ก็แค่ช่วงเวลาหนึ่งในชีวิต

วันนี้มาเขียนบลอกอีกแล้ว
คือ ไม่ได้กะจะมาเล่าเรื่องทางโลกให้ฟังอะไรมากมายหรอก ก็แค่อยากเขียน diary แล้วฝากไว้ซักที แล้วพอดีเพื่อนกูบางคนมันชอบอ่านเท่านั้นเอง สำหรับท่านผู้ใดไม่ชอบก็ไม่ต้อง

เข้าก็ได้นะครับ ไม่ได้บังคับเท่าไหร่ แต่เพื่อนผมก็คือเพื่อนผม เข้ามาอ่านซะ 5555+

ขออภัยสำหรับขาโหดซาดิสซ์ทั้งหลาย บลอกนี้ไม่ค่อยมีไรเท่าไหร่นัก……

เริ่มจากวันนี้ เพิ่งได้ออนไลน์นานๆ หลังจากที่ไม่ได้ออนไลน์มานานมาก ประมาณตั้งแต่วันพฤหัส 5 มิ.ย. 2008
ซึ่งวันนั้น วันที่ผมได้ไปฝึกงาน โดยต้องทำงานอยู่ในช่องแคบๆ นั่งอยู่หลังตู้คอนเทนเนอร์สีแดง แลกคูปองอาหาร วันละ 50 บาท อยู่นั้น
ที่นี่ TBWA/THAILAND มีกิจกรรมไรให้ทำบ่อยมาก เป็นระยะๆ อย่างวันก่อนที่เป็นวันสิ่งแวดล้อมโลก คือวันพฤหัสนั่นเอง

กูไปถึง TB ตกใจมาก ห่า ไฟปิดหมดเรย นึกว่าโชคดีจะได้กลับบ้าน 555+
เข้าไป แล้วไฟก็ไม่ได้เปิด แอร์ก็ไม่ได้เปิด ร้อนมากกกกก

ไม่ไหวแล้ว

ทนทำไปได้ยังงัย แล้ววันนั้นมีให้คิดโฆษณาของ Standard Charter คือเค้ามีอารมณ์ประมาณว่า บัญชีเงินฝากออมทรัพย์ แล้วให้ดอกเบี้ยสูงมากกก สูงกว่าธนาคารอื่น แล้วก็โอน

เงินฟรี คือโอนไปทุกธนาคารเรยนะ (โฆษณาแฝง 555+) คือ นี่ก็เป็นอะไรที่ดีนะ สำหรับมนุษย์ธรรมดาปุถุชนทุกท่าน

แต่กูเรียนเสดสาดมา

ห่า ดอกเบี้ยขึ้น คิดโฆษณาเป็นรูปไรดี ในหัวมีแต่กราฟ Money supply shift ซ้าย ดอกเบี้ยขึ้น LM shift ซ้าย r เพิ่ม Y ลด dar shift ซ้าย AD shift เหี้ยไรไม่รุ้จำไม่ได้แล้ว

บลาๆๆ

อือ แล้วงัย…..

กูก็คิดไม่ออก อากาศก็ร้อน ออกไปนั่งตรง cafe 2 ชั่วโมง ก็มีฝ่าน intelligent คุยเรื่องวาง strategy product หรือ โฆษณาของ nivea อยู่ เสียงดังมาก
แล้วมีหัวหน้าเค้า เป็น Doctor ไรไม่รุ้ ผมก็เห็นเค้าลุกขึ้นยืน แล้วหยิบแว่น แบบอารมณ์ที่วัยรุ่นชอบใส่กันช่วงนี้ อันใหญ่ๆ หน่อย ใส่…

กูก็นึกว่าจะกลับบ้านแล้ว แล้วเค้าก็เดิน… ไปเข้าห้องน้ำ

ออกมาก็ใส่อยู่นะ แล้วเดินร่อนไปร่อนมา ไปหยิบน้ำ เดินเล่น แล้วมานั่งต่อ ……

ที่นี่เค้าแนวจริงๆ…..

แล้วก็กูก็คิดไม่ออก เพราะมีปัจจัยหลายๆ อย่าง รวมทั้งประสบการณ์เก่าๆของกูด้วย ที่ทำให้คิดไม่ออก

เรยกลับเข้าไป เค้าก็บอกว่า อารมณ์คิดได้แล้ว ประมาณว่า เป็นรูปคนใส่นวมชกมวย แล้วเขียนว่า 2 หมัดเด็ดสู้เงินเฟ้อ ดอกเบี้ยสูง โอนเงินฟรี …….

