชเทวีอร่อยกว่าเยอะ กินไม่ค่อยลงด้วย แฮงๆ

เลยไปหากาแฟดำกิน เลยไปกินที่วาวี ไม่รุ็กินทำไม กรุงเทพก็มี จิงๆแอบคิดลึกๆว่า สาขานี้คงเป็น original สาขาแรก แล้วตกแต่งใหม่ รวยแล้ว 555+

พอไปถามคนขาย บอกว่าเพิ่งเปิดได้ 6 วัน เนตยังไม่มาติด ติดอาทิตย์หน้า …..

แล้วก็ขับมอไซด์ไปหาที่พักกันต่อ ออกมาเรื่อยๆ เลยเมืองมาหน่อยเจอสวยๆมากๆอยู่หลายที่ เช่น pai herb resort, quarter, lilu, yoma, montis, ปายเคียงฟ้า ฯลฯ แต่แพงไป ไม่มีตัง บางที่ก็มีแค่วันเดียว ไม่มีวันที่ 5 แต่แล้ว ในที่สุดก็มาเจอที่นึง ชื่อเลอมองต์

บรรยากาศไทยๆ อารมณ์ทำรีสอร์ตแบบ conservative สะอาดมาก มีป้าคนนึงเป็นเจ้าของ คุยน่ารักมาก ดูเป็นคนดีสุดๆ คุณมินเรยต่อราคา โหดมาก แต่ก็ได้จนได้ วันที่ 4-5 ธันวา นึกว่าจาไม่มีที่นอนซะแล้ว เหอๆๆ

วันนี้ทั้งวันเลยโล่งใจแล้ว มีที่ซุกหัวนอนพรุ่งนี้เรียบร้อย แล้วก็ถ่ายรุปทุ่งนาข้างๆต่อซะหน่อย ไม่รุ้เค้าปลูกต้นไร อาจจะเป็นข้าว แต่ไม่น่าใช่ ดูจากตอแล้วอาจจะเป็นต้นหอม…. แล้ว ก็เลยไปเที่ยวซะหน่อย เลยเริ่มจากขียเลยจากรีสอร์ตป้าขึ้นไปหน่อย เป็นวัด น่าจะชื่อวัดน้ำฮู มีพระนเรศวรอยู่ด้วย มีคนเอารูปปั้นไก่มาถวายตรึมเรย เหอๆๆๆ แล้วก็เดินเข้าไปสักการะพระพุทธรูปในวัด แล้วก็สะดุดตาที่รูปในหลวง เป็นรูปที่ดูคุ้น แต่ทำไมรูปสึกปะแล่มๆ แต่ก็โอเค ไม่เปนไร หุหุหุ

แล้วก็ซื้อน้ำเสาวรสกินซะหน่อย ห่า นึกว่าจะเป็นน้ำเสาวรสสดๆ อุตส่ามาต่างจังหวัด ก็เจอเป็นบรรจุขวด ทรงเดียวกะไวตามิลต์ทูโก กินไป ก็โอเคนะ แต่ที่ขายตามรถไฟฟ้าในกรุงเทพอร่อยกว่าเยอะ เหอๆๆ แล้วต่อมาก็เป็นหมู่บ้านยูนนาน แต่ไม่ได้แวะ ขับเลยขึ้นไป นึกว่าจะมีจุดชมวิว แต่ไม่มีแล้ว เป็นถนนทุรกันดาร มีแต่ดินลูกรัง น่ากัวมาก ชันด้วย

ก็เลยกลับรถลงมาแวะหมู่บ้านยูนนาน ว่าจะกิน แต่ก็ไม่ได้กิน เพราะคุณมินบอกว่าไม่ชอบอาหารมันๆ แล้วพอสั่งน้ำปั่นไปก็ช้ามาก ให้รอถึงพุ่งนี้เรยหรือเปล่า เรยไม่ได้รอ แล้วก็มีชิงช้าที่คล้ายๆ ชิงช้าสวรรค์ ที่ใช้แรงงานเข้มข้นในการขับเคลื่อน แต่ไม่ได้ขึ้น แล้วก็มีขายชากันเต็มเรย ห่าแม่ง แพง สัด แพงกว่า twining อีก วิธีชงก็ลำบาก ต้องต้มน้ำแยก แล้วก็เอามาเทใส่กาที่มีชาอยู่ข้างบน แล้วก็กด แล้วเทใส่ถ้วยทรงสูง แล้วเอาถ้วยบานต่ำโปะทับ แล้วก็คว่ำ เวลาจะกินก็ดึงออก แล้วค่อยแดก ยากมากมาย ก็เลยถ่ายรูปไปเรื่อยๆ วิวสวยดี เป็นภูเขา อากาศเย็นๆ แต่แดดร้อนมาก แล้วก็เย็นๆ แล้ว ก็เลยลงจากภูเขาเข้าเมือง

ว่าจะไปหากาแฟกิน เนื่องจากน้ำปั่นแม่งรอนานมาก เห็นอยู่ที่นึง สวยดี ชื่อ montis resort and spa รุปลักษณ์ไฮโซมากก็เลยกะจะซื้อกาแฟ แต่ไม่มีคนนั่งเลย ราคาแม่ง เท่าสตาร์บัค แอร์ก็ไม่มี แดดแรงมาก เลยเนียนๆ เดินไปดูห้อง ทำเหมือนมาดูรีสอร์ต เข้าไปดูห้อง แม่ง ห้องนึงถูกสุด ช่วงโปรโมชั่น 7900 ถ้าหมดช่วงโปร 11000 กว่าๆ แพงสุดใจ

รีสอร์ตตกแต่งสไตล์ซาฟารี เค้าก็เลยพาขึ้นรถไปดูห้อง ห้องแบบก็ดูดีสไตล์โมเดิร์น คอนเทมเพอรารี ผนังทำจากปูนมั้ง แล้วเอาดินมาโปะๆ ให้เหมือนบ้านต่างจังหวัด มีจากุซซี่ และทีวี LCD 42 นิ้วข้าวใน มีระเบียงในตัว อลังการงานสร้างมาก ก็สมราคาดี

แล้วก็แวะไป Yoma รีสอร์ตเพื่อนกันของ Quarter สุดไฮโซ สวยดี น่าพัก คืนละ 2000 กว่า ก็แพง แต่ก็โอเคยังพอรับได้ สวยดี เป็นรีสอร์ตสไตล์ คอนเทมโมเดินเหมือนกัน ติดริมน้ำปาย พนักงานก็นิสัยน่ารักดี แต่ห้องว่างก็ไม่มีอยู่ดี เค้าเลยบอกให้ไปดูที่ Lilu อยู่ในเครือเดียวกันเช่นกัน เป็นรีสอร์ตอยู่ในเมือง คล้ายๆเกสต์เอ็าที่ข้าวสาร ราคาแพงมากกกกกกกก 2000 กว่าเช่นกัน ห้องไม่ใหญ่เท่าไหร่ ตกแต่งก็ดี แต่ก็แพงเกิน นึกว่าจะถูกกว่านี้หน่อย เหอๆๆๆ

ก็จบ ปิดประเด็นเรื่องหาที่พัก แล้วเพลนว่าจะไปเที่ยวปางอุ๋งวันพรุ่งนี้ เลยขับเข้าเมืองไปจอง รถไปปางอุ๋ง คนละ 500 บาท นั่งรถตู้ไปกัน ก็เลยไปจองไว้สองที่ แล้วถามเค้าว่าได้ไปแน่ๆใช่มั้ย เค้าบอกว่าได้อยู่แล้ว วันนี้คนเยอะ ชัวร์ๆ ก็เลยดีใจ ว่าจะซื้อตั๋วไปวังน้ำดัง หรือไรซักอย่างอีก 200 เอง แต่ก็ไว้ก่อนดีกว่า ไว้พุ่งนี้หลังจากกลับจากปางอุ๋งค่อยซื้อก็ได้ เหอๆๆ

แต่คิดว่าไหนๆก็ไปปางอุ๋งแล้ว ใช้มอไซด์แปปเดียว อีกอย่างจองที่พักที่นั่นไว้อีกตังหาก เผื่อนอนนั่น ก็เลยฝากมอไซด์คืนเค้าไปเลย ใช้แค่คันเดียวก็พอแล้ว ก้คือนมอไซด์ไป แล้วก็ขับไปกินข้าวต่อ ก็แวะ coffee in love ร้านกาแฟ ไม่รู้ดังหรือเปล่า แต่ prop เยอะมาก เต็มร้านไปหมด วิวสวยดี ตัวหนังสืออลูมิเนียมใหญ่มาก เป็นร้านกาแฟเล็กๆ แต่พื่นที่กว้างมาก ว่าจะซื้อกาแฟ แต่คนเยอะมาก เลยไม่ได้ซิ้อ ไปถ่ายรูปอย่างเดียว ดึกแล้ว แสงก็ไม่ค่อยมี เลยถ่ายไปได้ไม่กี่รูปเอง ชิลสุดๆ คนเริ่มเยอะแล้ว แต่ก็นะ ไม่ค่อยมีไร

แล้วก็ไปกินข้าวกันต่อ ร้านนี้ชื่อ เบญจรงค์ ได้รับคำแนะนำมาจากคนที่กูขับมอไซด์ไปชนเค้า แน่นอนมาก เลยแนะนำร้านนี้มา ก็เลยไปกิน เค้าเขียนว่า อาหารเหมือนศิลปะ รอไม่ได้ก็เชิญร้านอื่น ประมาณนี้ ก็คิดว่าชิลๆ สงสัยบางทีคนเยอะแล้วหงุดหงิน ไม่เป็นไร เข้าไปกิน ก็สั่งอาหาร จำไม่ได้แล้วสั่งไรไปมั่ง

รอนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

สั่งน้ำมะนาวสดมากินด้วย กะน้ำเสาวรส อร่อยดี น้ำมะนาวสดก็สดจริงๆ คงใช้มะนาวคั้นไปจนเต็มแก้ว เปรี้ยวเข้มข้นมาก อร่อยดี เสาวรสก็อร่อย แต่มะนาวสดนี่ อร่อยแบบตรีงตราตรีงใจสุดๆ 555+

แล้วก็กินข้าวเสร็จก็เดินทางเข้าเมืองต่อ ไปเปลี่ยนชุดที่ห้อง แล้วออกมาเดินเล่น วันนี้คนเริ่มเยอะกว่าเมื่อวานแล้ว ก็เดินไปชิลๆ ไปซื้อกระเป๋าใส่เครื่องสำอางค์สไตล์ชาวเขาสีชมพูที่การ์ดให้ซื้อไปฝาก กะซื้อหมวกกวางมูสแบบ abrecrombie สีดำ ต่อราคาจาก 250 เหลือ 220 ลดได้นิดเดียวเอง แต่ก็ไม่เปนไร ซื้อไปแล้ว เดินไป เดินมา รู้สิกว่าของที่ซื้อไปกรุงเทพก็น่าจะมีขาย เหอๆๆ แต่ก็ไม่เปนไร ช่างเหอะ อยู่กรุงเทพซื้อไปคงไม่มีวันได้ใส่ แล้วก็ไปซื้อเฟรนซ์ฟรายมากิน ลุงทอดนานมากกกกกกกกกก มีมันฝรั่งวางอยู่บนโต๊ะด้วย ทำท่าเหมือนจะทำสดๆ แล้วก็ซื้อไข่บนใบตองร้านข้างๆมากินด้วย อร่อยดี ใช้ได้เลย เฟรนซ์พรายก็ยังไม่เส็ดอยู่ดี แล้วก็ไป 7-11 ซื้อน้ำเปล่ามากินในห้อง เดินกลับมาเฟรนฟรายก็ยังไม่เส้ดอยู่ดี รอซักพัก นานเหมือนกัน ก็เสร็จ เลยเหมาหมดเรย 50 บาท แล้วก็เดินไปซื้อไส้อั่ว อร่อยดี ซื้อไปล้วเมื่อวาน วันนี้เลยซื้อทั้งก้อนเรย แล้วถามเค้าว่าทำจากไส้จิงๆ ป่าว เค้าก็บอกว่าใช่ แต่ก็บอกว่ากรรมวิธีทำให้มันสะอาด ก็โอเค เลยกินลงหน่อย เหอๆๆ

กลับมาห้อง ร้านทัวร์โทรมา บอกว่าอาจจะเลื่อนไปวันนีง ไม่ได้ไปแล้ว เพราะมีจองไปกันแค่สองคนเอง……..

เซ็งเจรง แล้วเค้าบอกว่าจะโทรมาคอนเฟิร์มอีกทีตอน สี่ทุ่ม กรูก็ ห่า อดไปแหงเรย เรยมานั่งชิล แทะเฟรนฟรายกะไส้อั่ว เหี้ยมินก็อาบน้ำนานมาก เฟรนฟรายก็เย็นมาก เรยกินชิลๆไปเรื่อยๆ หมดเร็วมาก ลุงแม่งโกงป่าวไม่รุ้ 5555+

แล้วมันก็ออกมานั่งแดกไวน์ที่ฉกมาจากแม่ Penfolds bin2 sheraz หอยไรไม่รุ้ ห่วยมาก ไม่อร่อยเรย กล้ำกลืนฝึนทนกินลงไป เฝื่อน (ฝาด+เจื่อน) สุดๆ ไม่ไหวแล้ว แต่ก็กินจนหมด เหอๆ ก่อนหมด ร้านทัวร์แม่งก็โทรมาบอกว่าอดไปจริงๆแล้ว แล้วเนื่อจากเฟรนฟรายหมดไปเยอะมาก มันเลยขับมอไซด์ไปซื้อใหม่มาอีก 50 บาท 555+ กินเยอะจิงๆ วันนี้หนาวมากกกกกกกกกกกกก อีกแล้ว ดูรูปที่ถ่ายๆไป แล้วพอกินไวน์เสร็จก็นอนไป หมดไปอีก 1 วัน

เนื่องจากสมัครงานบริษัทใหม่ และที่บริษัทเล่นเนตกันเป็นนิจ ก็เลยไม่อยากจะอัพเดทเรื่องในบริษัทเข้าเนตเท่าไหร่ ฮ่าๆๆ เด๋วโดนไล่ออก แบบไม่ต้องลา อิอิอิ

วันนี้ หลังจากทำงานมาอย่างเข้มข้นโชกโชนมายาวนาน ก็ได้พักซะทีเพื่อนผมครับ ขอเซนเซอร์ชื่อละกัน เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม ก็ได้ชวนผมไปเที่ยวปาย ไปกะเพื่อนนอีกคน ไปชิลๆ แต่ด้วยความไฮโซของมัน ผมจึงขยาดไม่ค่อยอยากไปด้วย เลยปฎิเสธไป

ผ่านไปสองสามวันต่อมา มันก็ชวนผมอีกรอบหนึ่ง ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่มีใครไปด้วยเรย แล้วด้วยที่มันชอบมาชวนผมไปเมี่ยวผับบ่อยมากกกกกกกก ช่วงนหนึ่ง และผมก็ได้ปฎิเสธหลายรอบติดกันมาก ก็เลยรอบนี่รู้สึกผิดนิดๆ เลยไถ่โทษไปปายกันกะมัน

เลยจองตั๋วเครื่องบินไรเรียบร้อย ต่อมาใกล้ไปมากๆ แล้วมันบอกว่าลูกค้ามันไม่จองรอบเดียวกะผมให้ (อ้าว) แล้วลูกค้าของ 1-2-go ให้รอบ 8.30 น. อ่าว แล้วของกูแม่งรอบ 6.50 น……….

เออๆ เลยช่างมัน ก่อนหน้าวันนั้น วันที่จะไปเที่ยวกัน  ก็ทำงาน เลิกเย็นๆ แล้วน้องนัทก็ชวนไปอ่านหนังสือ (รายนี้ก็เบี้ยวบ่อย เลยต้องไป 5555+) อ่านเสร็จประมาณ ตี 1…… แล้ววันนั้นเพื่อนผมจะมาเอาไวน์ด้วยเหตุผลที่ว่าตั๋วที่มันจองให้ผมโหลดของลงใต้เครื่องไม่ได้ แล้วของเหลวห้ามนำขึ้นเครื่อง แล้วถ้าโหลดใต้เครื่องต้องเสียตังเพิ่มประมาณ 200 มันเลยช่วยกันประหยัด…

สรุปก่อนวันไป กลับบ้านประมาณตี 1 ครึ่ง แล้วแม่งเครื่องออก 6.50 แล้วด้วยความถูกและความเป็นชั้นสองของมัน เลยต้องเชคอินก่อน 1 ชั่วโมง …… เลยไม่ได้นอนเรยวันนั้น….

อ่านหนังสือเส็ด ประมาณ ตีหนึ่งกว่าๆ แล้วจัดของนู่นนี่นั้นเส็ด ประมาณ ตีสอง แล้วแม่งถ้านอนคงตื่นไม่ไหวแน่ๆ เลยเรียกแทกซี่ไปเรย กะจะนอนบนแทกซี่ แต่เร็วมาก รถไม่ติดเรย ไปถึงสุวรรณภูมิ แล้วเชคอินเรย ด้วยความถูกของแอร์เอเซีย ต้องเชคอินก่อนนานมาก แล้วต้องโหลดของเข้าใต้ท้องเครื่องอีก ของแม่งก็เยอะมากหนักมาก ไหล่แทบหลุด โนตบุคก็ไม่ให้โหลดอีก เหอๆๆ

พอมาถึงเชียงใหม่ โทรหาคุณมิน ยังไม่ขึ้นเครื่องบิน!!!
อยู่บนแทกซี่!!!!!

8 โมงแล้ว มันยังอยู่บนแทกซี่ เหอๆๆๆๆ หนักมากก
กูอยู่เชียงใหม่แล้วว
สรุป มันตกเครื่องบิน ต้องซื้อตั๋วใหม่รอบ 9 โมง

ก็เรยต้องรอในสนามบินเชียงใหม่ น่าตกใจมาก ต่างกะสุวรรณภูมิมาก ยังกะสยามกับปทุมฯ
ซ้ำร้าย ไม่มีไรกินเรย แอร์ก็หนาวเย็นมากกกกกกก ไม่รู้เปิดบิวท์อารมณ์หรืออะไร

เรยไปนั่งกินอาหารของการบินไทยรอ กินข้าวซอย อุตส่ามากินถึงถื่น แต่ food loft ก็อร่อยกว่าอยู่ดี หรือว่าไม่คุ้นรสชาดก็ไม่รุ้ เหอๆๆๆ

พอมันมาถึง ก็เลยออกจากสนามบิน ไปอาเขต (นี่คือไปหาจากเนตมา 555+)
พอไปถึงแล้ว ในเนตบอกว่าจะมีหลายเจ้ามากที่ให้บริการรถตู้ไปปาย แต่แม่งเหนอยู่เจ้าเดียว monopoly สุดๆ ในที่สุดก็ได้ที่นั่ง คนละ 150 นั่งหลังสุดเรย แต่คุณมินหิวมาก เรยไปหาไรกินแถวนั้น ผมเรยต้องขอเข้าไปเข้าห้องน้ำ ปรากฎว่าเหนแล้วหายปวดเลย น่ากัวมาก เหมือนต้องเข้าไปฉี่ในซากปรักหักพักชื้นๆ มืดๆ ไรไม่รู้ เรยเก็บไปฉี่กลางทางดีกว่า ไม่ไหวๆๆ

ก็กินยาแก้เมารถ แล้วนั่งรถไปลงปาย ออกเดินทาง 11.30 จำไรไม่ได้เลย ยาวนานมาก ทางเหี้ยมาก โค้งเยอะมาก ดีนะง่วงนอน เรยจำไม่ได้เรยซํกกะนิดเดียว

พอไปถึง ร้อนมากกกกกกกกก ยังกักรุงเทพฯ เมืองก็ดีนะ มี TOT wifi ทั้งเมืองเรย ทำไมไม่มีทรูก็ไม่รู้ อดเล่นเรย เหอๆๆ แล้วก็เดินไปที่พัก ใกล้มาก นิดเดียวก็ถึง อันนี้คือที่จองไว้ villa de pai เข้าไปน่ากัวมาก มีห้องเป็นกระท่อมๆ เหมือนที่ถ่ายหนังโป๊ไทย มีผนังเป็นไรไม่รู้สานๆ แต่ก็วิวสวย เป็นแม้น้ำตื่น  เขินกับต้นไม้ใหญ่ ก็ประทับใจระดับนึงเลยทีเดียว แต่แม่ง ร้อนมากก

เข้าไปถึง นอนเรย ง่วงมาก ถึงประมาณ 4.30 มั้งแล้วไปเช่ามอไซด์ มีหลายราคาให้เลือกมาก แต่ก็ไปเช่าจากร้านดังที่แนะนำกันอยู่ในเนต AYA service ไรซักอย่าง เหมือนมีแก๊งมาเฟียคุมอยู่เบื้องหลัง น่ากัวนิดๆ ก็มีหลายราคาให้เลือก ตั้งแต่จักรยาน 50 บาท ยันมอไซด์แบบใน Ghost Rider ก็ประมาณ 400-700 ถ้าจำไม่ผิด

แต่ผมเช้าแบบ 140 แล้วซื้อประกันอีก 40 บาท เป็นประกันอุบัติเหตุ เช่าพร้อมกันเรยสองคน

ด้วยความเบลอสุดๆ ก็ขับออกไป หลงๆ งงๆ ก็เกิดเรื่องขึ้น คือมันเป็นทางแยก แล้วด้วยความขาดแคลนความเจริญของโครงสร้างพื้นฐานของการขนส่ง ทำให้เกิดความกำกวมในการเห็นชอบร่วมกันของสมาชิกของรัฐ นั่นคือ ไฟเขียวมันมีโทนเดียว ไม่บอกว่าเลี้ยวชวาไปได้ ไรเงี้ย

เลยไม่รู้เรื่องขับไปชนมอไซอีกคน ดูท่าทางแพงด้วย ตกใจมากเรย นึกว่าเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อน กรูคงโดนลากคอไปปล้น แล้วโยนศพลงเขาไปแล้ว เหอๆๆ แต่เค้าก็ไม่ว่าไร หุหุหุ

ก็เลยขับต่อไป กรรมส่งเสริม เฮียคนนั้นเค้าก็ขับตามมา ไม่รุ้ว่ารถกูช้า หรือรถเค้าแรงมาก เค้าบอกว่าเกียร์เข้าไม่ได้ เนื่องจากกูขับไปชนเค้าเข้า เลยให้ไปร้านซ่อมกับเค้า หลอนเรย

ก็เลยไปร้านแรก แม่งบอกว่าซ่อมไม่ได้ กูยิ่งเครียด ตังก็เอามานิดเดียว เฮียมินก็เซงเรย มีเรื่องตั้งแต่วันแรก เหอๆๆ

เค้าเลยบอกว่าให้ไปร้านคนรู้จัก กูก็ว่าแล้ว มามุขนี้ โดนฟันเละแหง แล้วแม่งขับนำไป มอไซเกีย 1 ขับไปประมาณ 5 โล กว่าจะถึง ใช้เวลาน่าจะประมาณ 15 นาที นานมากกก สำหรับถนนโล่งๆ อย่างนั้น แต่โคตรโชคดี เค้าบอกว่าไม่เปนไร เหมือนเหล็กมันเบนเข้าไปเนื่องจากการกระแทก เค้าเลยงอกลับมาคืนที่เดิม โชคดีจริงๆ รอดมาได้ เหอๆๆ

ก็เลยชวนเค้าคุยนิดหน่อย ว่ามีไรอร่อย เค้าก็แนะนำมาว่าร้านเบญจรงค์ อร่อย

แต่ก็นะยังเย็นไม่สะใจ ขอเที่ยวต่ออีกหน่อย จึงไปดูวัดที่อยู่บนภูเขา ชื่อ วัดพระธาตุแม่เย็น (จิงๆ จำไม่ได้ ไปดูจากแผนที่มา หุหุหุ)

ก็ขึ้นไป เหนวิวปายทั้งเมือง ก็สวยดี ทำไมใครๆก็บอกว่าเด๋วนี้ไม่สวยแล้ว ไม่เปนธรรมชาติมั่ง ไรเงี้ย เหอๆๆ จิงๆมันก็เป็นพลวัตรของมันที่จะเปลี่ยนแปลงไปตามกาลสมัย สิ่งที่ย่ำอยู่กะที่ก็ไม่เจริญสิ ขนาดลาวยังเปลี่ยนเลยจนจะแซงไทยไปอยู่แล้ว ปายเปลี่ยนก็เปลี่ยนแบบปาย มีความเป็นปายของมัน คนนิสัยน่ารัก เป็นกันเอง ขายของตามกระแสนิยมบ้าง ไรบ้าง ก็ดีจะได้ไม่เบื่อ