คิดได้งัยวะ (ไม่ได้ด่านะ ขอชมว่าเก่งจริงๆ)

แล้วก็สรุปวันนั้นเค้ามีเลี้ยงข้าวกลางวัน ก็ไปกิน แล้วเค้ามีกล่องข้าวให้ด้วย เขียน copy (ข้อความเชิญชวน ข้อความประดับ label etc..) ดีมาก ทุกอันเรย โปรสุดๆ สมแล้วที่เป็นวงการนี้ เหอๆๆ สรุป ได้แดกข้าว กะปิ น้ำพริก ปลาทู แล้วก็ผักไรไม่รู้

เมนูนี้ เป็น 1 ในอาหารไม่กี่อย่างที่กูกินไม่ได้ แดกปลาทู แม่งก็นะ โคตรจะไม่ชอบเรย 555+

แล้วก็แดกข้าวเส็ดแล้ว ก็มีไอติมให้กิน พวกไอติมมะพร้าว ไรพวกเนี่ย ก็อร่อยดีนะ นานๆกินที รู้สึกจะเอาร้านอร่อยมา กินในใบตอง พับๆเป็นถ้วย โดยใช้แม๊ก….

แล้วพอเดินกลับมาโต๊ะ… โดนแย่งที่แล้ว แล้วคนแย่ง แบบอารมณ์เป็น manager เหอๆๆ เรยต้องยืนกินไป ไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ๆเรย หึหึหึ

เรยไปกินกล้วยเชื่อม ต่อ อร่อยดี

แล้วช่วงบ่ายเห็นเค้าบอกว่าจะไปรณรงค์โลกร้อน ตรงหลังสวน เดินไปถึง CREATIVE JUICE/G1 คือบริษัทลูกของ TBWA มั้ง อยู่ถัดไป 2 ซอย โดยมีพี่อีกคน จำชื่อไม่ได้แล้ว

ใส่ชุดแบบเป็นป้ายใหญ่เขียนรณรงค์โลกร้อน เดินไป ไกลมากกก แจกพัดด้วย ให้คนข้างทางทั่วไป ไรเงี้ย

ก็ดีนะ ดูอารมณ์ดี มีไรทำเรื่อยๆ

แล้วก็ตอนช่วงบ่าย ก็เดินเข้าไป ขายงาน (Present) ที่พี่อีกทีมเค้าให้โจทย์แก่เด็กฝึกงานคิดเป็นการบ้าน แบบอารมณ์โฆษณายาถ่าย ไรเงี้ย

ก็ขายๆไป ก็มีใช้ได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ไรเงี้ย ว่าจาเล่าเหมือนกัน แต่ขี้เกียจพิม แม่งเยอะ หุหุหุ

แล้วก็กลับมา คิดๆต่อ คือ คิดไม่ออกจริงๆ แม่งเหี้ยเกิน (จริงๆ ถ้าเป็นคนอื่นอาจเฉยๆ แต่เพราะประสบการณ์อันไม่พรึงประสงค์ของผม จึงทำให้คิดไม่ออก 555+)

แล้วก็เขียน mind map ของการประหยัดในชีวิตวัยรุ่นทั่วไปด้วย
คือ ชีวิตวัยรุ่นกรู อยู่อัสสัม กะ ธรรมสาด ใช้ชีวิตแม่งก็แปลกประหลาดพิสดารกว่าชาวบ้านเค้า กูเรยไม่รู้จะเขียนไร
ห่า โคตรลำบาก ส่วนใหญ่ก็เมคๆ มั่วๆเองทั้งนั้น 5555+
สรุป คือ เกือบทุกอย่างก็เขียนตรงข้ามกับที่กูทำลงไป หุหุหุ

แล้วตอนเยน เค้าก็มีบัตรเข้าชมการประกาศรางวัล Adman Advertism ไรซักอย่าง แล้วพอดีสุดๆ งานแม่งจัดวันศุกร์ แล้วคืนวันศุกร์ มีพี่คนนึงเค้าแต่งงาน เลยท่าทางจะต้องยก

โขยงไปทั้ง TB ทีมกูก็ไปกันหมด กูเลยได้บัตรไปงานนี้ เหนเค้าบอกว่าแพง แล้วให้เดกฝึกงาน กะอีกคนเป็นเดกใหม่เหมือนกัน ได้ไป หึหึหึ

วันนั้น แม่งเหี้ยกอล์ฟ ก็เสือกชวนไปนั่งเล่นพอดี รุ้สึกจาโทรมาตอนเที่ยงๆ ตอนเยนเรยต้องไป แล้วแม่งให้ไปเอาโต๊ะเป็นเพื่อนอีก ประมาณ 2 ทุ่ม เหอๆๆ แล้วงานแม่งเลิก ประมาณ

5.30-6.00 เลยออกมากลับบ้านก็คงออกมาไปเอาโต๊ะไม่ทัน เลยต้องถ่วงเวลาไปเรื่อยๆ ก็เลิกงานแล้วก็เดินไปขึ้นรถไฟฟ้าตรงชิดลม เหนอัมรินทร์มีลดราคา playboy pepsi izod

เหี้ยไรไม่รุ้ เลยเดินเข้าไปดู ก็ไม่มีไรมาก เฉยๆ ไมได้ซื้อ เพราะขี้เกียจแบกไปนั่งเล่นด้วย

แล้วก็ขึ้นรถไฟฟ้ามาลงเอกมัย ประมาณ ทุ่มเดียวเอง เรยชิลๆเดินเข้าซอยไปว่าจาแดกก๋วยเตี๋ยวเนื้อเปื่อย ซึ่งอยู่เลยนั่งเล่นไปหน่อย แล้วกูต้องเดินจากปากซอยเข้าไป แต่วันนั้นแม่งชิลๆ

เรยเดินเข้าไป

ไกลสัดดดดดดดดดดด เหงื่อออกเยอะมาก

ผ่าน big c, jet, curve, นั่งเล่น, blog9, zantika เย็จแม่ โทรถามกอฟ มันก็บอกว่าประมาณเกือบถึงซอย 20 ก็เดินไป เหนแล้วป้ายใหญ่เหลือเกิน ไฟก็สว่าง ด้วยประสบการณ์เก่าๆ

เคยมากิน ก็ไม่ได้คิดไร เพราะว่ามันก็อร่อยดี เดินเข้าไป นั่งเลย บรรยากาศเอากระเบื้องห้องน้ำมาปูเป็นผนังและพื้น อารมณ์เหมือนแดกข้าวในห้องน้ำ

เมนูมา ไก่ย่าง ส้มตำ น้ำตก……….

ห่า

เข้าผิดร้าน ตอนดูเมนู คนขายก็บอกอีก ว่าร้านส้มตำค่ะ ทำกูเสียเซ้วหนักเข้าไปใหญ่ เหอๆๆ

สรุป
กูแดกส้มตำคนเดียว บ้าไปแล้ว แม่งคงคิดว่าจิตกูคงป่วยหนัก ไม่ก็เพื่อนไม่ค่อยคบ ไรเงี้ย
กูเรยสั่ง ตำไทยใส่ปู กะหมูปิ้ง (จิงๆ ก็อยากสั่งอีก แต่ท่าทางจะแดกไม่หมด เหอๆๆ)

แดกไป รอเหี้ยกอล์ฟ นานมาก แล้วมันมา คือ กูปวดขึ้มาก ว่าจะขี้ แต่ถ้าขี้ตอนยังแดกไม่เส็ดก็กัวไปขี้แล้วกลับมาแดกไปลง พอแดกเส็ดแล้วถ้าไปขี้เค้าหาว่าชักดาบ เรยจ่ายตังแล้วว่าจาไปขี้ ก็กัวแม่งเก็บโต๊ะ แล้วไม่กล้านั่งอีก จึงต้องรอมันมา นานมากกกกกกกกกกกก กว่าจามา

แต่ร้านนี้ ไก่ย่างน้อมจิตต์ อร่อยดีนะ

แล้วก็แดกเส็ด ไปนั่งเล่น คนน้อยมากกกก ดีมากกกกก นานๆเจอแบบนี้ที ได้นั่งตรงหลุมโลกีย์กลางร้านด้วย หลังจากไม่ได้นั่งนานแล้ว หึหึหึ

ก็กินๆไป แล้วตอนแรกได้โต๊ะริมทางเดิน แล้วก็ขอย้ายไปติดกะโต๊ะเพื่อนที่กาเสด แล้วก็แดกๆไป เลอะมาก วันนั้นมันส์ 555+