ต่อๆๆ หิวแล้ว เลยลงมาหาไรกิน คุณมินก็บอกว่า ไปกินร้านน้องเบียร์กันดีกว่า ทีเด็ด ก็เลยไปกัน งงๆ พอไปถึง หน้าตาก็ไม่เหนเด่นไร ทำไมรุ้ว่าอร่อยหว่า เหอๆๆ มันก็เลยบอกว่า พนักงานร้านมอไซแนะนำมา กูเคยคุย เค้าพูดไทยยังไม่ค่อยได้เรย เหอๆๆ จะชอบเหมือนกันมั้ยเนี่ย

เลยเข้าไปกินร้านนั้น

จิงๆอาจจะอร่อยก็ได้นะ แต่พอดีเป็นรสชาดที่กูไม่ชอบพอดี ราคาก็แพง ห่า ยังกะพารากอน มื้อนึงคนละ 200 กว่า งงเลย กินอยู่นิดเดียวเท่าจิ๋มแมว เหอๆๆๆ

จบ วันนี้ก็เลยไปเดินในเมืองต่อ ชิลๆ เมืองน่ารักดี แต่ละคนมีความเป็นตัวของตัวเอง (มั้ง) ชอบไรก็ทำอย่างงั้น มีแนวทาง แล้วก็เลยไปเดินเลือกโปสการ์ด เพราะมินมันจะซื้อโปสการ์ดไปส่งให้เพื่อนและพ่อ แม่

อากาศเริ่มเย็นแล้ว กลางถนนคนเดินมีวัดด้วย มีงานวัดขายของเซลล์ไรไม่รุ้ ท่าทางเป็นของที่คนท้องถิ่นชอบพอดี ลักษนะของเหมือนคลองสาน แล้วเปิดเพลงที่ฮิตยุค 90 สลับไปกับ Super Junior เป็น sound ambient ประกอบการซื้อสินค้า

แล้วก็เดินมาพบกับร้านนึง กำลังร้องเพลงไรซักอย่างของศิลปินไรซักคนที่ชอบๆ เพลงเพราะมาก เลยหยุดกินเบียร์ขวดนึง ราคาก็ได้อยู่ พอๆกะข้าวสาร ในกรุงเทพ แต่แม่งเล่นไปซักเพละงสองเพลงสามเริ่มแนวมาก เพลงไม่รุ้จักแล้ว เล่น เพลงสการ์ไรไม่รุ้ ไม่ใช่แนวเรย เลยขอบาย กลับห้องนอนดีกว่า

วันนี้เหนื่อยมาก กลับไปห้อง จะต่อเนตก็ไม่มีให้ต่อ wifi ก็มาไม่ถึง lan ของรีสอร์ทก็ใช้กะ windows 7 กูไม่ได้ เซงเวรกรรมมาก เลยอาบน้ำ กินแชมเปญที่ไอ้มินซื้อมา มันภูมิใจมากกกกก ไม่รู้ชื่อไร แต่ก็กินไปแล้วจนหมด เข้าไปอาบน้ำ หนาวมากกกกกกกกกกก ไมได้เปิดแอร์ แต่หนาวมาก

พอออกมาก็เจอผู้หญิงคนนึงนั่งอยู่กะคุณมิน มีขวดเบียร์วางอยู่สามขวด ห่าราก มาชวนกูแดกเบียร์ต่อ นรกมาก เลยกินต่ออีก เหนื่อยมาก กินเยอะสุดๆ แฮงค์ช้ว วันพรุ่งนี้ เค้าก็นั่งระบายนู่นนี่ปรับทุกข์ ไรไม่รู้ เรื่องน่าเบื่อมาก ไม่เหนสนุกเรย อายุคงพอๆกะกรูมั้ง แต่ช่างเหอะ กินเบียร์แล้วไปนอนซะ

มีเรื่องจี๊ดสุด คือเค้ามาอยู่ก่อนหน้าเราอยู่แล้วประมาณ 2-3 วัน แล้วเค้าบอกว่าห้องที่เราเช่า 1400 เนี่ย เค้าถามราคามาแค่ 900 เอง แล้วตอนฤดูร้อน 200 ห่า กูนอนไม่หลับเรย เหมือนรถไฟชนหัว เซงจิงจัง

หมดวันซะที เตียงแม่งเหี้ย เล็กมาก…..

กมฺมฺนา วตฺตดี ฮารฺดิโส
ฮาร์ดดิสย่อมเป็นไปตามกรรม
quote from phuphu.exteen.com
ข้างบนเขียนเองนะ 555+
image from http://worshipcity.files.wordpress.com/2008/04/blue-screen-2.jpg

 คนเหล่านี้คือ คนที่ผมได้เคยรู้จัก ส่วนใหญ่ก็คุยได้ บางคนก็แค่รู้จักตอนเด็กๆก็มี แต่เค้าจำกูไม่ได้ 555+
จิงๆ แล้วมีอีก แต่ไม่ได้เอารูปมาลง เพราะหาไม่ได้

ไปเดากันเองละกันนะ ว่าใครเป็นใคร หึหึหึ

ประมาณวันเสาร์ที่แล้ว พี่บอสให้ค่าทำเว็บมาแล้ว ของเว็บ The Economist School จิงๆ ก็ว่าจะให้โอนมา เพราะจาได้ไม่ต้องใช้เยอะ แล้ววันนั้น เหี้ยคิว แม่งจะกลับแคนนาดาวันอังคาร 8 กค. เรยชวนไปเที่ยว กูเลยต้องไปเอาตังเอง ห่าแม่ง เปลืองชิบหาย ไปถึง ตอนแรกชวนแดกแถวสยาม ห่า ไม่ยอมแดกเสือกบอกว่าอิ่ม พอไปถึงแม่งบอกว่าหิว เรยต้องแดกบะหมี่ไข่แถวเอกมัยแทน เหอๆๆๆ

แล้วตอนไปเที่ยวก็ไป ตอนแรกจะไปกะกอฟ ไป Jet แต่แม่งย้ายที่แล้วไป curve เพราะรถไฟชนกัน หลายคนวันนั้น มันเลยหนีไปข้าวสาร กูเรยต้องโทรหาคนอื่นแทน เลยโทรหาเคด่้วย ตอนนั้นมันไปกะน้องแอม ไป curve เลยตามไปด้วยเรย นั่งชั้นสอง โต๊ะข้างๆแม่งเป็นไอ้แก่ฮิปฮอป ห่า แม่งมืดชิบหายยังใส่แว่นดำมาเที่ยวอีก มากับผู้หญิงมากมาย แล้วคิวแอบได้ยินมาว่าเป็น meeting ของห้องใดสักห้องในแคมฟรอก

เรามาเผาคิวกันดีกว่า

คิว เป็นเพื่อนกูตอนอยู่อัสสัม จิงๆก็ไม่ได้รู้จักไรกันมาก่อนหรอก แต่กูรู้จักเพื่อนมันทุกคน เช่น สน eddy ป้อ ก็เลย อโคจรมาพบกันตอน ม.4 ซึ่งมันอยู่ห้องเดียวกะกูพอดี แล้วมันจะไปแคนนาดา ก็จำไม่ได้เหมือนกันสนิท

กันได้ยังงัย แต่ตอนมันไปแคนนาดา มันไม่มีเพื่อนคนไทยเลย หรือมีก็คงน้อยมาก ก็เลยหันไปเล่น แคมฟรอก 5555+
ทางมืดสำหรับคนเล่นเนต พวกที่ไม่มีเพื่อนอย่างแท้จริง หุหุหุ แล้วมันไม่ได้เล่นธรรมดา เล่นแบบตลอดเวลา ไรเงี้ย
พอเวลากลับมาเมืองไทยไปเจอมันก็จะเจอเพื่อนจากแคมฟรอกมากมาย ที่กูไม่คุ้นหน้าในสังคมกรู ไม่ได้ด่านะ แต่ไม่ค่อยได้เห็นจิงๆ หึหึหึ

อ่อ แล้วตอนนั้น วันพฤหัสก่อนนั้น 3 ก.ค. แม่งมันชวนกูไปแดกข้าวเย็นกับสน ไปกินกุ้งอบวุ่นเส้น แสนอร่อย กุ้งตัวใหญ่สุดๆ ไม่อยากอธิบายซ้ำ กลับไปอ่านก่อนหน้านี้เอาเองแล้วกัน แล้วแม่งเกิดเงี่ยนเหี้ยไรไม่รู้ขี้นมา เลยบอกว่าจะไปผับ โดยที่กูไม่ทันตั้งตัวไว้ก่อน ต่อจากนั้น ก็พาไปกินบ๊อกเกี้ยแถวท่าดินแดงไรซักอย่าง ไกลมาก หาที่จอดรถยากมาก พอไปกิน แม่งบอกว่าอร่อยมาก แต่มันคงไม่ใช่สไตล์ที่กูชอบ แล้วด้วยความเงี่ยนของมัน

แม่งเลยจัดแจงไปส่งสน แล้วก็ไปรอเวลาที่บ้านมัน พระราม 2……

ไกลมากกกก แล้วมันบอกว่าญาติมันจะไป โทรไปอีกที แม่งบอกว่าไม่ไปแล้ว ห่า แม่งเลยบอกว่าแถวบ้านมันมีร้านนึง มีคนบอกว่าดีจริง มันเลยพาไป กูถามว่าถามมาจากไหน มันก็บอกว่าเจอคนที่เซนทรัลพระราม 2 แล้วไปถามมา….

ถึงแล้ว ไม่ไกลบ้านมันมาก แต่คาดการณ์แล้วถ้าเป็นในกรุงเทพ นั่งแทกซี่ก็ประมาณ 60 บาท แม่งชื่อร้าน night speed…. ข้างนอกแม่งเหมือนพระราม 9 คาเฟ่ แต่ไม่มีรูปตลกคาเฟ่ ลงมา แม่งมี valet เอารถไปเก็บให้ด้วย ห่า ได้ยินเสียงเพลงลูกทุ่งเบสกระหึ่มมาไกลมาก ท่าทางไม่ได้อยู่นาน เลยสั่งเบียขวดเล็ก คนละขวด ขวดตั้ง 150 แหนะ แล้วเดินเข้าไปแม่ง มาย ก็อด ไม่ไหว มีสาวประเภทสอง มายืนเล่นตลกอยู่ ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง ไม่เก็ทมุขเรย แล้วนั่งไปซักพักเค้าก็เปลี่ยนมาร้องเพลง ของศิรศักดิ์ เสียงแม่งแบบทุ้มเข้มมาก แล้วจบ ก็เล่นตลกสักพัก แล้วก็ลงไป เปิดเพลงซักพักเวทีที่นี่ใหญ่มากก ยังกะเจ็ดสีคอนเสิร์ต แม่งแล้ววงก็ขึ้นมา กูก็แอบดีใจ นึกว่าได้ฟังไรเจริญๆ เปิดเพลงมาเลย bodyslam เพลงเก่าสุด กูได้ฟังครั้งแรกตอนประมาณ ม.5-ม.6 แบบ เพลงเปิดตัววงบอดี้แสลม แล้วคนร้องแม่งก็แต่งตัวเข้ากับ bodyslam สุดริด ไว้ผมยาว กางเกงขาม้า 555+ ไม่นึกว่าช่วงเวลานี้ยังมีคนใส่อยู่….

แล้วพอจบ ก็ร้องขาหมูต่อ ก็แอบดีใจ นึกว่าเพลงแรกแม่งเอาไว้ดักแว๊น แต่แล้วก็จบขาหมู ก็ลง…….

แล้วมีแก๊งผู้หญิงมาร้องเพลงเหี้ยไรไม่รู้ แล้วมีหางเครื่องมาเต้นๆๆ เหนแล้วอยากแดกๆให้หมดๆแล้วออกไป แต่เสียดายตัง ต่อมาก็มีแต่เพลงเหี้ยๆ ไรไม่รุ้แล้วเหมือนกัน สรุปแม่งถามมาจากคนข้างทางในเซนทรัลพระราม 2 เหอๆๆๆ

ส่วนบุคคลากรที่อยู่ในนั้น ก็….. นะ คิดเอาเองละกัน

ออกมาเหลือบไปเห็น มิกเซอร์ขวดละ 50 เหี้ย แพงสัด หลอกบ้านนอกชัดๆ

แล้วแม่งก็มาส่งกูที่บ้าน แล้วก็ไปหาญาติมัน เพราะมันหิวแล้วญาติมันสั่ง kfc มาส่ง แล้วกูก็กลับบ้าน เช้าวันต่อมา ถามมัน มันบอกว่าไป snob ต่อ ตรงรัชดาซอย 4 แล้วมีคนมาของเบอมัน หุหุหุ ฮอทจริงๆ เพื่อนกรู

มากลับมาอดีตน้อยกว่านั้นหน่อย อยู่ใน curve ที่นั่งอยู่ชั้นสอง ไกลมาเวทีมาก อยู่กะเพื่อนๆ น้องแอม จากรัดสาดจุฬา ก็ไม่ค่อยมีไรเท่าไหร่ แล้วเหี้ยคิวก็กลับก่อน ไปหาสาวอื่น ชั่วมาก ชวนกูมาแล้วชิ่งหนี สันดานจริงๆ

แต่ไม่เปนไร เพื่อนน้องแอมเยอะมาก ทดแทนได้สมบูรณ์ ก็เที่ยวๆ จนมันเลิกแล้วกลับ มีเพื่อนน้องแอมซักคนแม่งรู้จักตำรวจ เลยเรียกมาแล้วได้ลดราคา ถูกมาก เหลือไม่เท่าไหร่ แล้วก็ตอนจ่ายตัง เค้าก็เลี้ยงอีก… เหอๆๆ

ให้รุ่นน้องที่เคยเจอหน้ากันไม่กี่ครั้งเลี้ยง น่าอายจริงๆ เหอๆๆ แล้วตอนกลับเคก็เลยไปส่งแถวๆ บ้านคือส่งตรงหน้าปากซอยบ้านน้องแอมนี่เอง เหอๆๆ แล้วนั่งต่อกันไปเอง แล้วตอนระหว่างนั้น คิวแม่งก็โทรมา บอกว่าจะมารับ 5555 แสดงว่าอดฟัน สมหน้าหน้า ไอ้ลาว….

วันอาทิตย์กูจำไม่ค่อยได้แล้ว รุ้สึกไม่ค่อยมีไร ไป TCDC แล้วก็ถ่ายรูป ทั่วไป รถไฟฟ้า เอามาทำโฆษณาที่คิดๆไว้ ไรเงี้ย แล้วก็เจอน้องโจ้น้องที่คณะ แล้วก็ตุ้ม เพื่อนที่อัสสัม ที่นั่นพอดี ก็ไม่มีไร  แล้วก็กลับบ้าน

วันจันก็ไปทำงาน สายมาก ประมาณเกือบๆเที่ยง แล้วเจอคุณนิล หัวหน้าใหญ่เปิดประตูให้ เพราะลืมเอาบัตรไป ห่าแม่ง ซวยสัด ประมาณ 11.30 เกือบเที่ยงแล้ว เข้าไปแปปนึงก็ออกมาพักกลางวัน ก็ไม่มีไรมาก วันนั้น แต่ตอนเย็นไปซื้อรองเท้า ลองหลายคู่มาก ลองนานมาก ถ้าแม่งไม่ซื้อก็อายเค้า เรยต้องซื้อมา 1 คู่ ไซส์ 41 ตอนลองแม่งก็พอดี เพราะ 42 หลวมนิดๆ แล้วก็ซื้อ jacket มาอีกตัว แล้วก็กลับบ้านเดินผ่านสยาม แล้วแซนโทรมาพอดี เลยคุยไปคุยมา ก็บอกว่าพี่เป้ วงสเลอ เปิดร้านที่สยาม เสื้อคอกว้างๆ ที่เค้าชอบใส่ ก็อยากได้อยู่พอดี เลยแวะไปดู ชื่อร้าน pencil and sharpeners ไรซักอย่าง อยุ่แถว pizza hut เดินเข้าไป ห่าเอ๊ย

เสื้อขาวธรรมดา เสื้อดำธรรมดา ตัวละพัน กูหละ ละเหี่ยใจ เนื่องจากใช้ตังเยอะแล้ว เลยไม่ซื้อ เหอๆๆ

ตื่นมาวันอังคาร เกือบ 10 โมง สายอีกแล้ว ห่าสัด ก่อนออกจากบ้าน แม่งรองเท้าใส่ไม่ได้อีก ซวยเหี้ยๆ คือแม่งใส่ถุงเท้าแล้วแน่นไป เดินไม่ได้ เลยต้องเอาไปเปลี่ยนเซนทรัลเวิล แบกกล่องไป ใหญ่เกะกะมาก เปลี่ยนเส็ด

ประมาณ 11 โมงกว่าๆ แล้วเดินไปที่ทำงานก็ประมาณ 11.30 เหมือนวันก่อนเลย เลวร้ายสุดๆ แล้วเซนก็โทรมาพอดี ก็บอกให้โดดงานไปหาแซนเรย ที่ Third place ทองหล่อ แล้วก็นะ ด้วยความอาย เลยโดดงานไป

เลย 5555+ กูคงไม่มีวันเข้าที่นี่ได้แล้ว เหอๆๆๆ แล้วพอไปถึงก็นั่งดองอยู่นั่นนานมากกก ถึงบ่ายสอง บ่ายสาม นั่งคิดงานไปเรื่อยเปื่อย แล้วตอนกลับ ฝนตก…..

แบบออกมาจากร้านแล้วฝนยังไม่ตก ออกมาหน้าร้าน ตกพอดี จะกลับเข้าไปก็อายเค้า เลยไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวเป็ดรอ ข้างๆ third place จานละ 40 แดกไป จานนึง กับข้าวหน้าเป็ดอีกจาน แม่งยังไม่อิ่มเรย เหอๆๆ จะสั่งจานที่สามก็อายเค้า หาว่าตะกละ แต่ก็ไม่มีไร จบ เก็บตัง แล้วนั่งแทกซี่ไปเซนทรัลเวิล เพราะ แซนจะไปทำผม แล้วก็ไปเลี้ยงส่ง จ๋า ต่อซึ่งไปกะ ออป แป๊ก เดือน มั้ง จำไม่ได้ แต่กูไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่ เพราะกลุ่มนี้มีคนไม่ค่อยสนิท เหอๆๆ แล้วนั่งไปอยู่ดีๆ รถติดมากกก เสียเวลาสุดๆ เลยต้องลง เอมโพเรียม แล้วแซนเลยขึ้นไปเข้าห้องน้ำแปปนึง แล้วก็เหลือบไปเห็นร้านที่วันก่อนซื้อ แม่งลดเพิ่ม เลยเข้าไปซื้อเพิ่ม 5555+

ของเลยเกะกะคูณสอง แล้วพอไปถึงสยาม กำลังจะกลับบ้าน ห่าแม่งฝนตก หนักมาก เลยต้องเดินไปเซนทรัลเวิลกะแซนรอฝนหยุด แล้วเอาของไปเก็บที่ gourmet market ไรซักอย่าง ข้างบน แล้วก็เดินเล่นต่อ ไม่มีไร

ถูกใจเรย แล้วก็รอแซนทำผม นานมากกก ไปเอาของ แล้วกำลังจะกลับ เจอ กร คือ ตอนแรก แซนจะลากกลับไปกินข้าวกะจ๋าแล้ว แต่เจอกร เรยปลีกตัวหนีมา เพราะเลี้ยงส่งกร เหมือนกัน กรจะไปเนปาลแล้ว เลยไปกิน กะกร ซึ่งมีเต้ ไปด้วย กะเพื่อนเค้าอีก ชื่อไรนะ พงศ์ เอ็ม การ์ด ไม่รุ้จำผิดหรือเปล่า 555+

ขึ้นไปกิน food loft กัน อร่อยดี แต่ชิดลมอร่อยกว่า สั่งพิซซ่า กับ ข้าวซอยไก่มากิน เหอๆๆๆ

แล้วเค้าก็ตกลงกันว่าจะไปกินเหล้ากันต่อที่ร้านเหี้ยเต้ CMYK ที่แถวสามย่าน แต่ไปดูร้านของเพื่อนเต้ก่อน ร้านเหล้าที่คิดว่ากำลังจะเปิดเพิ่ม แถวสามย่านอีกที่นึง ก็ดี อาจจะดีก็ได้ เหอๆๆ แล้วเข้าไปกิน แม่งกลุ่มใหญ่

มากกก เพราะเค้าเลี้ยงวันเกิดน้องเจ คฑากรณ์ด้วย น่ารักสุดๆ หุหุหุ สรุป แดกแสงโสม เหล้าทำลายตับโดยสมบูรณ์ แล้วก็แดกๆไป เมาเรื้อน จำไรไม่ได้เลย 5555+

วันพุธ ตื่นเช้ามาก็มานั่งทำของขวัญให้เพื่อนที่ไปเวิคกันมา เป็นรูปใหญ่ 20×24 นิ้ว แล้วเซฟ แล้วไปอัดรูป ทำกรอบที่สยามกับต่าย เสร็จประมาณเที่ยงๆ
สรุปไปทำงานบ่ายกว่าๆ…… ไปถึงเค้าก็มี Training ว่าแต่ละฝ่ายทำไรมั่งกันอยู่ เรยเข้าไป ก็อธิบายต่างๆ เหมือนเคยฟังแล้วบางส่วน ก็ไม่มีไรมาก

วันพฤหัส ไปทำงาน 10.30 แล้วก็ตอนบ่ายไปงานรับปริญญาของจุฬาต่อ วันนี้ บัญชี นิเทศน์ อักษร สถาปัตย์ รับไปถึงจุฬาแล้ว เจอวาด ชวนเดินไปสยาม….
เหนื่อยมากกกก ไกลสัด เอากรอบรูป กูเสือกเกิดมาเป็นผู้ชายเลยต้องถือ หนักมาก เดินถ่อจากสยามมาเภสัช แล้วรอเค้าถ่ายรูปกะเพื่อน แล้วเดินมาโต๊ะอัสสัม ระหว่างทางเจอน้องกรู กำลังเดินจากเตรียมไปแรดที่สยามอีก

เหอๆๆ แล้วก็เอากรอบให้แพร แล้วก็เดินร่อนไปร่อนมาถ่ายรูปกะแพร เข้าไปดูรูปได้ที่นี่ แล้วก็เข้าไปถ่ายโน่นถ่ายนี่ เส็ดแล้วเกือบ 5 โมง ร้อนมาก แล้วเดินไปหาเพื่อนที่บัญชี

ระหว่างทางเจอ วี แล้วก็เดินไปหาเอิน แล้วก็ขากลับเจอเคด่วย แล้วมันก็ลากไปถ่ายรุปเพื่อนมันแถวบัญชี แล้วเดินมาตรงแถวรถป๊อป แล้วก็ถ่ายกะแมว แล้วก็แยกจากเค แล้วเดินไปรัดสาด ถ่ายกะเหี้ยโบว์ อาเย้ง แล้วก็จะกลับบ้าน โทรหากอฟ แล้วกอฟบอกว่า จะมา เลยเดินกลับไปเจอกอฟ แล้วถ่ายกะโบว์ เจอหมั่นโถวด้วย แล้วเหี้ยโบว์ได้ของเยอะมากกกกก 1 ในนั้น เป็นกระเป๋าหลุยส์วิคตอง สำหรับ การเรียนจบ ไฮโซสุดริดจิงๆ 555+ 

แล้วเดินออกมาเจออีกี๊ก แล้วก็เดินมาเจอเคด่้วย กะน้องแอมและผองเพื่อนที่ไป curve วันนั้น แล้วก็ไปกินฮะจิบังกะเค แล้วก็รอเหี้ยกอฟแดก bkk กะเจน แล้วก็รอเหี้ยเต่าตูนเนอร์ แม่เจ็ดสี เพื่อนเหี้ยกอฟ แล้วไปแดกนา

ทอง แถวเหม่งจ๋าย ไกลมาก กะไอ้กอฟ ไอ้เต่า งานเรียนจบเหี้ยโบว์ โชว์คาราโอเกะ เจอเพื่อนๆแฟนโบว์ มากมาย แล้วก็พี่เหี้ยโบว์ แล้วก็ออน ด้วย แล้วก็จบ กลับบ้าน ตอนแรกออนจะไปส่งที่รถไฟฟ้าก่อน แต่ขับเลย เลยกลับบ้านออนไปรอออนเปลี่ยนชุดแถวพัฒนาการ นั่งนินทาเอินไประหว่างนั้น แล้วก็ออนลงมา ไปส่งกอฟ ที่อ่อนนุช ผ่านเอกมัย เลยลงกับ เต่าตูนเนอร์ แม่เจ็ดสี แล้วออนก็ไปนั่งเล่นต่อ กูก็นั่งแทกซี่กลับบ้าน วันนี้วุ่นวายสัดๆ ไม่ไหวแล้ว

วันศุกร์ ออกมา ไปจุฬา 9.30 น. อยู่โต๊ะอัสสัม เจอคนแรก อดิศัย ถ่ายรูป กวนตีนเหมือนเดิม ไม่มีเปลี่ยน เหี้ยบอสมาถ่ายให้มัน แล้วก็ไม่เจอใครเลย สงสัยเข้าไปยังไม่มีใครมา ห่า กูอุตส่าห์ตื่นเดินไปหาเหี้ยชุน แถวอักษร เจออัมภัสชาช่าๆ เลยถ่ายรูป แล้วก็ขี้เกียจเดินไปแล้ว เพราะท่าทางจะหาไม่เจอ แล้วก็เดินกลับมาโต๊ะอัสสัมต่อ เจอเหี้ยโด เหี้ยแบงค์ เปรม ดูรูปได้ที่นี่ หมูแดง ฉิง ชิว ม่อน ชุน อาร์ต บอม แล้วก็ว่าจะไป แดกข้าว แต่ต้องเอารถบอมไปเก็บที่ใหม่ก่อน แล้วก็เดินไปสยาม เอารถบอม แล้วก็แวะบ้านกู เอาบัตรคอนโดเหี้ยมิน แล้วก็ไปจอดรถจามจุรีสแควร์ แต่พระเทพฯ เอารถมาจอด เลยเข้าไปไมได้ ติดยาวไกลมาก…

แล้วเหี้ยเอ๊กแม่งก็สั่งให้แล้ว ของก็มาแล้ว เลยไปจอดตรงป้ายรถเมล์ทางเข้ารัดสาด แล้วเดินไปจามจุรีสแควร์ แดกฮะจิบัง แล้วก็ลงมากลับไปเอารถ มาจอดจามจุรีสแควร์ แล้วก็เอาลงมานั่งแดกไอติม red mango ไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่เรย พวกคิดไปเองว่ามันอร่อยเนี่ย ชอบชวนกูไปแดก หึหึหึ แล้วก็แยกกัน มันก็ไปเล่นดอทเอ แล้วกูก็เดินไปถ่ายรุปต่อ เจอนะ เลยถ่ายรูปนึงที่ kfc แล้วก็เดินไปเจอเต้ ถ่ายกะครอบครัวอยู่ใต้เสดสาด เจอตั้ม เจอ วาด ปาร์ค จัวะ เอิง ปิง แล้วตั้มก็กลับไป แล้วเหี้ยก้องก็กลับมา ใส่สุดไปรเวทแล้ว เพราะกลับบ้านไปแล้วรอบนึง ใส่ครุย แล้วโดนบูมเรย สมน้ำหน้า เจอเฮนรี่ เจอพวก สพพ. จุ้ย พี่อู๋ เค พุง ทรงวุฒิ ฯลฯ แล้วดุบก็มา แล้วก็ไปถ่ายกะปั๋น แล้วก็เจอน้องหลิง แล้วก็เดินโต๊ะอัสสัม เจอฉิง ชิว ชุน เปรม แล้วก็เดินไปลานพระบรมรูปฯ แล้วก็ไปถ่ายรูปให้มิน กะอุ๊งอิ๊ง ริด ปั๋น เจอพวก เกรียงไกร กำพล เป็ด ฯลฯ แม่งคงจำกูไม่ได้ 555+ แล้วพวกสพพ. ก็ตามมา นั่งรอเหี้ยมิน แล้วก็ถ่ายรูปๆ ขากลับเจอมิเกว เจออิทธิ แล้วก็เดินกลับโต๊ะอัสสัม แล้วก็เจอ สน กวาง ศักดา จิม พิชญ วสันต์ แวด โอภาส สันต์ชัย ฯลฯ แล้วก็ว่าจากลับแล้ว แต่ติดไปกินเลี้ยงกะเพื่อนที่ห้องสอง แล้วก็ไปเซนทรัลพระราม 3 ออกมาเอารถ แล้วรุจิชัยโทรมา เลยไปรับมัน กับแมว ที่หน้าแถวประตูรัดสาด ห่า แม่งขึ้นมา คุยเหี้ยไรไม่รู้ จะบอกว่ารำคาญชิบหายก็น่าเกียด ไม่อยากเอาเรื่องมันมานินทา 5555+

แล้วพวกอั๋นแม่งก็โทรมาถามว่าจะแดกร้านไหน รุจิชัยอยากกินอาหารญี่ปุ่น กูอยากกินอาหารไทย แต่ไม่เอาอาหารญี่ปุ่น บอมอยากแดกเนื้อย่าง รุจิชัยไม่อยากกินอาหารเวียดนาม ฯลฯ เรื่องมาุกสุดๆ สรุปไม่ได้ แม่งเลยเลือกกันเอง ไปถึง แดก S&P…….

เหี้ยมากครับ S&P เข้าไป กูว่าคงเป็นอาหารแช่เข็งแน่นอน เพราะจากประสบการณ์เก่าๆ มันเป็นอย่างงั้น แต่สรุป ไม่ใช่ คนที่ไปมี โบ๊ท-ปฐวี เชษฐ์ อั๋น กุ้ง รุจิชัย แมว บอม แล้วก็กู สั่งของมากินเยอะมาก มียำขาหมูเยอรมัน คลับแซนวิช ไก่ผัดมะม่วง หมูกรอบผัดผัก ปลาสามรส เหี้ยไรไม่รู้ ขีดละ 85 ตัวโคตรใหญ่ ฯลฯ แดกๆไป ห่า หยั่งกะแร้งลง แดกเร็วเหี้ยๆ เหมือนสัตว์ป่า หิวกระหายหมดเร็วมาก เหี้ยโบท แม่งอยากกินปลาอีก

แต่ไม่รู้ราคาว่าขีดละ 85 เลยสั่งไปอีกตัว ห่า สัด แพงชิบหาย ไม่รุ้ตัวละเท่าไหร่ ท่าทางตัวหนักมาก อั๋นเรยเครียดจัด แดกส่งวิญญาณปลาไป แทะหัวจนเหลือแต่กะโหลก กะ คาง โหนกแก้ม สมอง ตา ปาก หนังหัว แดกหมด ก้างนี่ก็แทบจะแดกไขสันหลังลงไปแล้ว 555+ พอมาอีกตัว เหี้ยโบท แดกไปชิ้นเดียว….. แล้วแม่งก็นั่งคุยเหี้ยไรไม่รู้กะเหี้ยกุ้ง ชั้นนั้นแม่งก็แดกไม่หมดด้วย อั๋นก็เลยกินส่งวิญญาณอีกรอบ 5555+

อิ่มสัด มื้อนั้น แล้วก็บอมกลับมาส่งที่เซนทรัลเวิล จากการที่โจนั้น กลับมาจากอังกิด แล้วไม่มีเพื่อนเรย นอกจาก มิน แล้วก็กู แล้วก็เหี้ยเหมียว แต่จิงๆ แล้วคงยังมีอีก แต่มันก็ยังคงชอบชวนกูอยู่ดี แล้วก็นัดเจอมันที่หน้า

coffee bean แล้วเจอเอ๊กเดินมาพอดี เลยชวนไปกินเหล้าด้วยกัน แล้วโจก็เดินมา สรุป ไปกันหมดเลย ตอนแรกจะไปท่าพระอาทิตย์ ฟังดนตรีสด ริมแม่น้ำ ชิลๆ เปลี่ยนเป็นไป สองสลึงแทน เพราะมีพวกไอ้ออน อยู่กะ แฟนเก่า แล้วก็ไปสองสลึง โดยลงมาเอารถกับคนที่มากับโจ ชื่อยุ้ย หารถไม่เจอ จำไรไม่ได้เรย กูละเหี่ยใจมาก กว่าจะเจอ แล้วชีขับรถ น่ากัวมากกกกกกกก โลเลสุดๆ แล้วก็ไปส่งเอ๊กกะกานที่สุรวงศ์ เพื่อไปบ้านกานเอารองเท้า

ใส่ไปเที่ยว แล้วก็ไปเอารถโจ ที่แถวเยาวราช ลงจากรถ เป็นการนั่งรถในกรุงเทพที่กูรู้สึกว่ายาวนานที่สุดในชีวิตจิงๆ แล้วก็นั่งไปทองหล่อ จอดแถว escudo แล้วเดินไปซื้อสเตปซิลที่ 7-11 แล้วเดินไปสองสลึงต่อ แล้ว

โต๊ะเหี้ยออน คนเยอะมากกก เจอผึ้ง แล้วก็ออนอีกคน แต่ไม่มีที่ยืนแล้ว เดินออกมารอเอ๊กมา ประมาณเกือบเที่ยงคืน แล้วเดินเข้าไปเปิดโต๊ะใหม่อยู่ในมุมหลืบ เปิด red ขวดละ 1600 แพงเหี้ยๆ พ่อแม่งตาย ฟันกำไรเกือบ 250% ห่าสัดเอ๊ย สรุปวันนั้นจ่ายไปคนละ 7-8 ร้อย แล้วก็กินกันเร็วเหี้ยๆ เพราะโจแม่งอยากเมา ไมได้เที่ยวมานาน กินกัน 4 คน เมาเหมือนสัตว์ แล้วเอ๊กไปคนแรก ไม่ไหวแล้ว เดินกลับ อ้วกแล้วอ้วกอีก ออกมาหน้าปากซอยเรียกแทกซี่ มิเตอร์ยังไม่ขึ้นซัก ร้อยเมตรเลย 555+ ถึงรถแล้ว แม่งโคตรบ้า นั่งทำเหี้ยไรไม่รู้ อ้วกจนหมด แล้วก็ไปส่งบ้านกาน นอนเมาอยู่บ้านกาน แล้วกูก็ไปกินก๋วยเตี๋ยวเซียงไฮ้ แถวเยาวราช จานตั้ง 60 แม่งโคตรเหี้ยจืด ยังกะน้ำท่้อ ห่า ไม่อร่อยเลย แล้วกลับมาบ้าน นอน

วันเสาร์ วันพักตับ ไม่ต้องไปไหน หึหึหึ

วันนี้วันอาทิตย์ นั่งเขียนบลอก หึหึหึ

ก็เริ่มจากวันแรกเรย เล่นๆอยู่ดีๆ คอมก็ดับ จอดำวูบหายไปเรย ก็เฉยๆ เพราะเป็นบ่อย restart เครื่องคงหาย
restart ไม่ขึ้น … ก็ไม่เป็นไร ชิลๆ รอสักพักค่อยเปิดก็ได้ เด๋วก็เปิดได้ ไปแดกข้าว กลับมาเปิด ฟุบ มีไฟขึ้นในเครื่อง พร้อมควัน เนื่องจากเปิด case ไว้ เลยคาดว่าน่าจะมาจาก HDD ไม่ก็ FDD ไม่ก็เมนบอร์ด

ท่าทางจะเปิดไม่ขึ้นอีกแล้วตลอดกาล…..

ดีใจ 555+ เจ๊งซะที แล้ววันต่อมาแม่ไปต่างจังหวัด 3-4 วัน เรยยังไม่ได้คอมใหม่
แล้วแม่กลับมา ก็นึกว่าซักพักค่อยลากไปซื้อก็ได้ ผ่านไป 2-3 วัน ก็ไปต่างจังหวัดอีกประมาณ 1 อาทิตย์

โลกของเชฟก็จบลง…

ตอนที่เครื่องเจ๊งนั้น กังฟูแพนด้าเพิ่งเข้าใหม่ๆ ที่จำได้เพราะว่าสปอยไว้ในชื่อ msn แล้วมันติดอยู่ เมื่อวานก็เลยตระหนักได้จากการเล่นเครื่องแมคที่ทำงาน มันยังไม่เปลี่ยนให้ซะที เหอๆๆ

การสปอยชื่อในเอ็มของผมนั้น เป็นการไม่เลือกปฏิบัติต่อบุคคลใดบุคลลหนึ่ง เป็นการสรุปเรื่องหนังให้ฟังในตอนท้าย เพื่อให้เกิดความไม่เข้าใจในเนื้อหา เนื่องจากบางคนก็ไปเข้าห้องน้ำ อาจพลาดตอนสำคัญไปได้ ถ้าไม่สปอยแล้วคนเหล่านั้นที่เป็นเพื่อนผมคงต้องลำบากแน่ๆ

วันศุกร์ 20 วันนี้ไปรับน้องกลุ่มที่คณะกัน กลุ่มกล่องเปล่า… ไปรับที่สระบุรี แม่งออกกันตอนเช้า พวกแก่ๆก็ทำงานกันแล้ว เลยไม่ได้ไปเรย ก็เลยต้องตามไปตอนเย็นแทน เอ๊กขับรถไป นัดเจอพารากอน 5 โมง ไปซื้อ red กัน ขวดนึง แล้วก็เจอเพื่อนเอ๊กที่มาจาก berkeley นิสัยดีคนนึง ก็ไม่มีไร แล้วก็ออกจากพารากอนประมาณ 5.30 นั่งรถไปขึ้นทางด่วนตรงเพลินจิต รถติดสัตว์หมา ติดมาก ไม่ไหวแล้ว แล้วมีอยู่แยกนึงก่อนขึ้นทางด่วน กูก็ไม่ค่อยเชี่ยวทางแถวนี้ บอกมันว่าตรงไปไม่ได้ แต่มันบอกว่าตรงได้ชัวร์ถ้าขึ้นทางด่วน ไปได้อยู่แล้ว ตอนผ่านกูก็เห็นป้ายห้ามตรงไปเวลา xx.xx-xx.xx แล้วแม่งก็ตรงไป โดนจับเรย 5555+ เสียค่าไม่ต้องอ้อมไป 400 มั้ง แล้วก็ตรงไปขึ้นทางด่วน ประมาณ 6.15 มั้ง ติดมากก
นั่งรถไป ห่าแม่งรถเสีย รถชนตลอดทาง แล้วก็มีแผนที่ให้ดู แม่งเขียนแบบเลี้ยวขวาตรงโลตัส เหี้ยเอ๊กแม่งถึงรังสิตก็จะเลี้ยวขวาแล้ว 5555+
วิ่งไปเรื่อยๆ ถึงสระบุรี ไกลมากกกกกกก รถติดมากกก ฉันทนาเต็มข้างทาง แล้วพวก landmark ที่ให้ในแผนที่แม่งปิดไฟหมดแล้ว เลยขับเลยซอยไปไกลมาก ประมาณ 40 โลได้ แล้วกลับรถมา เข้าไปในซอย
รถเอ๊กนั้น เป็นรถครอบครัว toyota wish ไม่รู้เปิดไฟสูงค้างไว้ยังงัย สรุปคือเปิดให้มันค้างไม่ได้ ต้องกดค้างเอง เหมือนเล่น bio เหอๆๆ  คู่มือก็ไม่ได้ติดไว้ในรถ เลยขับๆไป ซอยแม่งอย่างมืด ไฟไม่มี พอเปิดไฟสูงปุ๊ป เจอพระเดินผ่าน หลอนใหญ่เลย เหอๆๆ แล้วก็ขับเข้ามาเรื่อยๆ มีทางเลี้ยว แม่งก็เกือบแหก ฯลฯ น่ากัวมากกกก ซอยนั้น ในที่สุดก็ถึง ไร่้เทพธิดาบัวสวรรค์
เดินทางนานมากกกกก เข้าไปเจอหน้าน้อง เหนื่อยใจกว่าเดิม….. หึหึหึ
ก็ไม่มีไร กินเหล้าๆๆ ห้องอาบน้ำก็ไกลจากที่พักมากกก เดินไปประมาณเกือบ 50 เมตร อาบเส็ดกลับมาก็เลอะฝุ่นแล้ว เหอๆๆ
วันแรกแม่งแดกเหล้ากัน ไม่แดกแสงโสมกันเรย แดกแต่ red … ซื้อมาขวดเดียวแม่งไม่พอ เลยต้องเอาของเพื่อนอีกคนมาแดก โดยไม่ได้บอกมัน…..
แล้วก็แดกไปเกือบครึ่งกลม ห่า การกระทำไร้ความคิดจริงๆ หึหึหึ
แล้วก็นอน กูจำไม่ได้ เมา 5555+ รู้สึกจานอนบนรถเอ๊กมั้ง ทรมานมาก สิวขึ้นเต็มเรย ลืมแปรงฟันอีก nasty day สุดๆ
วันต่อมาก็ไปเที่ยวน้ำตก นั่งรถแชมป์ไป มี gps ด้วย หรูจิงๆ ขับๆมา gps แม่งบอกว่า “ใกล้ถึงจุดหมายแล้ว” เป็นคำพูดที่ดูไม่มีน้ำหนักมากสำหรับสินค้าที่ต้องการความถูกต้องอย่างนี้….
สรุป ขับเลยน้ำตก ไปประมาณ เกือบ 15 โล….
อ้อมไปมาอีก 5555+

ลงมา หิวมาก ซื้อส้มตำมาแดก….. สัดเอ๊ํย….

เพื่อนๆทุกคนจำไว้นะครับ น้ำตกเจ็ดสาวน้อย ส้มตำที่ขาย อาหารต่างๆ หมาไม่แดกมาก หมูย่างสีโคตรเหลือง น้ำปลาปลอม ซีอิ๋วปลอม ส้มตำจืดๆเผ็ดๆ ไก่ย่างแข็งมาก น้ำตกก็ไม่อร่อย สรุปเอาไป -15/10
แพงด้วย ซื้อไปเท่านั้นอ่า ประมาณ 400 กว่า มั้ง

ลงมาเล่นน้ำตก เย็นมากกกก น้ำลึกมากกกก เพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าน้ำตกแม่งก็น้ำลึกเหมือนกัน เหอๆๆ

แล้วก็กลับมาตอนเย็นก็เตรียมจะบายศรี อะไรงี้กัน ด้วยความดีงามในจิตใจ ก็ทำให้เอ๊กขับรถไปพร้อมกู ไปซื้อ red แถวนั้นมาคืน ขวดที่แดกไป ก็เลยขับออกไป ใกล้ๆ ซื้อ ชิลๆ กลับมา
บายศรีเส็ด ก็ออกมาส่งบิ๊กอีกรอบ น้องฝ้าย ผู้หญิงร่างใหญ่ ก็บอกว่าไปส่งสถานีรถใกล้นิดเดียว ก็เลยชิลๆ มีน้องปี 2 มานั่งรถเล่นด้วย นึุกว่าไปกลับ 15 นาที…
เย็จแม่ ที่ไหนได้ ไปไกลถึงโลตัส เหมือนไปกลับรังสิต – สยาม ไกลสัดๆๆๆๆๆๆ
ใช้เวลาประมาณ ชั่วโมงนึง…..

กลับมา red หมด….

เห็นเค้านั่งแดกเหล้าตอก เชี่ยงชุน…..
ไม่อยากเผาเรย
น้องเอ็ม เมาหนักมาก ตัวแดงสุดริด จะกินลูกเดียว เหอๆๆ บ้าไปแล้ว
น้องอู๋ แม่งก็เมา หากูมากินด้วย ก็เลยกัว เลยไปนั่งหลังมัน แม่งก็หากูไม่เจอแล้ว…..
จบคืน นอนได้โดยไม่ปนเปื้อน แอลกอฮอล์

อยู่มาวันหนึ่ง วันไหนไม่รู้ จำไม่ได้แล้ว ในอาทิตย์นั้นหละ ได้แอดเมล์เพื่อนคนนึงที่ทำงาน จบมาจาก นิเทศน์ จุฬาฯ ชื่อ พลอย…..
ก็ตระหนักได้ว่า เพื่อนกูมีชื่อพลอยเยอะมาก เลยตั้งกลุ่มใน msn ขึ้น ชื่อกลุ่ม พลอย ตอนนี้สะสมได้ 6 คนแร้ว มี

พลอย กอ ไก่
พลอย ขอ ไข่
พลอย นิติ
พลอย เสดสาด
น้องพลอย ลีดมหาลัย
พลอย TBWA …..

ไว้หาได้เพิ่มจะมาอัพเดทให้ละกันนะ 5555+

ประมาณวันพฤหัสวันศุกร์ หาที่เรียนต่อดีกว่า เพราะงาน art director ท่าทางจะไม่รุ่งเพราะเห็นทางดับมาแต่ไกล ก็เลยดูๆ mim ของธรรมศาสตร์ไว้ ค่าเทอมแม่งแพงสัดมาก 2 ปี ประมาณ 490,000 เลยโทรไปถามว่าแม่งมีค่าไรอีกป่าว แม่งก็บอกว่า มีค่ามหาลัยอีกเทอมละ 3-4000 ประมาณ 6 เทอม แล้วค่าไปทัศนศึกษาต่างประเทศอีก แถบยุโรป อเมริกา ประมาณแสนนึง สรุป 2 ปี 6 แสน แม่งยังกะเรียนต่างประเทศ เหอๆๆ
ก็เลยคุยกะ พี่ปอย กะ พี่ต้น ว่าอยากย้ายไปฝึุก strategy planning แล้วเค้าก็อธิบายว่างานทำไรมั่ง สรุปคือ อ่านหนังสือ ทำ case study ว่าสินค้านี้่ควรจะทำตลาดยังงัย ให้มันขายดีๆกว่าเดิม หรือทำไปตามเป้าหมายของบริษัท ไรเงี้ย อ่านหนังสือเยอะมาก ส่วนใหญ่ภาษาอังกฤษ แล้วเค้าบอกว่าเด๋วคุยให้ รอดอกเตอร์กลับมาก่อง ไม่สบาย ไม่รุ้เป็นไรท่าทางหนักมาก จนถึงเด๋วนี้ วันอังคารแล้วยังไม่กลับมาเรย เหอๆๆ

วันศุกร์ต่อมา เป็นวันอีกวันที่ผมไม่มีคอมที่บ้านก็ไปฝึกงานอย่างสงบ ไม่มีไร ตอนเย็นก็ไปหาอาจานปกป้อง ที่มหาลัย สอนทำเว็บของอาจานเค้า เห็นบอกว่าจะอัพเดทเอง ซึ่งตอนแรกก็ไม่เข้าใจว่าต้องการจะทำไร แต่พอไปถึงแล้วเค้าก็เล่าๆให้ฟังว่าอยากทำไร กว่าจะ sync กันนานมาก เพราะผมไม่มีความเป็นวิชาการในการรับฟังและการพูดนั้นเอง เลยสื่อสารกันอย่างยากลำบากดีแท้ สอนเส็ด ก็ไปนั่งแดกส้มตำกิ้ว โคตรอร่อยอ่า หลังจากแดกส้มตำที่ไม่อร่อยแถวหลังสวน มาหลายวันแล้ว
คือ ส้มตำแถวหลังสวนนี่แม่ง ไม่ค่อยอร่อยอย่างแรง เด๋วเล่า ไล่ให้ฟังทุกเจ้าเรย

เจ้าแรกที่ได้ไปกิน แถวที่ทำงาน วันแรกเป็นวันเกิด Executive creative director ตอนแรกจะไปแดกอาหารอิตาเลียนกัน แล้วเปลี่ยนไปแดกส้มตำแทน
เดินมาหน้าตึก เลี้ยวซ้าย ถึงเรย เป็นเพิงเล็กๆ เตี้ยๆ ชั้นเดียว ร้อนมากก อยู่ซอย มหาดเล็กหลวง 1 ถนนราชดำริ วันแรกแม่งก็พอกินได้ แต่้ส้มตำแม่งมีกลิ่นฟอร์มาลีน เนื้อย่างก็เหนียวๆ ไก่ย่างก็ไก่ไม่ค่อยสด ฯลฯ
การไปเยือนร้านนี้ครั้งต่อไป ไม่อร่อยกว่ารอบแรกอย่างแรง เก่าทุกอย่าง เหมือนทำค้างจากเมื่อวานเอามาให้แดก ส้มตำก็เย็นๆชืดๆ จืดๆ ฯลฯ
สรุป เอาไป -6/10

เจ้าที่สอง เดินไปนิดหน่อย เจ้านี้คงทะลุจากซอยหลังสวนได้ ชื่อร้าน มาดามครก คนเยอะมาก มีโต๊ะ แต่ไม่มีเก้าอี้….. ยังไม่เคยแดก แต่ดูจาก process การทำแล้ว ย่างไก่โดยใช้เครื่องย่างสูญญากาศ จาก วีรสุ หมูด้วย แต่ก็นะ ยังไม่เคยกิน ว่าไม่ได้

เจ้าที่สาม ไกลมากกก ตรงเต๊นท์ ห่าไรไม่รู้ คือจากถนนหลังสวน แล้วเดินมาเรื่อยๆ เกือบสุดถนน เป็นเต๊นท์ๆตลาดนัดมั้ง คนเยอะมาก เหมือนตลาดนัดบ้านนอกแมลงวันเยอะมากกก เดินเข้าไปในซอย เจอร้านนึงอยู่ด้านซ้าย ประตูสีฟ้า โต๊ะเรียงกันหลายตัวมาก เหมือนโรงอาหาร หยิบน้ำเอง น้ำแข็งก็ตักเอง เวลาเก็บเงินใช้ระบบนับจากบิล ไม่ได้นับจากจาน….
เข้าไปกิน ไก่ย่าง น่องเล็กมากก หมูย่างอร่อยดี ปลาช่อนย่างเกลือ ก็อร่อยดี แต่น้ำจิ้มไม่อร่อย ส้มตำไม่ค่อยอร่อย ไม่รู้ตำยังงัย มีผักต้มให้แดกฟรีด้วย จิ้มกะน้ำพริกหนุ่ม
สรุป เอาไป 2/10

และแล้ว วันที่รอคอยก็กลับมาถึง แม่กลับมาจากภูเก็ตวันที่ 28 มิ.ย. มั้ง แล้วก็ไปซื้อคอมเรย เพราะทนไม่ไหวแล้ว ห่างจากโลกอินเตอร์เน็ตมานานเกินไป หึหึหึ
แล้วก็ไปซื้อคอม ก็ชิลๆ คอมถูกๆ ไม่ค่อยมีไร กลับมาบ้านก็เอา Hdd เก่ามาต่อ แล้วก็พวก Soundcard ก๊อปไฟล์จาก Hdd เก่า เยอะมากกกกกกก แล้วก็ลงโปรแกรม โหลดโปรแกรม แต่ต้องโหลดหลายโปรแกรม มันคงนาน เลยเปิดคอมไว้ทั้งคืน….