สรุป แดกเยอะเหี้ยๆ

กลับบ้าน ตื่นมา โคตรแฮงค์ ไปทำงานประมาณ 10 โมง นั่งไป แดกชาเขียว แล้วก็ไม่ไหวแล้ว เลยขอกลับก่อน ประมาณ 11 โมง เหอๆๆ
กลับมาบ้านนอนๆ

ตอนเยนเลยต้องไปงาน adman ที่พารากอน

ห่า ตอนนั่งรถอยู่ เหี้ยเจ๊ตโทรมา บอกว่าชวนไปเที่ยว วันสุก เหอๆๆ คือจากประสบการณ์ สามารถอ่านได้จากบลอกก่อนๆ ว่า วันศุกร์เป็นวันที่ไม่ควรเที่ยวอย่างแรง เพราะแม่งคน

เยอะมาก แล้วจาไปไหน แม่งเสือกอยากไป Jet คนแม่งล้นออกมาริมถนนแล้ว ห่า กูก็ เออๆ

พอไปถึงพารากอนเค้าเขียนในใบว่า 6.30 ก็เลยไปซะตรงเวลาพอดี แม่งไม่ให้เข้า คือวันนี้แม่งต้องมาถ่ายรูปโฆษณาที่ได้รางวัลให้พี่เค้า เลยต้องไป
ไปเดินๆ อ่อ แล้วแม่ง มีเลี้ยงอาหาร เลี้ยง greyhound อร่อยดี เลี้ยงเยอะมาก หลายเมนู กินได้ไม่อั้น กูก็ตะกละ 5555+

กินทุกเมนูเรย อิ่มมากก แล้วก็มานั่งดูเค้าประกาศรางวัล บริษัทอื่นแม่งมาโต๊ะไม่พอนั่ง แต่

TBWA จองไว้สองแถว นั่งอยู่ประมาณ 3 โต๊ะ….

แล้วก็ได้รางวัลอันเดียว เส้าจิงๆ หึหึหึ

ที่ได้เยอะๆก็ creative juice/g1 ได้เยอะมาก หลายอัน แล้วก็ Lowe กะ BBDO

แล้วต่อมา คิวแม่งโทรมา ชวนกูไปนอนบ้าน แม่งบอกว่าทะเลาะกะแม่ ไรเงี้ย เลยชวนมา แม่จาได้ไม่ด่ามัน

แล้วพวกไอ้เจ๊ตแม่งก็ไม่ได้โทรมาซะที กูเลยกลับบ้านไปเอาชุด

อ่าวว เพิ่งรู้ว่าแม่ไปลาว… ตั้งแต่วันพฤหัสแล้ว……

การไปลาวของแม่นั้น ตอนนั้นสามารถอนุมานได้เพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น คือ ไปหาคนใช้ กับ ไปกะที่ทำงาน

เรื่องไปหาคนใช้นั้น คือแม่มี project มานานมากแล้ว ว่าจะไปหาคนใช้ที่ลาว มาตั้งแต่ต้นปีแล้ว กะแม่ของเพื่อนน้องที่เรียนอัสสัม….
ทำไมต้องไปหาที่ลาว
เพราะแม่สามารถเลือกคนได้ถูกใจกว่า ด้วยแม่ผม เป็นคนที่ตัดสินคนจากบุคคลิกและท่าทางภายนอก จากประสาบการณ์ในอดีตเกือบทั้งหมด โดยเฉพาะคนใช้ที่จะมาทำงาน
อีกทั้งเหตุผลที่ว่าจะไม่ต้องเสียค่า agency ที่หาคนใช้ แล้วก็ไม่อยากไปเอาเปรียบเค้า คือถ้ามากับ agency ได้เงินเดือนก็ต้องเอาให้ agency ไปเยอะ เลยได้คนใช้ราคาแพง
แม่ผม ต้องการราคาถูก ประมาณ 1000-2500 บาท นั่นคือราคาที่เค้าจะได้โดยหักค่า agency แล้วพอดี จึงต้องบุกไปถึงถิ่นเอง
รวมทั้งเพื่อนแม่ ที่ไปหามาได้หลายคนแล้ว ทำงานที่บ้านเยอะมาก ถูกๆทั้งนั้น ทำให้แม่ผมฮึกเหิมอยากไปมาก
จึง อยากไปลาวเพื่อการนี้

 

 

 

จบ มาต่อ
ก็เลยกลับบ้านรอมันมารับ เอาของออกไป ใส่รองเท้าแตะ เพราะไม่นึกว่าจะต้องไป jet แล้ว