ตื่นมาคอมดับ… ก็ไม่เป็นไร เพราะมันถูก เมนบอร์ดถูกๆ Asus ทุกๆท่านจะซื้อคอมจำไว้นะครับ ผมใช้มาหลายเครื่องแล้ว เร็วดีแท้ แต่ตายง่าย คือแม่งแปปเดียวก็พัง เครื่องนี้คงไม่นานหรอก ก็จะรวนพัง ฯลฯ
วันนั้นวันอาทิตย์ เรยยกคอมไปซ่อมที่พันทิพย์ ห่า แม่งบอกว่า Hdd เจ๊ง เพิ่งซื้อก็เจ๊งแล้ว ซ่อมนานมาก ลงวินโดว์ ประมาณ 5-6 ครั้งได้ คือครั้งแรกแม่งก็เช็คเมนบอร์ด ลง Hdd เค้า มันก็ลงได้ ชิลๆ ไม่เป็นไร แล้วก็มา back up ข้อมูล แล้วก็ format drive c: แล้วก็ลงวินโดว์ drive c: ลงไม่ได้ ก็ลงHdd เค้าอีกรอบ ลงได้ ก็ลง drive C: อีกรอบ พอแม่งไม่ได้จิงๆ ก็เลยเอา Hdd ตัวใหม่มาเปลี่ยนให้ แล้วก๊อบไฟล์จาก Hdd กูลงไป แล้วลงใหม่อีกรอบ เส็ด ประมาณทุ่มนึง
แล้วว่าจะซื้อแรมเพิ่มเป็น 4 กิ๊กด้วย แต่ร้านแม่งไม่มี Windows 64 bits เรยซักตัว เรยยังไม่ซื้อดีกว่า จะซื้อโปรแกรมแถวนั้นแม่งเด๋วก็ไม่เต็มอีก เหอๆๆ เรยกลับมาโหลดที่บ้านดูดีกว่า

ก็เลยไม่ได้ไปงานรับปริญญาเอิร์นเรยยย ขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วย

ขณะรอ ซึ่งนานมาก ก็เลยเดินร่อนไปกินเบอร์เกอร์คิงกะแม่ แล้วก็เดินมาซื้อเม้าส์ปากกา Lapazz 8×6 ห่า ตอนจะซื้อก็ดีใช้ได้หมด ให้ลอง photoshop ก็ดีมีน้ำหนัก สวยงามดี แล้วลอง illus ก็ไม่มีให้ลอง เพราะไม่ได้ลงมั้ง ก็นึกว่าคงไม่มีปัญหาไร เหอๆ กลับมาบ้าน พอโหลด Creative suite 3 ลงแล้ว ใช้ แม่งห่า ดอ ไม่มีน้ำหนักเรย เส้นเรียบเท่ากันทั้งเส้น เหอๆๆ เซงสุดริด วาดรูปคงวาดได้แต่ใน photoshop หึหึหึ
แล้วก็ดู notebook มาด้วย Dell มั้ง ไม่ค่อยแพงเท่าไหร่เรย แต่ไม่ได้ซื้อมานะ
เหอๆ

กลับมาบ้าน ลงเครื่องใหม่อีกรอบ เพราะที่แม่งลงให้มันเวอร์ชั่นเก่า ลงนานมากๆ โหลดโปรแกรม ย้ายไฟล์ ฯลฯ เส็ดประมาณ 4 ทุ่ม ตั้งโหลด CS3, Windows vista 64 bits sp1, MS office 2007, Adobe photoshop Lightroom 1.4 ทั้งคืนเรย เหอๆๆ
จิงๆ แล้ว การโหลดสิ่งเหล่านี้นั้นไม่ผิด เพราะเค้ามีให้โหลดอยู่แล้วในเว็บของเค้า…..
แต่การมาทำให้มันใช้ได้ตลอดกาล นั้นผิด เพราะที่โหลดมามันใช้ได้แค่ 15-30 วันเท่านั้น……
จากการที่ผมหยุดไปนานมาก ก็อาจเป็นไปได้ว่าทำให้พวกที่เข้ามาตอนแรกๆ ที่เห็นว่าอัพเดทบ่อยนั้น คิดว่าเวบนี้คงเจ๊งไปแล้ว แล้วก็ไม่เข้ามาอีกตลอดกาล 5555+
คงเหลือแต่เพื่อนกูเท่านั้น หึหึหึ

วันนี้ก็เป็นอีกวันนึงที่ชิลๆ ก็เรื่อยๆ ไม่มีไร ชิลๆ
ตัดไปตรงจุดน่าสนใจเลยดีกว่า
ประมาณ 6 โมงครี่ง ก็ได้โทรหาเหี้ยเอิร์น คือตอนนั้นอยู่นอกบ้าน หิวมาก แล้วก็อารมณ์ยังชิลอยู่ เรยขี้เกียจกลับบ้านก็เลยว่าจาไปหาไรแดกซะหน่อย ก่อนกลับ ก็ได้นั่งรถไฟฟ้าไปเจอมันที่ สตาบัคหลังสวน ลงรถไฟฟ้าก็เดินเข้าซอยไป ไกลมาก เหอๆๆ เข้าไปในร้าน เจอมันอยู่กะวี กะ แจน เพื่อนที่ sipp ของมัน แต่ วี กะ แจน ต้องกลับบ้านก่อน เลยไปกินด้วยกันไมได้ แต่ตอนนั้นหิวมากแล้ว

เลยว่าจะชวนไปกินส้มตำฝั่งตรงข้าม แค่ข้ามถนนไปก็ถึงแล้ว…..

แต่แม่งบอกว่าอยากพาไปแดกร้านอร่อยๆ อยู่ตรงถนนวิทยุนี่เอง….

ตอนนั้นก็ประมาณ เกือบทุ่มนึงแล้ว

แจนก็ขับรถพาไป น่ากัวมากกกกกก ฝ่าไฟแดงทุกอัน นรกมากกกกก
(แจนเป็นผู้หญิง ขับ camry รุ่นก่อนหน้านี่ ที่มี navigator ตรงรถ แต่แจนเปิดคอนเสิร์ต…)

ก็สรุปแล้ว ถึงโดยสวัสดิภาพ ลงไป หาร้านไม่เจอ ถามมอไซด์แถวนั้น สรุปว่า…
ร้านปิด…..

แจนก็กลับไปแล้ว จะเกาะไปทองหล่อก็ไม่ทันแล้ว
ก็เลยบอกมันว่าไปกินตรงร่วมฤดี แทน ของกินเยอะเหมือนกัน อร่อยด้วย

พอเดินไปจะถึงแล้ว ไม่แน่ใจว่ามันอยากกินป่าว เลยถามว่าจะกินป่าววะ แพงหน่อยนะ ไรเงี้ย มันก็บอกอารมณ์ว่าไม่อยากกินแพงมาก ก็เลยโอเค ไม่เป็นไร

ตอนนั้นอยุ่แถวๆ รถไฟฟ้าเพลินจิต

แล้วมันก็ถามมาว่า korean town อยู่ไหนวะ
ก็เลยบอกว่าตรงนานา เลยไปสถานีเดียวก็ถึงแล้ว เดินไปก็ได้วันนี้ชิลๆ อากาศดี ก็เลยเดินไป …..

พอไปถึง korean town แม่งก็เดินเข้าไปดูร้าน ดูเมนู ห่า เนื้อแม่งจานละ 500 หมูจานละ 400 เหนแล้วก็เลยไม่ค่อยอยากกินเท่าไหร่ ก็เลยถามมันว่าจะกิน pan pan แทนมั้ย ก็เลยโทรไปถามเพื่อน ว่ามันอยู่ซอยไหน

แม่เพื่อนก็ตะโกนเข้าโทรศัพท์มาว่า ไม่ 31 ก็ 31/1 กูก็เอาเลย ว่าจาเรียกแทกซี่ แต่ไม่เอาดีกว่า….

ลืมบอกไปครับ เอิร์น แบกเสื่อมาด้วย กะถุงใส่เสื้อผ้า กะเป้อีกใบ ท่าทางหนักมิใช่น้อย 555+

เลยบอกมันว่า อโศกเอง เดินไปก็ได้ นิดเดียว ครึ่งสถานีก็ถึง
พอไปถึงอโศก เพิ่งซอย 23 เอง 555+
ก็เลยเดินต่อไป พอถึงซอย 31 ก็ไม่อะไรแล้ว หิวมาก เดินไกลสัด ก็เลี้ยวเข้าไปเลย

ห่า เดินเข้าไปจะครึ่งซอยแล้ว แม่งไม่เหนมีปันๆ จำได้ว่าอยู่ต้นซอย เหอๆๆ
แม่งหาไม่เหนเจอ เจอร้าน พิซซ่าที่เคยกิน จำได้ว่าอร่อยดี ว่าจะกิน แต่ยังไม่สะใจหวะ เห็นมันเหนื่อยดี เลยเข้าไปถามยาม แล้วยามแม่งไม่รู้ เจอร้านโชว์ห่วยอยู่ร้านนึง ก็เลยเดินเข้าไป แล้วซื้อน้ำแดง แล้วถามคนแถวนั้นว่ามีซอย 31/1 ป่าว เค้าก็บอกว่าซอยถัดไป….

จึง ต้องเดินกลับไปหน้าปากซอย เดินมานิดหน่อย ไม่เหนมี 31/1 เลย มีแต่ 33 ก็เลยเดินเข้าไป นิดเดียวเจอเลย 55555+

ก็เลยเข้าไปนั่ง สั่งสปาเก็ตตี้เบคอนแฮม ซีซาร์สลัด ลาซานญ่า แล้วก็หันไปโต๊ะข้างๆ แม่งหน้าคุ้นๆ
อ่าว เจอกิ๊ก เพื่อนเหี้ยโบว์ แก๊งนี้ ปากหมาทั้งแกงค์ ก็ไม่มีไร

พออาหารมา ห่า ไม่อร่อยอย่างที่คิดเรย อุตส่าเดินมาตั้งไกล เหี้ยเอ๊ย
แต่น่าสงสารเอิร์นสุด เพราะแม่งแบกเสื่อมาด้วย เดินจากเพลินจิตมาเกือบถึงพร้อมพงษ์ 5555+

สะใจสัด วันนี้ ตอนกลับดูระยะทางตรงมิเตอร์แทกซี่ ประมาณ 4-5 โล 5555+

จบแล้ว วันเสาร์ชิลๆอีกวันของผม หุหุหุ

ฮิ้วๆๆ ในที่สุดก็หมดวันพีคๆ ที่งดเหล้าสำหรับสัปดาห์นี้ หุหุหุ

วันนี้ ไปทำงานมา นั่งทำกล้องรับบริจาคให้แซน เนื่องจาก มีหมาข้างทางแถวบ้าน โดนรถชนเป็นแผลเหวอะหวะ น่าสงสารแล้วไม่มีใครพาไปรักษา แล้วมานอนแอ้งแม้งอยู่หน้าบ้าน แซน แล้วก็พอดีแซนเป็นคนใจบุญมากคนนึง เรยได้พามันไปหาหมอ แล้วค่ารักษาแพงเกินกว่าจะรับได้สำหรับหมาข้างถนน เลยต้องทำกล่องรับบริจาค มารับบริจาคเงินเพื่อไปช่วย น้องหมา มีข้อความบนกล่องดังนี้

ผมนอนข้างๆถนน และหากินตามข้างถนนเหมือนหมาทั่วไป แต่วันนี้ผมทำแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว ผมถูกรถชน ผมลุกไม่ได้ แม้กระทั่งตอน อึ๊ ตอนชิ้งฉ่อง ผมก็ต้องนอนเฉยๆ ตอนนี้ตัว

ผมเป็นรู เพราะแผลที่ไม่ได้รักษาทันทีหลังจากถูกชน แต่ข่าวดี ผมกำลังจะได้ไปหาหมอ คุณช่วยผมได้มั้ยครับ
ผมอาจจะไม่หล่อเหลา เหมือนหมาตามบ้านทั่วไป แต่สิ่งที่ผมทำได้เพื่อให้ตัวเองน่ารักที่สุดตอนนี้ คือ นอนนิ่งๆ ไม่เห่าให้คุณรำคาญ แถมมีขี้ตาเยิ้มๆ ให้คุณสงสารผมมากขึ้นเท่านั้น

น้องบูญมา หมาจรจัด

สอบถามอาการ ติดตามผลการช่วยเหลือ/ช่วยเหลือ เพิ่มเติม ติดต่อ เบอร์ 086-328-9905

ใครอยากบริจาคก็โทรไปละกัน นะ
กูเลยต้องนั่งทำกล่องตอนเช้าวันนี้….
อ่อ เล่าหน่อย ที่ไม่ได้ทำเมื่อคืนเพราะ เมื่อวานไปกินกุ้งอบวุ่นเส้นมา อร่อยมากกกกกก กุ้งตัวใหญ่ดี มี ตั้ง 4 ตัวแหนะ ไปกะ ปิง กะ นะ แฟนเก่า x มา ก็ไปกิน ตอนแรกว่าจาไป ทุ่มนีง

แต่เหี้ยปิงแม่งติดประชุมไรซักอย่าง เลยต้องออกประมาณ 2 ทุ่มครึ่ง แล้วก็ไปถึงไป ข้ามสะพานสาทร ลงมาเลี้ยวซ้าย ตรงๆมา เลี้ยวซ้ายอีกที ตรงๆไป จอด ถึงเลย ชื่อร้านปูอบ แต่กุ้ง

อบวุ่นเส้นอร่อยกว่า เข้าไปสั่งหอยแครงมากิน อร่อยมาก สดสุดๆ ยังมีกลิ่นเลือดอยู่เลย หลายคนจะคิดว่าหอยมันคงคาว แต่ร้านนี้ไม่คาว อาจเพราะว่า เค้าต้มในน้ำเกลือ แล้วหอยมัน

คงมีความสุข ที่เหมือนจะได้กลับลงน้ำทะเล มันเลยดีใจ เวลาตาย มันเลยตายอย่างมีความสุข มันเลยไม่ตายโหง แล้วก็ไม่เหม็นคาว เลยอร่อยมาก

ต่อมากุ้งอบวุ่นเส้นมาแล้ว อร่อยสุดๆ ไปลองกินซะ ไม่รุ้จะอธิบายยังงัย กุ้งตัวใหญ่มาก วุ่นเส้นกลมกล่อม เค็มเล็กน้อย ผสมกับเครื่องเทศ เช่นกระเทียม ผักชี มันหมู น้ำมันงา ฯลฯ

รวมมาเป็นกุ้งอบวุ่นเส้นที่ กินเข้าไป เนื้อกุ้งสด เหมือนกัดแขนตัวเอง หนึบๆ น้ำจิ้มอร่อยมาก เค็มๆ เปรี้ยวๆนิดๆ

จบแล้ว ไปให้ได้นะ 555+

ต่อๆๆ กลับบ้านประมาณ 5 ทุ่ม เลยเหนื่อยมาก เลยว่าจาทำ ad ไป present พุ่งนี้เช้า ก็ทำไม่ไหว แล้วทำกล่องบริจาคก็ทำไม่ไหวเหมือนกัน เลยไว้ตื่นมาทำตอนเข้า

ตื่นมา ไวเหมือนโกหก ลืมปิดคอมด้วย แล้วก็เลยมานั่งทำ นานมากกกกกก เส็ดประมาณ 10 โมง อาบน้ำแต่งตัว ไปถึงนั่นประมาณ 11 โมง ตายห่า อีกชั่วโมงเดียวก็แดกข้าวแล้ว

พอดีวันนี้มีประชุม creative เป็นการระดมความคิดชื่องาน good morning idea ก็ใครมีไอเดียเหี้ยไรก็เอามาประชันกัน เสนอให้ผู้บริหารทำไรเจ๋งๆ ส่งประกวด เป็นเกียรติเป็นศรีแก่บริษัท จิงๆก็อยากเอามาเล่านะ แต่กูว่าเค้าคงอยากเก็บไว้เป็นความลับ 555+ แล้วก็จบ ก็ไม่มีไร

วันนี้ทั้งวันก็นั่งคิดงาน แซนแม่งบอกว่าจะมาเยี่ยมตอนบ่ายๆ….

สรุปมา 5 โมงครึ่ง ตอนกรูเลิกงานพอดี

มาแล้วไปกินข้าวกะพี่เต้ย ที่กิ๊กๆกะเค้าอยู่อีก เหอๆๆ

แล้วกลับมาชวนกูไป lomography ที่สยามดิสอีก งานเหี้ยไรไม่รู้ ก็เลยไปกะเพื่อนที่ทำงานด้วยอีก 2 คน
แนวสุดๆ มีแต่คนประหลาด เค้าก็ทำของขึ้นมา ประกวดกัน จากรูปที่ได้จากกล้องโลโม่ ไรเงี้ย แล้วก็ไม่มีไร ก็กลับ หึหึหึ

อ่อ แล้วก็มีอีกงานเหมือนกัน วันก่อน ประมาณวันพุธ 11 มิ.ย. 2008 มั้ง ตอนเยนๆ ว่าจาไปกินกุ้งอบวุ่นเส้น แต่ นะ แฟนเก่าเอ๊กแม่งเมนมาเยอะ ไปไม่ไหว เลยอดกินเลย
แต่ก็ได้ไปงาน cannes lions awards prediction 2008 by leo burnett ที่ house rama rca

ก็ดีนะงาน เจ๋งดี ดู createๆ ทั้งงาน ดูสวยงาม กว่างานอื่นๆที่เคยเจอมาทั่วไป ไรเงี้ย แล้วแม่งแจกเบียร์ แจกสเมอนอฟฟรี สุดยอดด ฮิ้ววว
กินไป 2 ขวดเอง เพราะแม่งวันก่อนหน้านั้น ท้องเสียอยู่บ้านทั้งวันเรย เลยไม่มีอารมณ์กินเยอะ เหอๆๆๆ

ก็เข้าไป นัดประมาณ 6.30 แม่งเข้าจริง ประมาณ 4 ทุ่ม เลิก 5 ทุ่ม ……..

ก็เข้าไปดูโฆษณา เจ๋งๆทั้งนั้นเลย มีของไทยด้วยอันนึง ของ Jeh united ทำโฆษณา sylvania แบบเป็นครอบครัวไปปิคนิค แล้วก็เจอผีมากมาย ก็อธิบายชิลๆไปเรื่อยๆ แล้วแม่งก็

ปิดไฟ ก็วี๊ดว๊ายกันทั้งครอบครัว ก็จบ แล้วบอกประมาณว่า ถ้าสว่างจริงก็ไม่ต้องไปกลัวผี ไรเงี้ย จำไม่ได้แล้ว เหอๆๆ

แล้วก็มีอีก เป็นของ brazil มั้ง เป็นเด็ก เดินเล่นอยู่แล้วถ่ายเป็น home video กำลังหัดเดิน ถ่ายง่อยๆหน่อย แล้วเดินไปหน้าบ้าน ใส่รองเท้า แล้ววิ่งออกไปเลย พ่อแม่งก็ตะโกนเรียก

ก็งงทั้งโรงเรยเว้ย ทีนี้ แม่งก็กลับมาถ่ายใหม่ เป็นเด็กวิ่งไปไกลแล้ว

แล้วขึ้นว่า FILA born to run…

โหหยยย สุดยอด โคตรเท่อ่า อันนี้ แต่ไม่รู้จะได้รางวัลป่าว 5555+

มีอีกหลายอันเลย แต่ขี้เกียจพิมแล้ว เข้าไปหาๆดูเอาละกัน อิอิ

จบจิงๆ แล้ว หุหุหุ

ประเภทมอเตอร์ไซด์ ด้วยความเร็วสูง และแต่งเครื่องให้มีเสียงดังๆ อีกทั้งการขับนั้นมีทิศทางที่เดาได้ยาก และไม่สามารถคาดการณ์ได้ด้วยความแม่นยำอย่างมีนัยสำคัญ

สก๊อย เป็นรากศัพท์มาจากภาษาเหนือ ซึ่งไม่ทราบคำแปล แต่คนกรุงเทพฯนำมาเป็นสรรพนามใช้เรียกแทนผู้หญิง ที่นิยมใส่กางเกงขาสั้นอยู่บ้านของผู้ชายที่มีลวดลายการ์ตูน หรือ

สีสันสดใส อีกทั้งใส่เสื้อรัดๆ หรือแต่งตัวให้มีความไม่เหมาะสมแก่สังคมไทย แล้วมักเดินทางร่วมกับเด็กแว๊นด้วยพาหนะชนิดมอเตอร์ไซด์ โดยการซ้อนท้าย
ไทยรัฐ (2549)เด็กสก๊อยบางทีอาจจะตกเป็นรางวัลสนองความใคร่ทางเพศได้ จากการแข่งขับขี่มอเตอร์ไซด์บนทางหลวง

ติดตามประวัติมากมายและประสบการณ์เพิ่มเติมได้จาก นสพ.ไทยรัฐหรือนสพ.ที่มีชื่อเกี่ยวกับเศรษฐกิจน้อยกว่า 50%

แอ๊บแบ๊ว แปลว่า อาการเกร็งสีหน้า เพื่อให้เกิดภาพลักษณ์ที่ดูอ่อนเยาว์ลง มักใช้ในการถ่ายรูปด้วยความละเอียดต่ำเพื่อนำลงเว็บไซต์ สร้างกระแสเพิ่มความน่าสนใจให้กับบุคคลนั้นๆ

หรือใช้เรียกคนที่ทำท่าทางไม่เหมาะสมกับอายุ ไปในทางลบ เช่น อายุเยอะแต่ทำตัวอ่อนเยาว์ลง หรือ ใช้กับการแต่งตัวก็ได้เช่นกัน

ฉันทนา แปลว่า สาวโรงงาน มักใช้เรียกผู้หญิงที่มีอายุเกินวัยผู้เยาว์ หรือวัยเยาวชนแล้ว และทาปากสีแดงจัดมากเกินกว่าสีธรรมชาติรังสรรค์ออกมาได้ หรือทำผมทรงมารดา เช่น

ตัดสั้นๆ ดัดหยิกนิดๆแบบไม่ตั้งใจ ทั้งนี้การติดสินนั้น ต้องสังเกตจากหน้าตาด้วย มักใช้แทนบุคคลที่มีเชื้อชาติไทยทางตะวันออกตอนบนเป็นหลัก ซึ่งมีหน้าตาเหมาะแก่การเรียกแทน

ด้วยสรรพนามนี้

John (สรรพนามส่วนตัว) ใช้เรียก ชาวต่างชาติเพศชายที่มีหน้าตาคล้ายสายพันธ์คอเคซอย์ หรือเรียกสั้นๆว่า “ฝรั่ง” ที่มีลักษณะการแต่งตัวไม่เหมาะสมกับสถานที่และยุคสมัย อย่าง