พอถึงรถ แม่งโทรมา โคตรพอดี กูเลยต้องกลับไปเปลี่ยนรองเท้า แล้วเหี้ยคิวก็บอกว่าไม่ต้องไปบ้านมันแล้ว ถ้าไปเที่ยวกลับไปบ้านแม่มันก็นอนแล้ว ไม่เปนไร ไรเงี้ย

ก็เลยเปลี่ยนรองเท้า เอาของไปเก็บ แล้วก็ไปเอกมัย
รถไม่ติดเรย จากบ้านกูไป ประมาณ 15 นาที
ไปถึงนั่น ติดในซอยประมาณ ครึ่งชั่วโมง…..

เพราะไอ้พวกเหี้ยที่ออกมาจากซอยทับไปแล้วครึ่งเลน แล้วพวกเหี้ยที่อยู่อีกถนนไม่ให้มันเข้าแซง เรยติดยาวนานมาก สรุปคือ ติดเพราะความเห็นแก่ตัว
สมแล้วครับ ที่ติดซอยนี้ มีแต่คนพรรค์นี้มาเที่ยว เป็นอนาคตของชาติไทยเรานี้ หุหุหุ

ประเทศไทยน่ายู๊น่าอยู่

เลยคุยเรื่องการศึกษาไทย เพิ่งนึกได้ว่า ตอนเดก มีให้จำวันเกิดพระพุทธเจ้า……
จำแล้วจะได้ไรหรอครับ

เป็นคนดีขึ้น?
ประสบความสำเร็จ?
รอดตาย?

การศึกษาไทย…..

ต่อมา มันก็โทรบอกว่า Jet เต็ม เข้าไม่ได้ เลยไป blog9 แทน 1 ในร้านที่กูเกียดที่สุดในโซนนั้น ร้านแม่งก็ใหญ่ เปิดเพลงห่วย สกปรก คนโหรงเหรง ร้องเพลงฮิปฮอปสด…..
เลยไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่

คิวก็ไปจอดรถซอย 20 แล้วเดินไป blog9 เข้าไป คนแม่งไม่ค่อยเยอะอย่างแรง สำหรับคืนวันเสาร์
ก็นั่งๆไป มินแม่งก็ไปเจต หาแฟนอีกคนที่สับรางไว้ ไรเงี้ย กูก็นั่งแก่วๆ

กินไป 2 -3 แก้วก็กลับ ประมาณ ตี 1 มั้ง
ไปแดกบะหมี่ไข่ วนดูกระหรี่โรงแรมสยาม 2 รอบ…

ฝนตกหนักมากกก

พอจะถึงบ้านกูแล้ว เหี้ยคิวแม่งก็บอกว่า ง่วงนอนมาก ประกอบกับฝนตกหนักมาก กูเลยถามเป็นมารยาทว่า ให้ไปนอนบ้านมึงมั้ย คุยเป็นเพื่อนจะได้ไม่หลับ….

เสือกไปจริง….

เลยต้องนั่งรถไปบ้านนอก ไกลมากกกกกก
ไปนอนบ้านมัน
วันต่อมัน วันเสาร์ มันก็มาส่ง กูต้องไปเป็นเพื่อนปิง ไป audition ที่ที่เรียนพิเสดของพี่บอสอีก แล้วเค้าก็พาไปเลี้ยง mk พร้อมใช้งานกูเพิ่มอีก เหอๆๆ

ก็กลับมาบ้าน เจอแม่ไปลาวมา ซื้อเหี้ยไม่รู้มาเต็มเลย ลาวๆทั้งนั้น
เหนบอกว่าซื้อหนังเกาหลีมาด้วย แผ่นละ 30 บาท 19 แผ่น คิด 15 แผ่น แล้วก็ห่าไรไม่รู้ สรุปว่าถูกมากก

555+ แต่ไม่ได้ไปหาคนใช้ ไปทำงานของที่ทำงานไรไม่รู้ หุหุหุ
เลยนั่งดูหนังเกาหลีกะแม่ แอร์แม่งก็เจ๊ง ร้อนมากกกก นอยสุดๆ

เลยออกมาดูข้างนอก อีกที ตอนดึกๆ ดูจนจบแผ่น 1 ประมาณ ตี 1 เอง แล้วก็ง่วงเรยไปนอน

.
.

 

วันนี้ 8 มิ.ย. 2008 คงไม่มีไรตื่นเต้น

จบแล้ว หุหุหุ