เด่นชัดและสังเกตได้ รวมถึงลักษณะนิสัยการเข้าสังคมที่ไม่อาจยอมรับได้ของสังคมทั่วไป เช่น การพูดคนเดียว การพูดกับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักในหัวข้อที่ไม่ควรพูด เป็นต้น หรือมี

ลักษณะที่คลั่งไคล้ในการอ่านหนังสือ หรือเรียนมากเกินกว่าเหตุ จนไม่สนใจการเปลี่ยนแปลงในสังคมรอบข้างเลย หรือ ฝรั่งชาวนาที่มีลักษณะแต่งตัวไปในทางการปลูกพืชไร่พืชสวน

เป็นหลัก ภูมิลำเนาอยู่ที่พื้นที่ที่มีลักษณะไม่ใช่เมือง หรือมีธรรมชาติประกอบใช้ชีวิตมากกว่า 40%

Mary (สรรพนามส่วนตัว) ดู John แต่เป็นสตรีเพศ

แรด สัตว์ชนิดหนึ่ง ใกล้สูญพันธุ์เต็มทนแล้ว เป็นสัตว์สงวนแห่งชาติด้วย แต่เมื่อใช้เรียกสิ่งมีชีวิตมนุษย์ทั่วไป ใช้แทน กริยา อาการ บุคคลิก การแต่งตัว ที่ไม่ควรทำ หรือทำเกินกว่า

เหตุ ในเวลานั้นๆ เมื่อเทียบกับสิ่งแวดล้อมรอบข้าง หรือรอบตัว

ง่าว เป็นภาษาเหนือ แปลว่าโง่ มักมากับคำว่า จ๊าด รวมกันเป็นจ๊าดง่าว แปลว่าโง่มากๆ หรือโง่เหี้ยๆ

สลิด เป็นชื่อของปลาชนิดหนึ่ง ภาษาสุภาพเรียกว่าปลาใบไม้ แต่ในกรณีของผมนั้น ไม่ชอบกินปลาสลิด แล้วใช้เรียกสิ่งมีชีวิตมนุษย์มาจากภาษาเหนือเหมือนกัน มักใช้แทนคำว่าแรด

เป็นภาษาพูดที่พูดแล้วได้อารมณ์มากกว่า คำว่า แรด ส่วนความหมายนั้น สามารถดูได้จากคำว่าแรด

แฮ่น อันนี้ก็เป็นภาษาเหนือเหมือนกัน แปลว่า แรด แรดมากๆ

แมลงคุก คำนี้ได้มากจากเพื่อนผม ใช้เรียกคนขับมอเตอร์ไซด์ทั่วไปตามท้องถนนเมืองไทย เนื่องจาก พยางค์แรก คำว่า แมลง ซึ่งอนุมานว่าคนที่ขับมอเตอร์ไซด์นั้นเคลื่อนที่ได้ยากแก่

การคาดเดาเหมือนแมลง ส่วนพยางหลัง ตำว่า คุก มาจากการที่คนเหล่านี้มันมีชีวิตที่เป็นส่วนหนึ่งของคุก หรือ ทัณฑสถานของไทย หรือ ทำให้คนที่เกี่ยวข้อง เข้าไปได้ง่ายๆ เช่น

การชนสิ่งเหล่านี้เข้า ก็ต้องเข้าคุก ถึงแม้ไม่ว่าแมลงคุกเหล่านี้จะขับมอไซได้ยั่วยุหน้าทับขนาดไหน ก็เป็นความผิดเราทั้งนั้น ถ้าขับไปชนเข้า จึงต้องเข้าคุก…

ไฮไฟฟ์ เป็นเว็บรวมประวัติและเรื่องราว รวมทั้งรูปภาพ ของเจ้าของเว็บ ที่ต้องการสื่อออกมาให้สาธารณะชนได้รับรู้ หรือเพียงเพื่อให้เพื่อนในกลุ่มได้รับรู้ ก็แตกต่างกันไปตามการตั้งค่าของคนนั้นๆ แต่ส่วนใหญ่ทั่วไปของประเทศไทยนั้น จะตั้งให้ใครเข้าไปดูก็ได้ เนื่องจากความภูมิใจ หรือ อัตตา หรือ ความมั่นใจในตัวเอง หรืออะไรก็ตามสุดแท้แต่ ของเจ้าของ account  แล้วต้องการสร้างความร้อนแรงส่วนตัวด้วยความคิดจากจารีตและประเพณีของวัยรุ่น หรือสมาชิกที่เล่นในประเทศนั้นๆ ก็ได้มีปัจจัยมีปัจจัยในการวัดค่าดังกล่าวจาก จำนวนผู้เข้าชม และจำนวนคอมเม้นท์ หรือจำนวนไฟฟ์ หรือ scrap อะไรก็ตามแต่ ที่เป็นตัวเลขบนหน้าจอตอนบนของทุกคน เหมือนแกนพลังที่มีในเกมส์ให้เล่นตอนเด็กๆ

ซึ่ง hi5 นี้เป็นช่องทางสื่อสารอีกช่องหนึ่งในการหาคู่ เทศนาธรรม หรือทำกิจกรรมอะไรก็ตามแต่ที่เป็นการสื่อสารเชิงประยุกต์ได้ผ่านทางอินเตอร์เนต อีกทั้ง รูปและอายุ ที่ปรากฎอยู่ บนเว็บนั้น ล้วนแต่มีความน่าเชื่อถือต่ำ เนื่องจากเทคโนโลยีล้ำสมัยด้านการตกแต่งและแก้ไขเปลี่ยนแปลงรูป รวมทั้งการไม่ปิดกั้นการเปิดเผยข้อมูลเชิงประจักษ์ของรายละเอียดส่วนตัว ให้สามารถปั้นเรื่องราวให้เป็นอย่างไรก็ได้ ตามใจนึก

แง้ว ใช้พิมพ์เมื่อไม่รู้จะพิมพ์อะไรต่อ ในการติดต่อสื่อสารผ่านช่องทางต่างๆที่ไม่เป็นทางการมากนัก เช่น Msn

เง้อ เหมือน แง้ว

งุงิ เหมือน เง้อ

หุหุ ใช้เพื่อลดทอนความเข้มของภาษาในการสื่อสารผ่านตัวหนังสือ เพื่อให้ฝ่ายตรงข้ามเข้าใจว่า ผู้ส่งสารยังไม่มีอารมณ์โกรธ หรือยุ่งอยู่กับกิจกรรมอื่นๆ

อิอิ ใช้แทนการหัวเราะแบบเยาะเย้ยเล็กๆ

หึหึ ใช้แทนการหัวเราะแบบมีเลสนัย แสดงให้เห็นว่ามีไรที่จะพูด แต่ไม่ต้องการส่งสารออกไป โดยผู้รับสารมักรู้อยู่แล้วว่าจะส่งสารอะไรมาแต่ไม่ส่งมาเต็มๆเท่านั้นเอง จัดเป็นรูปแบบของการ implicit ค่าอย่างหนึ่ง

ตัณหา แปลว่า ความกระหาย ความทะยาน ความอยาก ความเสน่หา ความรน ความร่าน ความกระสับกระส่าย ความกระวนกระวาย …..

ร่านสวาท แปลว่า ผู้ที่มีความต้องการทางเพศสูง ตัณหาจัด

ราคะ แปลว่า ความกำหนัดยินดี, ความพอใจ, ความติดใจ.

โลกีย์ แปลว่า ยึดติดกับโลก ส่วนใหญ่ใช้แปลว่า ความโสมม สกปรก หรือความเสื่อมของโลก

กากี ภาษาเปอร์เซียน กากีว่าแผ่นดิน ใช้กับสีกากีแปลว่าสีน้ำตาลอ่อนๆเหมือนสีแผ่นดินแถบเปอร์เซีย ส่วนภาษามลายูแปลว่า ขา เท้า ใช้แทนเรื่องต่ำๆ

ชั้นต่ำ พฤติกรรม บุคคลิก อาการ การแสดงออก การแต่งตัว ที่ดูแล้วหยาบคาย ต่ำ ไม่เหมาะกับสถานที่อย่างยิ่ง และไม่สามารถเป็นที่ยอมรับได้ในสังคมทั่วไป

เข้าก็ได้นะครับ ไม่ได้บังคับเท่าไหร่ แต่เพื่อนผมก็คือเพื่อนผม เข้ามาอ่านซะ 5555+

ขออภัยสำหรับขาโหดซาดิสซ์ทั้งหลาย บลอกนี้ไม่ค่อยมีไรเท่าไหร่นัก……

เริ่มจากวันนี้ เพิ่งได้ออนไลน์นานๆ หลังจากที่ไม่ได้ออนไลน์มานานมาก ประมาณตั้งแต่วันพฤหัส 5 มิ.ย. 2008
ซึ่งวันนั้น วันที่ผมได้ไปฝึกงาน โดยต้องทำงานอยู่ในช่องแคบๆ นั่งอยู่หลังตู้คอนเทนเนอร์สีแดง แลกคูปองอาหาร วันละ 50 บาท อยู่นั้น
ที่นี่ TBWA/THAILAND มีกิจกรรมไรให้ทำบ่อยมาก เป็นระยะๆ อย่างวันก่อนที่เป็นวันสิ่งแวดล้อมโลก คือวันพฤหัสนั่นเอง

กูไปถึง TB ตกใจมาก ห่า ไฟปิดหมดเรย นึกว่าโชคดีจะได้กลับบ้าน 555+
เข้าไป แล้วไฟก็ไม่ได้เปิด แอร์ก็ไม่ได้เปิด ร้อนมากกกกก

ไม่ไหวแล้ว

ทนทำไปได้ยังงัย แล้ววันนั้นมีให้คิดโฆษณาของ Standard Charter คือเค้ามีอารมณ์ประมาณว่า บัญชีเงินฝากออมทรัพย์ แล้วให้ดอกเบี้ยสูงมากกก สูงกว่าธนาคารอื่น แล้วก็โอน

เงินฟรี คือโอนไปทุกธนาคารเรยนะ (โฆษณาแฝง 555+) คือ นี่ก็เป็นอะไรที่ดีนะ สำหรับมนุษย์ธรรมดาปุถุชนทุกท่าน

แต่กูเรียนเสดสาดมา

ห่า ดอกเบี้ยขึ้น คิดโฆษณาเป็นรูปไรดี ในหัวมีแต่กราฟ Money supply shift ซ้าย ดอกเบี้ยขึ้น LM shift ซ้าย r เพิ่ม Y ลด dar shift ซ้าย AD shift เหี้ยไรไม่รุ้จำไม่ได้แล้ว

บลาๆๆ

อือ แล้วงัย…..

กูก็คิดไม่ออก อากาศก็ร้อน ออกไปนั่งตรง cafe 2 ชั่วโมง ก็มีฝ่าน intelligent คุยเรื่องวาง strategy product หรือ โฆษณาของ nivea อยู่ เสียงดังมาก
แล้วมีหัวหน้าเค้า เป็น Doctor ไรไม่รุ้ ผมก็เห็นเค้าลุกขึ้นยืน แล้วหยิบแว่น แบบอารมณ์ที่วัยรุ่นชอบใส่กันช่วงนี้ อันใหญ่ๆ หน่อย ใส่…

กูก็นึกว่าจะกลับบ้านแล้ว แล้วเค้าก็เดิน… ไปเข้าห้องน้ำ

ออกมาก็ใส่อยู่นะ แล้วเดินร่อนไปร่อนมา ไปหยิบน้ำ เดินเล่น แล้วมานั่งต่อ ……

ที่นี่เค้าแนวจริงๆ…..

แล้วก็กูก็คิดไม่ออก เพราะมีปัจจัยหลายๆ อย่าง รวมทั้งประสบการณ์เก่าๆของกูด้วย ที่ทำให้คิดไม่ออก

เรยกลับเข้าไป เค้าก็บอกว่า อารมณ์คิดได้แล้ว ประมาณว่า เป็นรูปคนใส่นวมชกมวย แล้วเขียนว่า 2 หมัดเด็ดสู้เงินเฟ้อ ดอกเบี้ยสูง โอนเงินฟรี …….

คิดได้งัยวะ (ไม่ได้ด่านะ ขอชมว่าเก่งจริงๆ)

แล้วก็สรุปวันนั้นเค้ามีเลี้ยงข้าวกลางวัน ก็ไปกิน แล้วเค้ามีกล่องข้าวให้ด้วย เขียน copy (ข้อความเชิญชวน ข้อความประดับ label etc..) ดีมาก ทุกอันเรย โปรสุดๆ สมแล้วที่เป็นวงการนี้ เหอๆๆ สรุป ได้แดกข้าว กะปิ น้ำพริก ปลาทู แล้วก็ผักไรไม่รู้

เมนูนี้ เป็น 1 ในอาหารไม่กี่อย่างที่กูกินไม่ได้ แดกปลาทู แม่งก็นะ โคตรจะไม่ชอบเรย 555+

แล้วก็แดกข้าวเส็ดแล้ว ก็มีไอติมให้กิน พวกไอติมมะพร้าว ไรพวกเนี่ย ก็อร่อยดีนะ นานๆกินที รู้สึกจะเอาร้านอร่อยมา กินในใบตอง พับๆเป็นถ้วย โดยใช้แม๊ก….

แล้วพอเดินกลับมาโต๊ะ… โดนแย่งที่แล้ว แล้วคนแย่ง แบบอารมณ์เป็น manager เหอๆๆ เรยต้องยืนกินไป ไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ๆเรย หึหึหึ

เรยไปกินกล้วยเชื่อม ต่อ อร่อยดี

แล้วช่วงบ่ายเห็นเค้าบอกว่าจะไปรณรงค์โลกร้อน ตรงหลังสวน เดินไปถึง CREATIVE JUICE/G1 คือบริษัทลูกของ TBWA มั้ง อยู่ถัดไป 2 ซอย โดยมีพี่อีกคน จำชื่อไม่ได้แล้ว

ใส่ชุดแบบเป็นป้ายใหญ่เขียนรณรงค์โลกร้อน เดินไป ไกลมากกก แจกพัดด้วย ให้คนข้างทางทั่วไป ไรเงี้ย

ก็ดีนะ ดูอารมณ์ดี มีไรทำเรื่อยๆ

แล้วก็ตอนช่วงบ่าย ก็เดินเข้าไป ขายงาน (Present) ที่พี่อีกทีมเค้าให้โจทย์แก่เด็กฝึกงานคิดเป็นการบ้าน แบบอารมณ์โฆษณายาถ่าย ไรเงี้ย

ก็ขายๆไป ก็มีใช้ได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ไรเงี้ย ว่าจาเล่าเหมือนกัน แต่ขี้เกียจพิม แม่งเยอะ หุหุหุ

แล้วก็กลับมา คิดๆต่อ คือ คิดไม่ออกจริงๆ แม่งเหี้ยเกิน (จริงๆ ถ้าเป็นคนอื่นอาจเฉยๆ แต่เพราะประสบการณ์อันไม่พรึงประสงค์ของผม จึงทำให้คิดไม่ออก 555+)

แล้วก็เขียน mind map ของการประหยัดในชีวิตวัยรุ่นทั่วไปด้วย
คือ ชีวิตวัยรุ่นกรู อยู่อัสสัม กะ ธรรมสาด ใช้ชีวิตแม่งก็แปลกประหลาดพิสดารกว่าชาวบ้านเค้า กูเรยไม่รู้จะเขียนไร
ห่า โคตรลำบาก ส่วนใหญ่ก็เมคๆ มั่วๆเองทั้งนั้น 5555+
สรุป คือ เกือบทุกอย่างก็เขียนตรงข้ามกับที่กูทำลงไป หุหุหุ

แล้วตอนเยน เค้าก็มีบัตรเข้าชมการประกาศรางวัล Adman Advertism ไรซักอย่าง แล้วพอดีสุดๆ งานแม่งจัดวันศุกร์ แล้วคืนวันศุกร์ มีพี่คนนึงเค้าแต่งงาน เลยท่าทางจะต้องยก

โขยงไปทั้ง TB ทีมกูก็ไปกันหมด กูเลยได้บัตรไปงานนี้ เหนเค้าบอกว่าแพง แล้วให้เดกฝึกงาน กะอีกคนเป็นเดกใหม่เหมือนกัน ได้ไป หึหึหึ

วันนั้น แม่งเหี้ยกอล์ฟ ก็เสือกชวนไปนั่งเล่นพอดี รุ้สึกจาโทรมาตอนเที่ยงๆ ตอนเยนเรยต้องไป แล้วแม่งให้ไปเอาโต๊ะเป็นเพื่อนอีก ประมาณ 2 ทุ่ม เหอๆๆ แล้วงานแม่งเลิก ประมาณ

5.30-6.00 เลยออกมากลับบ้านก็คงออกมาไปเอาโต๊ะไม่ทัน เลยต้องถ่วงเวลาไปเรื่อยๆ ก็เลิกงานแล้วก็เดินไปขึ้นรถไฟฟ้าตรงชิดลม เหนอัมรินทร์มีลดราคา playboy pepsi izod

เหี้ยไรไม่รุ้ เลยเดินเข้าไปดู ก็ไม่มีไรมาก เฉยๆ ไมได้ซื้อ เพราะขี้เกียจแบกไปนั่งเล่นด้วย

แล้วก็ขึ้นรถไฟฟ้ามาลงเอกมัย ประมาณ ทุ่มเดียวเอง เรยชิลๆเดินเข้าซอยไปว่าจาแดกก๋วยเตี๋ยวเนื้อเปื่อย ซึ่งอยู่เลยนั่งเล่นไปหน่อย แล้วกูต้องเดินจากปากซอยเข้าไป แต่วันนั้นแม่งชิลๆ

เรยเดินเข้าไป

ไกลสัดดดดดดดดดดด เหงื่อออกเยอะมาก

ผ่าน big c, jet, curve, นั่งเล่น, blog9, zantika เย็จแม่ โทรถามกอฟ มันก็บอกว่าประมาณเกือบถึงซอย 20 ก็เดินไป เหนแล้วป้ายใหญ่เหลือเกิน ไฟก็สว่าง ด้วยประสบการณ์เก่าๆ

เคยมากิน ก็ไม่ได้คิดไร เพราะว่ามันก็อร่อยดี เดินเข้าไป นั่งเลย บรรยากาศเอากระเบื้องห้องน้ำมาปูเป็นผนังและพื้น อารมณ์เหมือนแดกข้าวในห้องน้ำ

เมนูมา ไก่ย่าง ส้มตำ น้ำตก……….

ห่า

เข้าผิดร้าน ตอนดูเมนู คนขายก็บอกอีก ว่าร้านส้มตำค่ะ ทำกูเสียเซ้วหนักเข้าไปใหญ่ เหอๆๆ

สรุป
กูแดกส้มตำคนเดียว บ้าไปแล้ว แม่งคงคิดว่าจิตกูคงป่วยหนัก ไม่ก็เพื่อนไม่ค่อยคบ ไรเงี้ย
กูเรยสั่ง ตำไทยใส่ปู กะหมูปิ้ง (จิงๆ ก็อยากสั่งอีก แต่ท่าทางจะแดกไม่หมด เหอๆๆ)

แดกไป รอเหี้ยกอล์ฟ นานมาก แล้วมันมา คือ กูปวดขึ้มาก ว่าจะขี้ แต่ถ้าขี้ตอนยังแดกไม่เส็ดก็กัวไปขี้แล้วกลับมาแดกไปลง พอแดกเส็ดแล้วถ้าไปขี้เค้าหาว่าชักดาบ เรยจ่ายตังแล้วว่าจาไปขี้ ก็กัวแม่งเก็บโต๊ะ แล้วไม่กล้านั่งอีก จึงต้องรอมันมา นานมากกกกกกกกกกกก กว่าจามา

แต่ร้านนี้ ไก่ย่างน้อมจิตต์ อร่อยดีนะ

แล้วก็แดกเส็ด ไปนั่งเล่น คนน้อยมากกกก ดีมากกกกก นานๆเจอแบบนี้ที ได้นั่งตรงหลุมโลกีย์กลางร้านด้วย หลังจากไม่ได้นั่งนานแล้ว หึหึหึ

ก็กินๆไป แล้วตอนแรกได้โต๊ะริมทางเดิน แล้วก็ขอย้ายไปติดกะโต๊ะเพื่อนที่กาเสด แล้วก็แดกๆไป เลอะมาก วันนั้นมันส์ 555+

สรุป แดกเยอะเหี้ยๆ

กลับบ้าน ตื่นมา โคตรแฮงค์ ไปทำงานประมาณ 10 โมง นั่งไป แดกชาเขียว แล้วก็ไม่ไหวแล้ว เลยขอกลับก่อน ประมาณ 11 โมง เหอๆๆ
กลับมาบ้านนอนๆ

ตอนเยนเลยต้องไปงาน adman ที่พารากอน

ห่า ตอนนั่งรถอยู่ เหี้ยเจ๊ตโทรมา บอกว่าชวนไปเที่ยว วันสุก เหอๆๆ คือจากประสบการณ์ สามารถอ่านได้จากบลอกก่อนๆ ว่า วันศุกร์เป็นวันที่ไม่ควรเที่ยวอย่างแรง เพราะแม่งคน

เยอะมาก แล้วจาไปไหน แม่งเสือกอยากไป Jet คนแม่งล้นออกมาริมถนนแล้ว ห่า กูก็ เออๆ

พอไปถึงพารากอนเค้าเขียนในใบว่า 6.30 ก็เลยไปซะตรงเวลาพอดี แม่งไม่ให้เข้า คือวันนี้แม่งต้องมาถ่ายรูปโฆษณาที่ได้รางวัลให้พี่เค้า เลยต้องไป
ไปเดินๆ อ่อ แล้วแม่ง มีเลี้ยงอาหาร เลี้ยง greyhound อร่อยดี เลี้ยงเยอะมาก หลายเมนู กินได้ไม่อั้น กูก็ตะกละ 5555+

กินทุกเมนูเรย อิ่มมากก แล้วก็มานั่งดูเค้าประกาศรางวัล บริษัทอื่นแม่งมาโต๊ะไม่พอนั่ง แต่

TBWA จองไว้สองแถว นั่งอยู่ประมาณ 3 โต๊ะ….

แล้วก็ได้รางวัลอันเดียว เส้าจิงๆ หึหึหึ

ที่ได้เยอะๆก็ creative juice/g1 ได้เยอะมาก หลายอัน แล้วก็ Lowe กะ BBDO

แล้วต่อมา คิวแม่งโทรมา ชวนกูไปนอนบ้าน แม่งบอกว่าทะเลาะกะแม่ ไรเงี้ย เลยชวนมา แม่จาได้ไม่ด่ามัน

แล้วพวกไอ้เจ๊ตแม่งก็ไม่ได้โทรมาซะที กูเลยกลับบ้านไปเอาชุด

อ่าวว เพิ่งรู้ว่าแม่ไปลาว… ตั้งแต่วันพฤหัสแล้ว……

การไปลาวของแม่นั้น ตอนนั้นสามารถอนุมานได้เพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น คือ ไปหาคนใช้ กับ ไปกะที่ทำงาน

จบ มาต่อ
ก็เลยกลับบ้านรอมันมารับ เอาของออกไป ใส่รองเท้าแตะ เพราะไม่นึกว่าจะต้องไป jet แล้ว

พอถึงรถ แม่งโทรมา โคตรพอดี กูเลยต้องกลับไปเปลี่ยนรองเท้า แล้วเหี้ยคิวก็บอกว่าไม่ต้องไปบ้านมันแล้ว ถ้าไปเที่ยวกลับไปบ้านแม่มันก็นอนแล้ว ไม่เปนไร ไรเงี้ย

ก็เลยเปลี่ยนรองเท้า เอาของไปเก็บ แล้วก็ไปเอกมัย
รถไม่ติดเรย จากบ้านกูไป ประมาณ 15 นาที
ไปถึงนั่น ติดในซอยประมาณ ครึ่งชั่วโมง…..

เพราะไอ้พวกเหี้ยที่ออกมาจากซอยทับไปแล้วครึ่งเลน แล้วพวกเหี้ยที่อยู่อีกถนนไม่ให้มันเข้าแซง เรยติดยาวนานมาก สรุปคือ ติดเพราะความเห็นแก่ตัว
สมแล้วครับ ที่ติดซอยนี้ มีแต่คนพรรค์นี้มาเที่ยว เป็นอนาคตของชาติไทยเรานี้ หุหุหุ

ประเทศไทยน่ายู๊น่าอยู่

เลยคุยเรื่องการศึกษาไทย เพิ่งนึกได้ว่า ตอนเดก มีให้จำวันเกิดพระพุทธเจ้า……
จำแล้วจะได้ไรหรอครับ

เป็นคนดีขึ้น?
ประสบความสำเร็จ?
รอดตาย?

การศึกษาไทย…..

ต่อมา มันก็โทรบอกว่า Jet เต็ม เข้าไม่ได้ เลยไป blog9 แทน 1 ในร้านที่กูเกียดที่สุดในโซนนั้น ร้านแม่งก็ใหญ่ เปิดเพลงห่วย สกปรก คนโหรงเหรง ร้องเพลงฮิปฮอปสด…..
เลยไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่

คิวก็ไปจอดรถซอย 20 แล้วเดินไป blog9 เข้าไป คนแม่งไม่ค่อยเยอะอย่างแรง สำหรับคืนวันเสาร์
ก็นั่งๆไป มินแม่งก็ไปเจต หาแฟนอีกคนที่สับรางไว้ ไรเงี้ย กูก็นั่งแก่วๆ

กินไป 2 -3 แก้วก็กลับ ประมาณ ตี 1 มั้ง
ไปแดกบะหมี่ไข่ วนดูกระหรี่โรงแรมสยาม 2 รอบ…

ฝนตกหนักมากกก

พอจะถึงบ้านกูแล้ว เหี้ยคิวแม่งก็บอกว่า ง่วงนอนมาก ประกอบกับฝนตกหนักมาก กูเลยถามเป็นมารยาทว่า ให้ไปนอนบ้านมึงมั้ย คุยเป็นเพื่อนจะได้ไม่หลับ….

เสือกไปจริง….

เลยต้องนั่งรถไปบ้านนอก ไกลมากกกกกก
ไปนอนบ้านมัน
วันต่อมัน วันเสาร์ มันก็มาส่ง กูต้องไปเป็นเพื่อนปิง ไป audition ที่ที่เรียนพิเสดของพี่บอสอีก แล้วเค้าก็พาไปเลี้ยง mk พร้อมใช้งานกูเพิ่มอีก เหอๆๆ

ก็กลับมาบ้าน เจอแม่ไปลาวมา ซื้อเหี้ยไม่รู้มาเต็มเลย ลาวๆทั้งนั้น
เหนบอกว่าซื้อหนังเกาหลีมาด้วย แผ่นละ 30 บาท 19 แผ่น คิด 15 แผ่น แล้วก็ห่าไรไม่รู้ สรุปว่าถูกมากก

555+ แต่ไม่ได้ไปหาคนใช้ ไปทำงานของที่ทำงานไรไม่รู้ หุหุหุ
เลยนั่งดูหนังเกาหลีกะแม่ แอร์แม่งก็เจ๊ง ร้อนมากกกก นอยสุดๆ

เลยออกมาดูข้างนอก อีกที ตอนดึกๆ ดูจนจบแผ่น 1 ประมาณ ตี 1 เอง แล้วก็ง่วงเรยไปนอน

.
.

วันนี้ 8 มิ.ย. 2008 คงไม่มีไรตื่นเต้น

จบแล้ว หุหุหุ

ก็คือว่ามันมีแฟน แล้วแฟนมันมีชู้ แล้วชู้แฟนมันเป็นเพื่อนสนิทมันระดับนึง แล้วแฟนของชู้แฟนมันก็เป็นเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกะแฟนมัน แต่ตอนแรกมันไม่รู้ว่าใคร

ชอบกันหละสิทุกคน เรื่องคาวโลกีย์ของชาวบ้าน

ใครๆก็อาจจะเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้ โบว์ ผู้หญิงสวยเลือกได้คนนึง เรียนรัฐศาสตร์ จุฬาฯ ปากเหี้ยมาก พอกะกู นิสัยก็เหี้ย กวนตีนกว่ากู

เริ่มเรื่องเลยดีกว่า ก็คือ มีอยู่วันนึง มันไปกินข้าวกะแฟนมัน แล้วมีเรื่องทะเลาะกะเพื่อนแฟนมันที่เป็นรุ่นน้องสนิทมันมากที่โรงเรียนเก่า, เตรียมอุดมพัฒนาการ แล้วแฟนมันก็เข้ามาล็อคมันไว้ แล้วบอกว่าขอเลิกกะมัน มันก็เสียใจมาก ตามง้อ ฯลฯ ตามประสาคนรักกัน แฟนมันก็ทิ้งขว้างอย่างไม่ใยดี

แล้วมันก็ช่วงนั้นมันกำลังจะไปฝึกงานเดือนนึงที่กาฬสินธุ์ เป็น ปลัด หรือกำนันนี่หละจำไม่ได้แล้ว

พูดถึงกาฬสินธุ์ แม่กูเป็นคนเกลียดคนกาฬสินธุ์มาก ไม่รู้ทำไม bias นักหนา เช่น มีอยู่มาวันนึง มีคนใช้มาทำงานบ้าน เรียกเงินเดือนแม่งก็แพง เค้าบอกว่าขอ 4500 แม่กูก็บอก 3000 ไม่เอาก็ไม่ต้องทำ สรุปแล้วลดเหลือ 3500 แล้วแม่กูก็รับเข้ามาทำงาน แล้วหน้าตาเค้าแบบ ดำๆ น่าเกียดๆ น่ากัวๆ แก่ๆ แม่กูก็ปกติจะให้นอนเรือนคนใช้ของบ้านข้างๆ แต่เคสนี้กัวไปปล้นบ้านเค้า เรยให้นอนห้องเก็บของ ที่เล็กๆ รกๆ น้ำรั่ว หน้าต่างพังฝนสาดเข้ามาได้ หนาวๆ ร้อนๆ ชื้นๆ แมลงเข้ามาได้ ฯลฯ ยิ่งกว่าคุกโลกที่สามทั่วไป แต่มีผ้าห่มให้ แล้วใช้งานเยอะมากกกกกก ไม่เคยเหนคนใช้คนก่อนๆทำงานเยอะขนาดนี้มาก่อน แล้วทำไม่สะอาดก็ด่าอีก ทำได้ประมาณ 4-5 วัน บ้านโคตรสะอาด ทุกซอกทุกมุม แล้วเค้าก็ลาออกไป จ่ายเงินอาทิตย์เดียว ประมาณ 5×3500/30 ประมาณ 583 บาท แม่กูก็บอกว่าดี ไม่ต้องไล่ออกตอนปลายเดือน บ้านสะอาดแล้ว หุหุหุ แล้วตอนกลับแม่งเรียกรถตู้มารับ โคตรน่ากัวเรย 555+

ต่อ เรื่องเหี้ยโบว์
แล้วมันก็แบบง้อๆ จนไปลงเอยที่คอนโดแฟนมัน มันก็สังเกตว่ามีชู้มานานแล้ว อารมณ์แบบว่ารู้แล้ว แต่ไม่รู้ว่าใคร แฟนมันก็ไม่ยอมรับซักที ฯลฯ แม่งตอนแฟนมันไปอาบน้ำ มันก็เข้าไป เช็คบิลออนไลน์ของ AIS แล้วเซฟเข้าเมล์ แล้วมันจะส่ง message เข้ามือถือ แล้วมันก็ไปลบออก….

แล้วมันก็กลับบ้านอย่างสงบ มาเช็คดูเป็นเบอเพื่อนสนิทมัน ตลอด รวมทั้งส่ง message เยอะมาก ฯลฯ แล้วมันชอบโทรไปปรึกษาผู้หญิงคนนั้นด้วย บ่อยมาก มีเรื่องไรก็คุยๆกัน ไรเงี้ย

แล้วไรต่อไม่รู้ เรื่องแม่งยาวเกิน

แล้วตอนก่อนไปวันนึง มันก็พอรู้แล้วว่า แฟนมันเป็นชู้กะเพื่อนมัน แล้ววันนั้นมันไปเที่ยวสองสลึงกัน แล้วโทรไปหาแฟน มันบอกว่าอยู่กะผู้หญิงคนนั้นกะเพื่อนมันแล้วก็เคลียชู้กะแฟนจริงทะเลาะกัน ไรเงี้ย ก็เลยขับรถออกมา ตามไปหาเรยที่สองสลึง แล้วก็ไปเจอรถชู้มัน แม่งก็หลบอยู่หลังเสา แล้วแฟนมันก็ออกมาเห็นรถมัน แล้วก็โทรมา แล้วมันก็ไม่รับ ไรเงี้ย แล้วตอนหลังแฟนมันก็ออกไป แยกกะชู้ แล้วมันก็ออกไปบอกรุ่นน้องมันเรื่องชู้ไรเงี้ย มีหลักฐานพร้อมสรรพ เรียบร้อย รุ่นน้องมันก็นัดให้ทุกคนไปเจอกันที่หอ รวมทั้งแฟนมันด้วย แล้วก็ผู้หญิงที่เป็นชู้ด้วย แม่งบอกว่าจะเคลียร์ ตบโชว์ เพราะแม่งเป็นคนชอบตบผู้หญิง 555+ บอกว่าทำเพื่อนแตกแยก ทำแฟนเพื่อนแตกแยก คนพรรค์นี้สมควรแล้ว ไรเงี้ย แล้วก็สรุปก็มากันหมด ยกเว้นชู้มัน แล้วก็เปิดโปงทุกอย่าง แต่เพื่อนมันไม่เชื่อ แล้วแก้ตัวบอกว่าที่คุยๆกันก็เรื่อง เหี้ยโบว์ทั้งนั้น ปรึกษาว่าทำงัยดี ไรเงี้ย

ในที่สุดแฟนมันก็โกรธมาก ปากแข็งสุดๆ เพื่อนกูก็ร้องไห้ตลอดทั้งวัน แล้วในที่สุดก็กลับ แฟนมันก็เคียดแค้นสุดริด หน้าตาโหดสุดๆ ไรเงี้ย บอกเลิกแล้วเลิกอีก

แล้วกลับมาบ้าน แล้วไรต่อไม่รู้ แล้วมันก็ไป กาฬสินธุ์ ตอนสองทุ่ม

แล้วพอหมดเดือนก็กลับมากรุงเทพฯ แล้วก็แบบอารมณ์ ปลงเรียบร้อย เลิกเสร็จสรรพ ทำใจได้แล้ว แล้วแฟนมันก็อารมณ์แบบเพิ่งคิดได้กลับมาง้อขอคืนดี
แล้วมันก็เฉยๆ บอกคำพูดที่มันเคยพูดมาตอนบอกมันเลิก แต่สุภาพกว่า ไรเงี้ย

แล้วอยู่มาวันนึง มันก็ไปนั่งเล่น แล้วแฟนมัน อยู่ blog9 ร้านใกล้ๆกัน แล้วเพื่อนมันก็จับชนกะเดก siit หน้าตาดี เต้นๆอยู่นั่งเล่น แล้วคุยกะรุ่นน้องมันที่เป็นเพื่อนแฟนมันบอกว่าอยู่ blog9 พอดี แล้วออกมาเจอกันพอดีไรเงี้ย ก็เลยนัดกันออกมาเจอกันตอนเลิก แปปนึงแล้วไป scratch dog ต่อ แล้วแม่งรอๆอยู่ แฟนมันก็เดินออกมาพอดี แบบมันไม่รู้ตัว หนีไม่ทัน แล้วแฟนมันก็ร้องไห้ขอขมา ง้อคืนดี ไรเงี้ยนานมากก เมามาก แล้วแม่งก็เค้นถามเรื่องชู้ แล้วแฟนมันก็ไม่ยอมรับ ขนาดเมามากขนาดนั้นแล้ว เหอๆๆ

แล้วแฟนมันก็ง้อๆ ถ้าเป็นคนทั่วไป ก็คงตบหน้าแล้วหนีไปแล้ว พูดจาเหี้ยๆใส่ ไรเงี้ย แต่นี่คือเพื่อนกู

ลูบหลัง จับหน้า ทำหน้าเป็นคนดีแบบนางเองหนังเกาหลี แล้วลูบหัว บอกว่า เรื่องมันจบๆไปแล้ว เดินไปตามทางของใครของมันดีกว่า ไรเงี้ย คือแบบ ทำดีมาก ลูบหลังให้ มันบอกว่าคอนเซ็ปต์ของพฤติกรรมคือ ทำให้มันเสียดายเวลาที่เคยได้อยู่ด้วยกันมากที่สุด ไรเงี้ย เหี้ยจิงๆ แล้วในที่สุดเพื่อนมันก็รอไม่ได้ไปเจอกันที่ scratch dog เลย แล้วมันก็แบบอารมณ์เล่นต่อไปเรื่อยๆ ทำดีๆสุดๆ 555+

แล้วในที่สุดก็ต้องไปส่งแฟนมัน แต่ต้องไปกินข้าวมันไก่ก่อน แล้วแฟนมันเดินไม่ไหวแล้ว อีกทั้งที่ไปแดกข้าวมันไก่ก็ผู้ชายทั้งนั้น มันเลยเอาแฟนซ่อนไว้ในรถ แล้วห่มผ้าให้อย่างดี แล้วลงไปกินข้าว ตอนกลับ เพื่อนมันเห็นเป็นผู้หญิงคนเดียว ผู้ชายเลยเดินมาส่งมันทั้งกลุ่ม แล้วเห็นมีผู้ชายนอนรออยู่บนรถ ……..

555+ ขายไม่ออกเรย สมน้ำหน้า

แล้วมันก็ไปส่งแฟนมันที่ห้อง แล้วเช็ดตัวเช็ดหน้าห่มผ้าให้ ไรเงี้ย แล้วก็กลับ แฟนแม่งก็ตามลงมาร้องไห้ มันก้ไม่ใยดี ออกมาเลย….

ผู้หญิงคนนี้ บอกได้คำเดียวครับ ว่า โคตรสงสารแฟนมัน

อ่อ แล้วเรื่องการสีบ ก็มีหาหลักฐานจากแหล่งอื่นๆอีก เช่น ยามในคอนโดแฟนมัน เชคได้ว่าใครขับรถเข้ามาบ้าง นั่งกันมากี่คน ไรเงี้ย ก็เจอเลขทะเบียนชู้มัน เข้ามาเที่ยงคืน ออก ตี 3 เข้า 2 คน ออกคนเดียว 555+

โคตรน่ากัวเรย ผู้หญิงคนนี้

ในที่สุดแฟนมันก็คืนดีกับมัน……

จบ
กูคุยเลิกประมาณ ตี 3 จาก 5 ทุ่มครึ่ง บ้าไปแล้ว

แล้วก็คุยกะเอ๊กต่อ เรื่องนะ แล้วก็นอนประมาณ ตี 4 เข้างาน 9.30 ตายห่าแล้ว ทำงานวันแรกด้วย

ตื่นประมาณ 8 โมง แต่ลุกไม่ไหว เลยตื่นประมาณ 8.40 ก็ลุกไม่ไหวอยู่ดี สรุป ตื่น 9 โมง อาบน้ำแต่งตัว ออกจากบ้าน 9.30 เป็นอย่างนี้ ตลอดเวลาตั้งแต่เรียนแล้ว สรุปคือ ทำใจซะ จะไล่กูออกเรื่องมาสายก็เชิญ 555+

แล้วก็ออกจากบ้าน ตอนแรกก็คงจะนั่งแทกซี่ไปขึ้นรถไฟฟ้าสยาม แล้วนั่งจากสยามไปลงราชดำริ แล้วเดินๆ แล้วเดินเข้าซอยประมาณ 200 เมตร ถึงพอดี
แต่วันนั้นเดชะบุญ กูขี้เกียจมาก เลยนั่งแทกซี่ไปเลย ถึงหน้าตึก ไม่ต้องเดินไรทั้งนั้น 45 บาท…….

ตาสว่าง…

เข้าไปทำงาน รอพี่บวบ นานมาก กว่าจะทำเรื่องทำไร แล้วก็เอาคูปองอาหารมาให้ 50 บาท 2 ใบ คือ วันพฤหัสกะศุกร์ แล้วเดีนไปแนะนำสถานที่นิดหน่อย แล้วก็พาไปรู้จักทีมงาน ที่ไปทำด้วย

กุนั่งทำงานแลกคูปองอาหารอยู่หลังตู้คอนเทนเนอร์….

แล้วก็มีคอมให้ใช้

คอมที่ไฝ่ฝันว่าอยากใช้มากกกกก ตอนประมาณ ม.1-2 imac รุ่นไหนไม่รู้ มีจออย่างเดียว สีน้ำเงินกะสีขาว บูทเครื่อง mac os 9 ประมาณ 5 นาที นานมาก เข้า hotmail ไม่ได้ code แม่งอนาคตเกิน hi5 ก็เข้าไม่ได้ อนาคตเกินเหมือนกัน จบ ปิดเครื่อง นั่งเฉยๆ กินไมโล

แล้วซักพัก เพื่อนร่วมงานที่เพิ่งจบ นิเทศน์จุฬาฯ ก็มาเอาโจทย์มาให้ เรื่อง egco โรงไฟฟ้าเอกชน ที่ทำโครงการปลุกสร้างจิตสำนึกให้เยาวชน ในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม หรือไรก็ได้ แต่เค้าแบบอารมณ์จะโฆษณาว่าสร้างจิตสำนึกไปแล้ว ไรเงี้ย ถ้าเคยเห็น โฆษณาก็ที่มันผมปลิว ผมเปียกในสยาม แล้วเล่าเรื่องธรรมชาติ กะอีกอันเรื่องสิว แล้วเล่าเรื่องธรรมชาติ ที่เป็น cascading effect จนมาเกิดสิว ไรเงี้ย

แล้วก็นั่งคิด แล้วเค้าก็เอาคอมมาให้อีกเครื่อง ecs celeron 1.1 Ghz 256 MB ควย ห่วยสัด บูทเครื่องเข้า win xp 10 นาที กูจะบ้า
แต่ก็เล่นเนตได้ แต่เนตแม่งก้ช้าเหี้ยๆ

แล้วพี่เค้าก็เอาหนังสือโฆษณามาให้ดู เล่ม สองเล่ม ก็นั่งดูๆไป เพราะเครื่องแม่งช้าเหลือเกิน เหอๆๆ

แล้วเค้าก็ออกไปขายงาน ตั้งแต่บ่ายสอง กูก็อยู่ในนั้น เบื่อๆ เลยกลับตั้งแต่ 4.30 ไปตั้งกล้องใพ้พี่บอสที่เรียนพิเศษ www.econsch.com ไรเงี้ย แล้วโทรไปหา บอกว่าถึงแล้ว อยู่โรงเรียน กูเรยรีบไป เกรงใจเค้า ไปถึง ควย

ยังอยู่ที่ทำงาน กูเลยต้องอยู่ที่เรียนพิเศษ แล้วเค้าก็เอาหมามาเล่นที่โรงเรียนด้วย

กูเป็นคนเกลียดสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์มาก น่ารังเกียจ เห่าก็ดัง ชอบมาดม ไอ้เหี้ย กูจับก็ไม่ให้จับ อีหมาสลิด…

ก็นั่งตั้งกล้องไรเงี้ย แล้วอยู่ดีๆ พี่ซาย แฟนพี่บอส กะแม่พี่บอส ก็หนีกลับบ้านก่อน า นั่งดูเด็กที่มาเรียน น่ารักก็ไม่ค่อยเท่าไหร่ เหอ ๆ แล้วกว่าพี่บอสจะมา ฝนแม่งตกหนักสัด กูจะหนีกลับบ้านก็ไม่ได้ แม่งโนตบุค กล้อง ฯลฯ อย่างเยอะอ่า เลยต้องทนๆไปกว่าพี่บอสจะมา 2 ทุ่ม…..

แล้วก็ไปหาไรแดก เค้าบอกว่าเปียกมา ต้องกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดก่อน เลยนั่งแทกซี่ไปบ้านเค้า ลงเกือบถึงบ้าน เดินเข้าซอยไปหน่อยก็ถึง แต่…

น้ำท่วม……

กู ใส่เสื้อขาว armani ตัวนึงเกือบสี่พัน รองเท้า paul smith กางเกงขายาว สองพันกว่าๆ ห่า เดินลุยน้ำ กูแทบคลั่ง…..
ไอ้ห่า เดินเลาะขอบๆไปได้เรื่อย มีบ้านนึง พ่อแม่งตาย หรือเหี้ยไรไม่รู้ เอารถเข็นมาวางบนฟุตบาท ทำซะยังกะของสูง มีไว้เสพย์สังวาสกันหรืองัยวะ ห้ามโดนน้ำ ควยมาก กูเลยต้องลุยน้ำ พี่แม่งเลยเดินเข้าบ้านไปแล้วก็เอาร้องเท้าบูท เหมือนที่พวหภารโรงชอบใส่ออกมาให้ แม่งใส่เข้าไป มีตัวเหี้ยไรไม่รู้ ดึ๋งๆ อยู่ข้างใน ตกใจสัด ถอด โยนทิ้ง ในที่สุดก็เดินเท้าเปล่าเข้าไป

พื้นแม่งก็มันๆลื่นๆ น้ำแม่งก็ขยะอย่างเยอะ สมเป็นโลกที่สาม มีขี้บุหรี ไรเงี้ยด้วย

เดินเข้าไป หมาแม่งก็เห่าอีก

เฮ้อออ ชีวิตกรู……

กว่าจะอาบน้ำทำเหี้ยไร แล้วก็ลองวีดีโอ เส็ด 4 ทุ่ม…

แล้วเดินออก มา น้ำแม่งสูงกว่าเดิม แล้วมาเจอบ้านเดิม ที่เอารถเข็นวางบนฟุตบาท บั่นทอนสิทธิชาวบ้านสุดๆ

แล้วก้ออกมาได้ เลยหยอดตังตู้กดน้ำไปบาทนึง มาล้างตีน เหอๆๆ

ไปหาไรแดก แม่งปิดหมดแล้วอีก เรยไปกิน @station ตรงแถวรถไฟฟ้าพญาไท แม่งก็อร่อยดี นะ แล้วก็กลับบ้าน นอน เหนื่อยสัด

ตื่นมา วัน ศุกร์ พอกะของเดิม ออกจากบ้าน 9.30 10 นาทีก็ถึง TBWA แล้วก็เข้าไป พี่เค้าก็บอกว่าให้ไปเป็นตัวประกอบถ่ายรูปโฆษณา สสส. เป็นคนในจตุจักรไรเงี้ย ไปแต่งหน้าด้วย กูก็คงคิดว่าถ่ายแบบดูดี เป็นวัยรุ่น

ที่ไหนได้ ไปถึงแม่งจับกูแต่งเป็นคนป่วย หน้าซีดๆ ตาดำๆ ปากเงินๆ แต่งเป็นคนป่วยจากการสูบหรี่ของคนๆนึง ทำให้คนอื่นป่วยต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ ให้น้ำเกลือ ไรเงี้ย
ถ่ายตรง cafe เอาผ้ามาปิด แล้วถ่ายไปตัดต่อเอง ไรเงี้ย

กู นั่งอยู่โคตรไกล หลังสัดๆ ดูในรูปก็เบลอๆ แล้วจะแต่งหน้าไปทำเหี้ยไรวะเนี่ย เหอๆๆๆ

แต่ก็นะ ถ่ายโคตรนาน สงสารคนสูบบุหรี่สุดๆ สูบไป 4-5 มวน 555+

แล้วก็มานั่งคิด ad ต่อ ข้างใน ก็ชิลๆ แล้วในที่สุดก็คิดได้ draft ออกมาลงกระดาษ จิงๆ ก็ว่าจะลงคอมไปเลย แต่ไม่มีคอมให้ใช้ เลยต้องทำลงกระดาซ วาดเอง แล้วเอากล้องไปถ่าย แล้วก็ได้ใช้คอม

เครื่องนี้เป็นคอมในฝัน อยากได้ใช้ตอนประมาณ ม.4-5 Power Mac G4….. photoshop 7 illus 9……..
ก็โอเค อืดหน่อย แต่ก็โอเค ใช้ๆไป วาดไปจะครึ่งหน้าแล้ว แฮ้ง photoshop ดับไปเรย ควยมาก กลับบ้านเรย….

มาที่เรียนพิเสดพี่บอสอีกที วันนี้สอนใช้กล้อง เอาลงคอม แล้วไร้ dvd
อันนี้ก็ทีเด็ด คือสวิตซ์ไฟ กะสวิตซ์ปลั๊ก แม่งอันเดียวกัน ปิดทีก็ปิดหมดเรย แล้วใช้โนตบุค ลอง dvd writer external ตัวใหม่ด้วย เลยเสียบปลั๊กหมดเรย นั่งทำ vdo แล้วก็ render นานมากกกกกกกกกกก เลยไปนั่งถ่าย vdo เล่น แล้วก็ลองปิดไฟดู…. ว่าสีสวยขึ้นป่าว…
คือรอมาแล้ว render เส็ดแล้ว ชั่วโมงกว่าๆ แล้วก็ write ประมาณ 5 นาที ช่วงเบิร์น แผ่นนั่นหละ

ปิดไฟ……

จบ….

แผ่นพัง เครื่องไรท์ดับ

กลับไปแดกสามย่าน กลับบ้าน หมดวัน ที่ไม่ได้ไรเท่าไหร่เรย…. 555+

เนื่องจากวันก่อนหน้านี้ คือเมื่อวานนี้นี่เอง หลังจากผมได้ลาออกจากที่ทำงานเก่าของผมมานั้น ก็ได้นัดไปสัมภาษณ์งานเป็น Art director ที่ TBWA/THAILAND ไปกะเพื่อนซึ่งเป็นแฟนกะพี่รุ่นใหญ่ข้างในนั้นพอดี เลยนัดสัมภาษณ์ให้ จิงๆก็ไม่ได้คิดไว้หรอกว่าจะได้ นัดไว้บ่ายสอง ตื่น 11 โมง นั่ง print portfolio เยอะมากกกกกก ไม่ไหวแล้ววววววววว

ประมาณ 53-60 หน้า จำไม่ได้ คือก็ print ไปมั่วๆ ไม่ครบด้วย แยกมาจากที่เคยทำไว้เมื่อก่อน คือเข้ามหาลัย แล้วเวลาทำงาน ก็อยากได้ไรเร็วๆ เร่งๆ ไม่มีเวลาคิดให้มันออกมา createๆ เรย แล้วกูเรยต้องทำจาก nothing ภายในไม่กี่วัน แล้วกูจะเอาไรมาเป็นงาน creative วะเนี่ย สรุปเรยมีแต่งาน graphic design

จบ ปริ้นเส็ดแล้ว ประมาณ เที่ยงครึ่ง นาฬิกาในคอม เรยไปอาบน้ำชิลๆ

อาบเส็ดแล้วนั่งเลือกเสื้อ แต่งตัว print resume ออกมาแล้วออกจากบ้าน ชิลๆ นั่งรถเมล์อีก ไปสยาม ดูนาฬิกา

พ่อตาย!!!

บ่าย 39 เหี้ย ยังไม่ได้เย็บเล่มเรย ว่าจาเดินไปศูนย์หนังสือจุฬา เดินจา dunkin ไป ดู๋ดี๋ ก็ บ่าย 44 แล้ว ไม่ทันชัวร์

เรยวิ่งกลับไปขึ้นรถไฟฟ้า โทรหาแซน แซนแม่งเพิ่งอยู่อารีย์

คือ จริงนัดแซนไว้ประมาณ บ่ายครึ่ง จะได้เดินเข้าไปด้วยกัน เพราะกูไม่เซ้วพอ อีกอย่างแฟนเค้าด้วย เรยนะ ขอหน่อยละกัน 555+

สรุป ไปคนเดียว ถึงนั่นแล้ว โทรหาแซน แซนบอกว่าแวะสยามซื้อเยลลี่ที่ mango tango สรุป กูเข้าไปถึงนั่นประมาณ 2.09 ตายห่าแล้วว

โทรหาเค้า เค้าบอกว่า “กินข้าวอยู่ มาถึงแล้วหรอ” ……….
กู “ครับ นั่งรออยู่ตรงเก้าอี้แดง”
พี่เต้ย “ครับ พี่มากินข้างนอก ถ้ากินเส็ดแล้วจะรีบเข้าไป”
กู “นานป่าวครับ ประมาณกี่นาที”
พี่เต้ย “เด๋วพี่จะรีบครับ ไม่น่าเกินครึ่งชั่วโมง”…………..

กู “แล้วผมก็ต้องรอใช่ป่าวครับ…………..”

จบ กูก็หิวไส้แตก อุตส่าถ่อมา แถวนั้นแม่งก็โคตรหรู ไม่มีที่เย็บเล่มอีก มีแต่โรงแรม จะเข้าไปเย็บข้างในก็ท่าทางจะไม่มี….

เรยทำใจ ไปนั่งแดกมักกะโรนีกุ้งข้างทาง แถวนั้น Coffee beans รอแซนมา

กูแบบเอา port ใส่แฟ้มเน่าๆ คือกะจะเย็บเล่มแล้วเอาแฟ้มทิ้งขยะไปเรย…..

แต่ก็นะ เรยเอาไปให้เค้าทั้งอย่างงั้นเรย

เส้ามาก

เข้าไปสัมภาษณ์แล้ว พี่เค้ามากันประมาณ 3 คน ประมาณ 2 โมง 40 คงแนวจริงๆ แดกข้าวกลางวันถึงเกือบ 3 โมง สุดตรีนมาก

เข้าไปแล้ว คือกูเรียงงานไว้แล้ว อย่างดีแยกตามอายุงาน แต่ไม่ได้เย็บเล่ม

ลุงแกก็ดูทีละหน้า ส่งไปทั้ง 3 คน เรียงเละเทะ……

จบ

พี่ว่างานน้องนี่มันไม่ใช่นะ น้องเข้าใจโฆษณาว่างัย ฯลฯ

เค้าก็เอา port ของคนที่สมัครคนอื่นมาให้ดู ก็เจ๋งนะ

แล้วเค้าก็อ่านอายุ แล้วก็ด่าว่าแก่ แก่ได้อีก 27-28 แล้ว แก่สัดๆ ไรเงี้ย

แล้วก็เอามาให้ดูบอกว่างาน art di. ทำประมาณนี้ ที่กูทำนี่งาน graphic design ชัดๆ

น่าจะไปทำทางนั้นมากกว่า อารมณ์นั้น

แล้วก็ถามว่าถ้าสมัคร graphic design ได้มั้ย

พี่เค้าแม่งก็บอกว่าถ้า graphic design ก็ยังต้องล้ำกว่านี้อีกเยอะอยู่ดี

ห่าแม่งเอางัยวะ

แล้วเค้าเรยถามว่า ช่วงนี้ทำไร

ตอนนั้นกูว่าคงไม่ติดชัวร์ เรยตอบสั่วๆไป ว่า “อยู่บ้านเฉยๆ ชิลๆครับ”………

เงียบหมดเรย 555+

“แล้วไม่ทำไรเลยหรอ”
“อ่อ ก็มีไปว่ายน้ำบ้างครับ”

“แล้วทำไมเรียนเสดสาด แล้วอยากทำงานสายนี้หละ”
“ก็อยากทำอ่าครับ”
“แล้วที่เรียนไปนี่ไม่ชอบเรยหรอ”
“สอบตรงติดครับ”
“แล้วทำไมไม่ซิ่ว เป็นพี่ซิ่วไปเรยนะเนี่ย”
“ลูกผู้ชายต้องอดทนครับ”
…….

“พี่ว่าน้องลองไปหา workshop เข้าร่วม หรือเข้าไปงานอื่นๆ เช่นงาน b.a.d. ไรเงี้ย หรือลองเข้าเว็บดังนี้”
http://www.adsoftheworld.com
http://www.adofdamonth.com
http://www.adfreak.com
http://www.adintrend.com

“ครับ แล้วผมจะสมัครฝึกงานได้ป่าวครับ”
“อ่อ ได้ครับ แต่รุ้สึกจะหมดช่วงฝึกไปแล้ว คือช่วงปิดเทอมอ่าน้อง ลองไปส่งดูก็ได้ แต่คงต้องรอ เพราะคิวเยอะเหมือนกัน คนสมัครเยอะ สมัครตรง HR ชั้นสองอ่าน้อง ขึ้นลิฟต์ไป”

จบ ออกมา พี่เค้าก็ไปแล้ว

เลยขึ้นไปสมัครกะแซน
จม.เหี้ยไรก็ไม่ได้เอามา มีแต่ resume กะ port

ถามเค้าว่าสมัครงานได้มั้ย เค้าก็บอกว่าได้ เด๋วถามหัวหน้า HR ให้ อารมณ์นั้น
“พี่บวบหรอครับ จะมาสมัครฝึกงานหรอครับ”
“เรียนที่ไหนคะ น้อง”
“จบแล้วอ่าครับ”
“จบไหนมาคะน้อง”
“เพิ่งจบมาตอนมีนาอ่าครับ”
“จบไหนมาคะน้อง”
“ธรรมสาดครับ”
“สมัครตำแน่งไรคะ”
“มีตำแหน่งไรมั่งครับ”
“น้องไม่รู้เรยหรอคะ”
“กูรู้บ้าง แต่เผื่อรู้ไม่ครบอ่าครับ”
“แล้วน้องอยากสมัครตำแหน่งไรหละคะ”
“ก็ graphic design ไม่ก็ art di. แต่อยากทำ art di. มากกว่า”
“ทางเราต้อง specific นะคะ”
“อันไหนว่างก็เอาอันนั้นอ่าครับ”
“อ่อ ค่ะ มีพอร์ตหรือเปล่า ถ้ามีก็วางไว้ เอาเบอร์ไว้ด้วยนะ ถ้า ok พี่จะติดต่อกลับไป”

สรุปคือ ให้ทิ้งพอร์ตไว้ พอร์ตกูแม่งก็เป็นแผ่นๆ โคตรอาย กะ resume แล้วเค้าบอกว่ารู้ผลคงซักอาทิตย์นึง ไรเงี้ย เด๋วจะติดต่อกลับไปเอง
แล้วพอร์ตกู เพิ่ง print เมื่อเช้า เยอะมาก ยังดูไม่ครบทุกหน้าเรย แล้วแม่งจะเอา แล้วจากที่คุยไป แม่งคงเอาไปเผาทิ้ง

เฮ้อ เสียดายจิงๆ เปลืองหมึกสุดๆ

แล้วก็กลับมา ขอเมวพี่เค้าไว้
ไปเดินเซนทรัลเวิล โอนเงินให้เจ้านายเก่าหัวควย แล้วก็กลับบ้าน

ร้อนมาก เหนื่อยมาก กินขนมด้วย
น้องโทรมาบอกว่าจะไปว่ายน้ำ กรูเรยต้องไปด้วย เหอๆๆ
แล้วเบอใครไม่รู้โทรมา

“ใครอะ”
“พี่บวบ”
“บวบไหน”
“อ่อ เรื่องที่น้องสมัครฝึกงานไว้อ่าค่ะ”
“อ่อครับๆ”
“พี่ดู port น้องแล้วนะ มีทีมในที่ทำงานเค้าสนใจ เริ่มงานเลยนะคะ”
“อุ้ย วันไหนอ่าครับ อาทิตย์หน้าหรอ”
คงขี้หูตัน ไม่ได้ยิน
“พุ่งนี้ค่ะ มาได้เลยนะ”
“โหย ไม่ไหวมั้งเนี่ย ซักพฤหัสได้ป่าวคับ”
“ได้ค่ะ โอเค”
“ตำแหน่งไหนอ่าครับ”
“art di. ไม่ก็ graphic design อันไหนก็ได้ค่ะ เด๋วไปฝึกพี่เค้าจะบอกเอง”
แล้วก็ถามเรื่องเวลาทำงาน กะสวัสดิการ

สรุป

กูทำงานแลกคูปองอาหาร เป็นงานใหม่ของกรู

วันละ 50 บาท

…………..

แล้วก็ไปว่ายน้ำ แล้วไปกินบะหมี่ นามาโงย่า ตรงสุรวศ์ ที่เยื้องๆพัฒน์พงศ์ไปหน่อย

ไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่ จานนึงตั้ง 170 แหนะ ตรงทองหล่ออร่อยกว่าด้วย ไม่ไหวๆๆ
กลับบ้าน มาตอบเมล์ howard ต่อ
วิเวียนโทรจากสเปนมาคุย
จบ
นอน

howard, you are my entertainment…. 5555+

นอนไม่หลับแหง คืนนี้

จบแล้ว…

พุ่งนี้เริ่มงานใหม่

ทำงานแลกคูปองอาหาร

กรุณาเริ่มอ่านจากข้างล่างขึ้นมา เพราะนี่เป็นเมล์จริงๆที่เค้าส่งไปๆมาๆ ระหว่างผมกับคุณ Howard

ขอบอกสั้นๆคำเดียวครับ ว่าเฮี้ยจริงๆ ดูจากเวลาครับ ว่าคนงกเค้าทวงเงินจากลูกน้องที่ออกไปแล้วอย่างไร

ขอแปลเป็นภาษาอังกิดด้วย เผื่อแม่งเข้ามาอ่าน
Hah, finally I’ve totally loss all my tolerance with him and release it through the alphabet ,and from now on I’m gonna quit censoring the name of people and company, because there are nothing to hide his very bad thing (bastard) of my previous boss from his small and arealess country name Singapore.

Please read from the end of the message because that the begining of these tragedy story and this’s a reality.

Look at the time, you will know how Singaporean dun for money from their employee….

From: chef_ac118@hotmail.com
To: howard@shareinvestor.com
CC: supat@shareinvestor.com; vilaiporn@shareinvestor.com
Subject: RE: Resignation
Date: Tue, 27 May 2008 08:16:59 -0800

Dead Howard,
 
I don’t understand why did you said so politely like this, unlike the first e-mail that you responded to me. You treated me like I have no education and dun for the money like I never do any shit to you, while I sent the e-mail to you with bussiness form, and look at yourself, sent me with the unpleasant word. And my patience wasn’t reach the limit, then I’d sent you another politly bussiness mail which civilian should do, but you still didn’t given shit and reply with the beastly cheap bastard conversation without given any respect to me. Thus I’d no repect to you anymore since I had read that e-mail.
 
Maybe I had low communication skill in bussiness, I’ve to apologize for this, or I don’t need to use some bussiness type conversation between asian like you.
 
And from the e-mail that you reply me politely because I’d reply you with the rude word. I know what I’d said and what I was thinking so I hadn’t seen any growing opportunity in you company or dead end in my graphic designer life, another thing your company cannot fulfill my satisfied. And I want to have some new or better contribution in my portfolio, but look at your bussiness type, just do what they have and follow their tails. I hadn’t created anything in my career path, so if I still work, my skill won’t develop so who will get me from now on.
 
Here is my work before I worked with you.
http://www.pokpongj.org
 
And this is my work while I’m working with you.
http://www.listedcompany.com/ir/inox
 
Who’ll get me after this, I had nothing to present for promoting myself.
 
Please end the conversation between us whatever the result is, our attitude for working and treat on the other is really unmatched.
 
Oh one thing left, I apologize for what I did, resignation. I just realized that I really inappropiate with this job, and you said everybody need to do things fast or actively, if I waiting for you for a week then next month I’m gonna unemploy for a whole month. And today I’ve apply for a new job at advertising agency and they’ve approved, I’ll start my new work this Thursday.
 
 
Goodbye,
Chef
 
 
 To: chef_ac118@hotmail.com; supat@shareinvestor.com; vilaiporn@shareinvestor.com
 Subject: Re: Resignation
 From: howard@shareinvestor.com
 Date: Tue, 27 May 2008 13:02:29 +0000
 
 Chef,
 
 Your position is what Yai and the team does, please don’t insult them by saying the work is not honorable…you’re no where close to what they have achieved and will continue to achieve.
 
 You’re fresh out of school and totally untested, and you’re expecting people to honor and make you feel great? If that’s what you’re expecting, then prove yourself first. A degree from Thammasat doesn’t prove anything.
 
 If this is your attitude starting out in your career, you will end up like all the lost souls out there thinking how great they were when they graduated only to realize later on they’re only as good as what they really do, not what they feel they deserve to do.
 
 I feel sorry for you, I really do because you clearly have an ego far bigger than what you deserve.
 
 If you wish to continue this discussion, I’ll be quite happy to forward all our correspondences to Thammasat for them to think about the kind of graduates they’re producing for the real world, graduates who think nothing of breaking agreements that they sign. Perhaps then we can have an open and frank discussion of what it takes to make it in the real world, to earn the respect & trust of people.
 
 Regards,
 Howard
 
 Sent via BlackBerry® from AIS
 
 —–Original Message—–
 From: Sukhum Truengtrachitkul <chef_ac118@hotmail.com
 
 Date: Tue, 27 May 2008 02:06:19
 To:Howard Woon <howard@shareinvestor.com,Supat <supat@shareinvestor.com,Vilaiporn <vilaiporn@shareinvestor.com
 Subject: RE: Resignation
 
 
 Have you seen the attachment?

 I’ve transfer it to your quite a moment ago, cuz I’m wake up too late to day and need to go to interview with many place, but I still appreciate with you team, but you, when you’re convincing me to do this job with many reference from a lot of famous company and made me blind and thought that my job position was so great and hornour, but it’s nothing, I’m just no one in the bussiness system, now I realized that when I’d interviewed with other company, I don’t wanna go to the dead end and still stuck in your great shit company.

 Please keep that little money from you unknowledgement to buy some more welfare for your team…

 Farewell forever,
 Cheap Bastard.
 
 
To: chef_ac118@hotmail.com
CC: supat@shareinvestor.com; vilaiporn@shareinvestor.com
Subject: Re: Resignation
From: howard@shareinvestor.com
Date: Tue, 27 May 2008 09:55:09 +0000

Chef,

Calculate for me the correct amount and get the transfer done. We don’t intend to shortchange anyone.

In future, be sure what you want before accepting job offers. You’re wasting everyone’s time including yours.

I worry for the future of Thailand if young people continue to display such an irresponsible behavior in their professional bearing.

Howard
Sent via BlackBerry® from AIS

—–Original Message—–
From: Sukhum Truengtrachitkul <chef_ac118@hotmail.com

Date: Tue, 27 May 2008 01:47:49
To:Howard Woon <howard@shareinvestor.com
Cc:Supat <supat@shareinvestor.com,Vilaiporn <vilaiporn@shareinvestor.com
Subject: RE: Resignation
Dear sir,
 
Actually you have make a mistake too, due to the Thailand social welfare legal, all of the employee need to omit 5% of the salary to the Social Security Department of the state. But the amount that you calculated for me is over the value thatr I need to return, but it’s ok, I’ll donate it to you to buy a Thai’s employment legal to fulfill your unknowledgement.
 

Best regard,
Sukhum Truengtrachitkul

 
Transfer‏
From: howard@shareinvestor.com
Sent: Tue 5/27/08 1:45 AM
Reply-to: howard@shareinvestor.com
To:Sukhum Chef TRUENGTRACHITKUL (chef_ac118@hotmail.com)
Cc:Vilaiporn Phadongyang (vilaiporn@shareinvestor.com)
Subject: RE: Transfer‏

Chef, Has the transfer been done yet? HowardSent via BlackBerry® from AIS

—————-
Date: Mon, 26 May 2008 23:46:37 +0700
From: howard@shareinvestor.com
To: chef_ac118@hotmail.com
CC: vilaiporn@shareinvestor.com; supat@shareinvestor.com
Subject: RE: Resignation
Chef,

Bank account details:

SI.com (Thailand) Co., Ltd.
UOB (Thai) PCL
A/c: 1171015132
 
I understand the accountant had made a mistake and paid you Baht 15,000 instead of Baht 13,000 as was agreed.
 
Hence, total amount to be returned = Baht 2,000 + (7/31 x 15,000) = Baht 4,935.48 Baht.
 
Please fax us pay-in slip once this is done first thing tomorrow morning.
 
Lai: please ensure.
 
Regards,
Howard
 
—————-
From: Sukhum Truengtrachitkul [mailto:chef_ac118@hotmail.com]
Sent: Monday, May 26, 2008 11:34 PM
To: Howard Woon
Subject: RE: Resignation
Dear sir,

It is my sincere regret to inform you my resignation this late. However, I’m willing to pay the pro-rate return as cited in the contract.Please let me know of your bank account in order to pursue such transaction.
 
Best regards,
Sukhum Truengtrachitkul
 

—————-
Date: Mon, 26 May 2008 23:09:44 +0700
From: howard@shareinvestor.com
To: chef_ac118@hotmail.com
CC: supat@shareinvestor.com; vilaiporn@shareinvestor.com
Subject: RE: Resignation
Chef,

According to the Letter of Offer signed by you, the resignation notice period during probation is one week.

There is a proper way to do this things…I am very disappointed Thammasat didn’t teach you this.Furthermore, we have paid you a full month’s salary yesterday.

You will give us a proper one week notice as per what was signed by you.If not, we expect you to return pro-rate for the remaining 5 days of pay that you do not intend to serve out by tomorrow.

If the above is not done, we will take the necessary action against this breach of agreement.

Regards,
Howard

—————-
From: Sukhum Truengtrachitkul [mailto:chef_ac118@hotmail.com]
Sent: Monday, May 26, 2008 10:59 PM
To: Howard Woon
Cc: Supat; Vilaiporn
Subject: Resignation

 
May, 26th 2008
Dear whom may be concern:
 
It is with great reluctance that I submit this letter to officially tender my resignation from SI.com (Thailand), effective May 26th2008 or most recently, I have decided to take some time off to reconsider my future career path.
It has been a genuine pleasure working for the company during past 20 days. I have, indeed, enjoyed working with the people in this environment, and I will miss my associations here dearly. I wish you and the company continued success in all your endeavors.
Thank you for the opportunities you have given me during my time with the company. If I can be of any assistance during this transition, please let me know.
 
Yours Sincerely,
Sukhum Truengtrachitkul

I knew that it my false that told you this late, and  renege on the Letter of Offer, but why did you blame my university? If I do care on the

institution I wouldn’t get this job because there’s a lot of people in the workplace grad from second best or third best university.

When I read this mail, I realized that you are the same as a dog shit, you are valueless, you are nothing but I bet you went this far from smashing the other, exploitation or some dirty methodology.

But my patience isn’t reached the limited. I got some advice from my friend, Vivien.

She told me not to low my self to give shit on you, and help me wrote this mail

“
Dear sir,

It is my sincere regret to inform you my resignation this late. However, I’m willing to pay the pro-rate return as cited in the contract.

Please let me know of your bank account in order to pursue such transaction.
 
Best regards,
S***** T*******

“

And he sent me this mail.

“
Chef,
 
Bank account details:
 
*********Co., Ltd.

UOB (Thai) PCL

A/c: 1*********

I understand the accountant had made a mistake and paid you Baht 15,000 instead of Baht 13,000 as was agreed.

Hence, total amount to be returned = Baht 2,000 + (7/31 x 15,000) = Baht 4,935.48 Baht.

Please fax us pay-in slip once this is done first thing tomorrow morning.

Lai: please ensure.

Regards,

H*****
“

Look at these pathetic word, he treat me like a dog….

I don’t know how your accountant made a mistake like this, I don’t wanna blame her. But I don’t know what to say I think it’s not her mistake, somebody must told her to do this, and if not it must be a serious problem.

Actually I want to reply you back this mail,

“
Dear sir,
Actually you have make a mistake too, due to the Thailand social welfare legal, all of the employee need to omit 5% of the salary to the

Social Security Department of the state. But the amount that you calculated for me is over the value thatr I need to return, but it’s ok, I’ll

donate it to you to buy a Thai’s employment legal to fulfill your unknowledgement.

Best Regard,
Sukhum Truengtrachitkul
“

But my patience still unreached the limited.

Hope your will find a lucky draw to do your red tape job.

PS. Wording when you are convincing me and the ending is such a significantly different.

ขอเล่าหน่อย ขี้เกียจพิมอังกิดแล้ว อยากอ่านออกก็ให้ชาวบ้านมาแปลเองละกัน 555+
ตอนแม่งจะจ้างกูเว่ย พี่ที่เค้าสัมภาษณ์กูก็เรียกมาคุยกะ Howard แล้วแม่งก็คุยซะ ยังกะบริษัทตัวเองดีเลิศ เป็นหนึ่งตัวแปรสำคัญที่ขับเคลื่อนผลผลิตและการไหลเข้าของการลงทุนในบริษัทใหญ่ๆ ทั้งหลายแหล่ของประเทศไทย แม่งก็เอา Reference Letter จาก หลายบริษัทมาให้อ่าน

ตอนนั้นกูก็เพิ่งจบงัย โง่อยู่ เรยเชื่อไป นึกว่าดีจริงๆ ไรเงี้ย

พอเข้ามาทำ ทำเว็บให้เค้าอีกเว็บนึง แอบเห็นเมล์ที่เค้าส่งไปๆมาๆ ผ่านกูด้วย เพราะช่วยเค้าทำเว็บด้วยส่วนหนึ่ง
มีแบบทวง Reference หรือพวก คำชม จากคนดังๆ ไรเงี้ย…..

หึหึหึ ก็โอเค Marketing ดีนะ แต่ไม่ควรเอามาหลอกพนักงงานป่าววะ…..

แล้วแม่งพอผ่านไปเรื่อยๆ ประมาณพฤหัสที่แล้ว 15 พ.ค. 2008 แม่งก็เรียกกูเข้าไปคุย ว่าโอเคมั้ย กูก็โอเคนะตอนนั้นก็อยากจะออกเหมือนกัน แต่ยังตัดสินใจได้ไม่แน่ชัด จิงๆก็ได้งานใหม่แล้วหละ แต่ก็นะที่นี่แม่งก็ใกล้บ้าน

ห่า แล้วแม่งมาบอกกู ว่าได้ลง Bangkok post ทุกอาทิตย์ รอบละครึ่งหน้า บอกทำไมวะ กูเป็นพนักงานไม่ใช่ลูกค้ามึง เหอๆๆ

เออ แม่งแล้วตอนแรกแม่งก็บอกว่าจะได้คุยกะ Manager ใหญ่ๆ ระดับผู้บริหาร ไรเงี้ย ได้ connection เยอะ กูตั้งแต่ทำมาเดือนนึง ยังไม่ได้เฉียดเรย ได้คุยแต่ PR Executive เหี้ยไรไม่รู้ มาแก้ๆงาน ไม่มีคุยไรเรย

กูว่าซักปีนึงจะได้คุยซักเท่าไหร่กันเชียววะ

แม่งแล้วบอกว่าสวัสดิการแม่งดีกว่าที่อื่น คือมีประกันให้ แล้วถ้ากลับบ้านเกิน 3 ทุ่มจะออกค่าแทกซี่ให้ มีไปเที่ยวต่างจังหวัด ต่างประเทศ ไรเงี้ย โบนัสเยอะ เงินขึ้นเร็ว
ห่า แม่ง ก็ควรป่าววะ ดูแลเว็บตั้ง 70 กว่าเวบ มีคนประมาณ 10 คน ไม่รุ้ถึงป่าวด้วย เงินแม่งเยอะสัดๆ จ้างกูถูก ได้ข่าวว่าเงินเดือนเยอะสุด 2 หมื่นกว่า….

แล้วแม่งชวนกูไปคุย ถามว่ามีเพื่อนอยากทำมั่งมั้ย….
ใครจะไปทำกับมึ๊งงงง
งานเหี้ยๆ เงินก็น้อย field นี้แม่งได้ 2 หมื่นกว่ากันทั้งนั้น เพื่อนกูไปเมกาได้สองแสน บอกแม่งไป แม่งก็บอกว่าคุณรุ้มั้ย ผมก็เคยไปทำงานที่ San Francisco มา ที่ได้ๆ 6 พันกว่าเหรียญต่อเดือน อ่านิดเดียว เสียภาษีเสียเหี้ยไรอีก น้อยนิด กินไม่พอ……

เยอะกว่าที่มึงให้เกือบ 20 เท่า

ใช้เส้นเลือดฝอยนิ้วตีนคิดหรอวะ ว่าน้อย……….

อันนี้เป็นงานที่ทำก่อนเข้าไปทำงานที่นี่
http://www.pokpongj.org

อ่อ แล้วนี่เป็นงานที่ผมทำ ตอนอยู่ที่ทำงานนี้
http://www.listedcompany.com/ir/inox

วันนี้ผมไปกับผู้หญิงที่ผมรักที่สุดครับ

แม่ผม…

ผนวกกับวันก่อน วันศุกร์ 23 พ.ค. 2550 เหี้ยกอฟ แม่งสัดมาก ชวนกูไปแดกกะแฟนมัน น้องจ๊ะโอ๋ แล้วแม่งบอกผู้หญิงเยอะมากประมาณ 7 -8 คน

แล้วมีมันผู้ชายคนเดียว แล้วชวนกูไปนั่งเป็นเพื่อนด้วย ที่นั่งเล่น กูก็นึกว่าชิลๆ กินชิลๆไรเงี้ย กูก็ไปว่ายน้ำก่อน เหี้ยเหมียวเรยโทรมาตอนประมาณ 6 โมง บอกว่าจาชวนไปสยามก่อน

ไปหากอฟ อือ ก็โอเค แล้วเหี้ยกอฟแม่งโทรมาตามกูตั้งแต่ 6.30 น. กูก็เออๆ ชิลๆ ว่ายต่อ กินส้มตำ แล้วก็กลับบ้าน กำลังจะออก พี่บิ๊กแม่งโทรมาอีก แม่งบอกว่าเหี้ยกอฟ โทรมาชวน

ป่าวกูก็บอกว่าเออๆ แม่งก็โทรมาเหมือนกันไรเงี้ย แล้วแม่งก็ชวนออกไปด้วยกัน
บอกรอประมาณครึ่งชั่วโมง กูก็นั่งเล่น psp รอไป ครึ่งชั่วโมง เดินชิลออกมาตรงรถไฟใต้ดินสามย่าน เย็จแม่ เจอไถตังค่ารถให้คนจนไป 20

แล้วนั่งรอข้างทาง ตากควัน ตากฝุ่น แล้วแม่งกว่าจารับ 4 ทุ่ม 10 ชั่วโมงนึงพอดีจากที่มันโทรมา เหี้ยๆๆ

เท่านั้นไม่พอ ไปถึงนั่งเล่น คนเยอะมาก ยังกะคอกหมู แม่งวันแรงงานชัดๆ มีแต่พวกทำงานแล้ว ขายแรงงาน ทั่วไป ฯลฯ คือเด็กก็มี แต่แรงงานแม่งก็เยอะเกิน

เข้าไปโทรเรียกกอฟออกมารับ แม่งเก็บตังคนละ 500 ยังไม่ทำเหี้ยไรเรย เดินเข้าไป คนเยอะมากกกกกกกกกกกกกก กูไปยืนตรงบาร์หน้าห้องน้ำ สามแยกพอดี

เหมือนมึงไปยืนกลางถนนที่คนเดินไปเดินมาตลอดเวลา แล้วมึงต้องอยู่เฉยๆ คนเยอะสัดๆๆๆ หายใจไม่ออก นอยมาก แล้วเพื่อนแม่ง ก็มาเยอะสัดๆ เพื่อนมัน 2-3 คน รุ่นพี่เพื่อนอีก 2-3

คน เพื่อนของเพื่อน 2-3 คน เพื่อนกูที่เปนเดกสวนอีก คน แล้วกลุ่มแฟนมัน อีก 7-8 คน สรุป ประมาณ 20……

โต๊ะข้างบาร์……

กูเรยต้องกลับ ไม่ไหวแล้ว เหอๆๆ หนักเกิน ออกมากะเหี้ยเหมียว กะพี่บิก ออกมาแล้วก็ทนเข้าไปไม่ไหว คนแม่งเยอะเหลือเกิน แล้วพี่บิกเรยไปทวงตังคือ ได้มา 600 จาก 1500 555+

เรยไป curve ต่อ ชิลๆ เดินไปเยี่ยว แม่งเหี้ย ที่นี่ก็คนเยอะเหมือนกัน เยอะสัดๆ ข้างนอกแม่งยังกะป่าช้า มีแต่หมอกควันบุหรี่ เดินเข้าไปห้องน้ำ แล้วเยี่ยวแล้วออกมา คนเยอะเกิน

เปลี่ยนร้านไป Jet ข้ามถนนไปก็ถึง ร้านใหม่แม่งโคตรสวย คนที่มาก็ไฮโซๆ แต่แก่แล้ว แต่ดูดีแบบแก่ๆ ดูดีกว่านั่งเล่นเยอะ คนวัยทำงานที่นี่ แล้วก็เดินๆไป เข้าโซนสด Life phenomena ควยไรซักอย่าง เข้าไป คนเยอะมากกกก แต่ทนไม่ไหวแล้ว ไกลกว่านี้แม่งไม่มีร้านไรแล้วเลยเดินๆทนๆเข้าไป เดินเข้าไปประมาณ 3 เมตร เพลงโดมขึ้นมาเลย กลัว

OST 4 แพร่ง กูก็แม่งคนเยอะหวะ ชวนเหมียวกลับ แม่งไม่กลับ กูก็งงๆ 2 ร้านก่อนแม่งจะกลับร้านนี้ไม่กลับ กูก็ถามว่าทำไม แม่งบอกพี่โดมมา กูก็ตกใจ แม่งใช้จิตส่วนไหนคิด

อ่ออ แม่งตัวเตี้ย มองไม่เหน คิดสารตะโมเมเอาเอง เสียงที่ได้ยินแม่งเหมือนเสียงพี่โดม กูก็บากหน้าเดินเข้าไปอีก 3 เมตร เพลงเกือบจบแล้ว เห็นหน้าคนร้อง………

เอาโดมไปใส่รูทที่ 50…. 5555+

จบ ไม่กลับ เล่นเพลงสนุกดี เรยไปยืนหน้าห้องน้ำ ที่ๆน่าละเหี่ยใจที่สุดของร้าน เหมาะกับพวกขาดความรับผิดชอบในการจองโต๊ะ ไรเงี้ย ยืนถิอเบียคนละขวด

แดกๆ ดื่มๆ ร้องเพลง จนจบ วงสด ประมาณเที่ยงคืน 15 แล้วเดินร่อนๆไปดูทั่วร้านๆ ข้างนอกแม่งก็เหมือนป่าช้า หมอกลงซะเยอะ

แล้วก็เข้าไป คนแม่งยืนหน้าห้องน้ำอย่างเยอะ เรยไม่ไหวแล้ว กลับดีกว่า ออกมานั่งซักพัก แล้วเรียกแทกซี่กลับเรย ประมาณเที่ยงคืน 40 มั้ง

ห่า นอกเรื่องซะไกล 555+

ต่อๆๆ เพราะสาเหตุดังกล่าว ทำให้วันนี้เรยอยากอยู่บ้านเงียบๆซักวัน

ตื่น 9 โมง ด้วยความเคยชินจากชีวิตวัยแรงงาน ตื่นมานั่งเล่นคอมฟังเพลงซักพัก แม่กูก็ชวนไปงานอาหาร Thaifex ย่อจากไรไม่รู้แถวเมืองทอง ก็เรยไม่ค่อยอยากไป

แม่ด้วยความอยากอาหารจัด เรยโทรไปชวนคนนู้นคนนี้ พ่อแม่ น้องๆ ไม่มีใครไปเรย…

กูเรยต้องไป….

แระประมาณ 11 โมง เรยต้องแต่งตัว เส็ดแล้ว…

รอแม่แต่งตัวถึง เที่ยงครึ่ง………………………….

ออกจากบ้าน แล้วไปนู่น งานใหญ่มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เห็นคนเค้าเอารถเข็น แม่งบ้าป่าววะ แค่มางานอาหารนิดหน่อยๆ ถือๆไปเหอะ

เดินเข้าไป เหนเครื่องทอด French Fried น่าซื้อมาก เครื่องละ 2 หมื่นกว่า…….. แพงไปป่าววะ สำหรับใช้ในหน่วยครัวเรือน …… เหอๆๆ

แล้วเดินไปเรื่อยๆ กินๆๆๆๆ เยอะมาก สรุปแล้ว

งาน Thaifex ย่อมาจาก Thai Food Example นี่เอง….

เดินไปแรกๆนึกว่าซื้อไม่เยอะ นั่งด่าคนเอารถเข็น 5555+

เปิดร้านแรก ร้านแสตนเลส ซื้อมาเยอะมาก ครกแสตนเลส ไว้ทุบยาให้น้อง…….. ที่ลวกมาม่า ทำจากแท่งแร่แสตนเลส……. กระปุกโรยเกลือ ทำจากแก้วหนามาก……. ที่ตักน้ำแข็ง ใหญ่มาก……….

หนักมากประมาณ โลนึง รวมๆแล้ว

ต่อไป ร้านชบา แม่กูเหนแถมถุงสีทอง….. เรย อยากได้….. ต้องซื้อครบ 200 แล้วถุงนึงใส่น้ำผลไม้ได้ 3 กล่อง กล่องละ ลิตร 3 กล่องร้อย ต้องซื้อ 6 กล่องจึงได้ถุงห่าสีทองนั่น แล้วถุงแม่งมีดอกๆ เงินๆ แปะอยู่ด้วย 555+

แม่งร้านนี้กูว่าอร่อยแต่น้ำแอปเปิล เรยแบกมา 6 กล่อง 6 โล แถมถุงเหลาเกี้ยมาใบนึง…..

หนักสัดๆ ประมาณ 7 โลได้แล้วตอนนี้….

เดินมาซักพัก ไม่ไหวแล้ว ต้องไปเอารถเข็น ….. 555+ จมน้ำลายตัวเอง

คนเยอะมากกกกกกก รอคิวนานสัดๆ กว่าจาได้ แล้วลากกลับมาหาแม่ไม่เจออีก วันนี้เหนื่อยจริงๆ

ชีเดินร่อนไปซื้อไรไม่รู้กะน้ำผลไม้ 6 โล เดินไปๆมาๆ กินไอติม กินเหี้ยไรไม่รู้ กูเรยกินด้วยเรย อร่อยดิ 555+

ของหนักมากกกกกก แล้วตะกร้ารถเข็นแม่งสูงประมาณหัวเข่า ใส่น้ำผลไม้ก็เกือบ 1/3 แล้ว ซุ้มต่อมาที่เจอ คาราด้า อร่อยดี แม่กูซื้อมาโหลนึง อย่างเยอะ

ใส่เข้าไปเต็มแล้ว ปริมาตรเยอะมากกกกก น้ำหนักน้อยมากกกกกก ไม่ถึง 2 ขีด

ร้านต่อมา ซื้อมาม่ากล่องของญี่ปุ่น กล่องใหญ่มาก ใส่ได้ เรยต้องผูกไว้…

ต่อมาขนมบ้านอัยการ เหนกรี่ปัพน่ากิน แม่เรยซื้อให้ 5 ชิ้น ตอนแรกนึกว่าจาแบ่งกันกิน แม่กูบอกว่าไม่ชอบ เรยต้องแดกคนเดัยว 4 ชิ้น แม่กินไปชิ้นนึง …..

แม่งกูว่ากรี่ปัพที่ขายตามปั๊มต่างจังหวัดอร่อยกว่าอีก ร้านนึ้แม่งกะแดะ….

สรุป อิ่มเรย 555+ ชิมไรก็ไม่ค่อยอร่อยแล้ว เหอๆๆ

เดินช็อปร้านอื่นต่อ

ฯลฯ

ฯลฯ

ฯลฯ

ผูกไว้ข้างๆตะกร้า เหมือนรถเข็นคนจรจัดเรย….

ซื้อเยอะมาก จนถึงทีเด็ด สุดท้าย ตังหมดแล้ว แต่ เดินๆไปมา อยากได้ข้าว เรยเดินไปเรื่อย เจอถูกลงเรื่อย

จนสุดท้าย ร้านนึง ขายข้าว 15 โล 420………….

กูมากับแม่ 2 คน…….

รถเข็นเต็มแล้ว………

แม่ก็บอกว่าไม่เปนไร ชิลๆ เดินไปกดตังมา ซื้อข้าว 15 โล…….
เยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

แล้วแม่บอกว่าฝากไว้ก่อน เด๋วไปเดินร่อนอีกซัก 2-3 บลอคค่อยกลับมาเอา……………………….

สรุป หลายพันมากกับของกินวันนี้ หึหึหึ

เรียกแทกซี่กลับบ้าน อย่างสลด หนักสัดๆ

ตอนเยนไปว่ายน้ำที่คอนโดเพื่อนอีก ไปว่ายกับน้อง แม่งเรียกกู 6 โมง บอกว่าจะออกเรย ออกจริงๆ 6.40

ไปถึงนู่น ทุ่มนึง….

แม่ง มืดสัด น่ากัว เปิดไฟแล้วก็ยังน่ากัวอยู่ดี 2-3 อาทิตย์ก่อนเพิ่งดูสี่แพร่งไป เหอๆๆๆ

เรยว่ายแต่ตรงที่มีไฟ ทั้งสระแม่งมีกูกะน้อง 3 คน 5555+

ประมาณชั่วโมงกว่าๆก็กลับแล้ว หุหุหุ

จบวัน

เมื่อไหร่จะได้อยู่บ้านว่างๆซักวันมั่งเนี่ย เฮ้ออ….

อ่อ แล้วเปิดเก๊ะเก็บแก้วดู ถุงสีทองอยู่ข้างใน ลึกๆ รวมกะของแถมอื่นๆ ……….

และการทำงานนั้นก็ขัดกับอุดมการณ์ของผม นั่นคืองานที่ทำออกมาไม่จำเป็นต้องพิถีพิถันมากนัก แต่เอาเร็วๆก็พอ ดังนั้นงานนี้จึงไม่สามารถทำให้ผมมีผลงานที่พัฒนาไปในทางบวกได้อย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นคงต้องจากลากันตั้งแต่บัดนี้ 555+

และได้ร่างจดหมายไว้เรียบร้อยแล้ว

แต่เนื่องจาก manager ของผมเป็นชาวสิงคโปร์ จึงต้องร่างไว้เป็นภาษาอังกฤษ

Dear, Mr. H*** W***

My name is S**** T****, position Web Designer, employee of L*** C*** (Thailand) or S****. This is my resign letter, and from now on is the reson why I want to do this.

I’ve work for you as a trainee or some position in probation period for a month. I’ve noticed that the work doesn’t appropriate for me, my purpose or premeditate about this job is to spend most time in working time to design the web page with my own idea, not update a lot of pages or spend most time in maintainance part, that made me cannot use my fully potential, and that unanticipated. I’m not blaming you or other companion but it’s all my false and I feel guilty that I’m resign by not telling you in advance, but it’s a probation period, I think I can out from there whenever I want.

But I think one reson is probably not rational to out from your company. Another reason is your company has widely company bussiness hierarchy. The promotion or advane in work job is blind. I need to do this routine job every other day forever, it’s suck, you have nothing for me to learn but to use your program that programmed from Singapore. Now I’m disenchant. Your company is nothing it’s like a janitor but no need to clean anything in the real world but it is in the internet, just do as jerk cutomer said and do what they want. And you contact is so cryptic or not obvious and that made me do the overload job, like when I did the introduction page of BAFS you know how many time I need to edited it, they creeping told me and I need to met unsatisfy demand once a time until it’s over, your unobvious contact cause this moral hazard problem, and this problem cause me to edit it once again and again. that spend a lot of time and reduce my efficient.

Another thing is, as you said this is a lot profitable company that made a lot of money for a month but your office is very dirty, computer is pathetic and old, low welfare, overload work, and low paid job without overtime paid, This is exploitation. You are a oversea company you should value on the human resource of our country not like this way you gave them a little paid and said you give more than other bussiness, I think in this field of work, the IT section is paid more than this a lot, at least more than base salary that you offer 30% and a lot more better welfare, and the paid adjusted to the inflation rate that increase all the time at least half a year.

When you were convincing me to do this job, you said I’ll deal with the manager. I haven’t deal with anyone who have higher position than PR or some kind like that. You made me realized that I haven’t feel any little guilt to you, but I have sympathy to other companion that weren’t enlighten from your bastard exploitaion. And I’m so sorry for leaving work on you guys like this.

And now I’m going to be disengage from you lustfully work crazy customer service.
Hope not to see you again in my entire life,
farewell forever,
S**** T****

ถ้าจะใช้ส่งของตัวเอง กรุณาตรวจสอบแกรมม่าใหม่ เพราะผมโง่อังกิด

ไว้ส่งแล้วจะมาเล่าให้ฟัง….

ห้องน้ำ
เป็นสถานที่ที่จำเป็นสำหรับการดำเนินชีวิตประจำวัน
วิธีในการดำเนินธุระในห้องน้ำของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป

กูมาที่ทำงานใหม่แล้ว ตึกสาทรธานี 1 ชั้น 15
แม่งเป็นห้องน้ำรวม มีสองด้าน ด้านนึงสะอาด ด้านนึงสกปรก
กูก็งง ทำไมแม่งเป็นงี้ แทนที่จะสะอาดทั้งสองด้าน หรือสกปรกทั้งสองด้าน

จิงๆแล้วผมได้ใช้บริการห้องน้ำที่นี่ทุกวัน เนื่องจากเข้าที่บ้านไม่ทัน ปกติไม่ได้ทำงาน ตื่นบ่ายโมง
ขี้บ่ายสอง
แล้วกูมานี่ ตื่น 8.20 ทำงาน 9 โมง จะกลั้นจนเลิกก็เหนื่อยอยู่ แม่งเลิกตั้ง 6.30
แล้วตอนเลิกนี่นะ แม่งก็ทำงานกันอยู่ทั้งหมด ไม่มีใครกลับเรย กูอยู่โต๊ะในสุด ต้องเดินบากหน้าออกมา กว่าจะถึงทางออก
ก็ทักทุกคน แม่งเค้าบอกว่ากลับแล้วหรอ ไรเงี้ย
วันต่อมาแม่งบอกว่าทำงานกลับ 5 ทุ่ม 555+ สะใจหวะ กูตื่นก็สายกลับก็เร็ว

เออ ห้องน้ำต่อ
วันก่อนไปเข้าห้องน้ำ คือมี 2 ห้อง ห้องซ้ายห้องขวา ครั้งแรกเข้าห้องซ้าย แม่งก็ไม่มีไร รอบนี้มีคนใช้อยู่ กูเลยต้องเข้า
ห้องขวาแทน
แล้วแบบมึง พอดีกูก็ไม่ได้กะแดะไรหรอกนะ ทิชชู่เหลือครึ่งม้วน กูก็เอามาทบเป็นที่รองนั่ง 2 ชั้นแล้ว
ชุบน้ำข้างนอกอีก เช็ดขี้ แม่งท้องเสีย เลยเช็ดหลายรอบหน่อย สรุปทิชชู่หมด คนต่อไปไม่ต้องใช้แล้ว ช่างแม่ง 555+

ทีเด็ดกว่านั้นสุดๆคือ แม่ง เจ๊ง กดแล้วน้ำไม่ไหล กูอายมาก กดหลายรอบมากแม่งก็ไม่ไหล
ห่า
เดินออกมา แล้วทำใจวิ่งหนีมาเรย ดีนะภารโรงแม่งยังเดินมาไม่ถึง อุบาทวุ์มาก ที่รองนั่งแม่งก็ลงไม่หมด เกยๆอยู่ขอบโถ
เหี้ยแม่ง อุบาทสัด
จบวัน วันนั้นไม่เข้าอีกเรย ไปเข้าฝั่งสกปรกแทน

วันนี้ 15 พ.ค. 2551
กูปวดขี้มาก สงสัยวันก่อนแดกส้มตำไป ห่า แม่งก็ assign งานกูเยอะมากกกกก
เหี้ย แม่งเงินก็น้อย ช่วงโปร เสือกให้งานเยอะอีก ถ้าได้เต็มๆ กูคงบ่นน้อยกว่านี้
กูก็เดินนิ่งๆออกไป เข้าห้องน้ำ…..

ไม่มีทิชชู่ มึง ใช้ส้นตีนคิดหรอวะ ไม่เอาทิชชู่มาวาง ก็เลยเดินไปอีกด้าน แม่งก็ไม่มี ตายห่าแระ
ก็เลยเดินกลับเข้าไปห้อง ทำเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น อายเค้า

ซักพัก ข้าศึกบุกอีกแล้ว แม่ง ทำงัยดีวะ ทำเส็ดไป 2-3 งาน แล้วเดินออกมา
ตอนแรกก็ว่าจะหยิบทิชชู่ออกมาเลย แต่อายเค้า
เลยเดินไปชั้นอื่น เริ่มด้วย 14, 11, 17, 19 ไม่มีห้องน้ำเรย เป็นของบริษัททั้งนั้น กูเข้าไม่ได้
ห่า มีชั้นกูชั้นเดียวที่ห้องน้ำแม่งสาธารณะ
กูเลยต้องกลับ….

นั่งทนทำงานไปอีก 2-3 งาน
เอาทิชชู่ เดินบากหน้าผ่านคนมากมาย เจอหัวหน้าอีกตรงทางออก อายมากกกกก ไม่ไหวแล้ว
กูไม่รู้จะไปมุดที่ไหน ห่าเอ๊ยย ภารโรงหัวควยยย

เลยมาขี้ แล้วเอาทิชชู่ซ่อนไว้ในตู้ แม่งโดนขโมยแหงเรย เหอๆๆๆ

จบแล้ว วันนี้ ไว้มีเรื่องไรเหี้ยๆจะมาระบายให้อ่านกันใหม่ 555+

Session Start: 13 พฤษภาคม 2551